tag:blogger.com,1999:blog-84164487644788598272011-09-15T22:22:48.624-07:00Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.comBlogger1861100tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-14226316137261792092010-11-29T20:01:00.000-08:002010-11-29T20:15:43.454-08:00ဘေလာ့ဂ္သစ္မိတ္ဆက္<br /><br />အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ယခုဘေလာဂ့္အား ယာယီရပ္နားလိုက္ပါတယ္<br />အဲ့ဒီ့အစား https://lunnsetnoemyat.wordpress.com/တြင္ ကဗ်ာအသစ္မ်ား ဆက္လက္တင္ေပးသြားပါမယ္<br />ဒါ့အျပင္ ၀တဳ/အက္ေဆး/ရသေဆာင္းပါးမ်ားကိုလည္း https://lunnsetnoemyat.wordpress.com/မွာ <br />ထပ္တိုးတင္ဆက္ေပးဖို႔ စီစဥ္ထားပါေၾကာင္း <br />အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ဘေလာ့ဂ္မိတ္ေဆြမ်ားအား <br />ရသစာေပအက်ိဳး ေမွ်ာ္ကိုးကာ ႏႈိးေဆာ္လိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား။ ။<br /><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္<br />၃၀.၁၁.၁၀<br />မနက္ ၁၀း၃၀နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1422631613726179209?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-28510159394840448402010-11-15T20:43:00.001-08:002010-11-15T20:49:42.059-08:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-2851015939484044840?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-78348518606142702462010-11-15T20:42:00.001-08:002010-11-15T20:54:24.092-08:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7834851860614270246?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-64910272107321986862010-11-15T20:41:00.000-08:002010-11-15T21:01:37.192-08:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6491027210732198686?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-44018670265518302372010-11-15T20:33:00.002-08:002010-11-15T20:34:21.341-08:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4401867026551830237?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-81581723408623468912010-11-15T20:33:00.001-08:002010-11-15T20:33:35.649-08:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8158172340862346891?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-4749126977377478582010-11-15T20:32:00.000-08:002010-11-15T20:33:03.218-08:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-474912697737747858?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-77973154596268451362010-11-15T20:20:00.000-08:002010-11-15T20:31:55.693-08:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7797315459626845136?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-25952449354804688232010-11-11T19:25:00.000-08:002010-11-11T19:35:36.155-08:00မနက္ျဖန္လာၾကမယ္<br /><br />ေမွ်ာ္ေနတာၾကာၿပီ လာမယ့္လာေတာ့လည္း <br />ဆိုင္းနဲ႔ဗံုကို ကပ္ၿပီး ဆင့္ခ်လာတယ္<br />အဆက္ကို မေန႔ကမွ ခင္ဗ်ားက သြယ္လို႔ရတာ အရင္ရက္ေတြတုန္းကမ်ားဆို <br />ကၽြန္ေတာ္ဆက္လိုက္တိုင္း ဧရိယာျပင္ပပဲ တစ္ေနကုန္ တစ္ရက္ခန္း <br />သေ၀ထိုးေနလိုက္တာ ဘယ္လိုမွ သြယ္လို႔မရဘူး <br />ရေတာ့လည္း ညေနေစာင္းလို႔ေတာင္ ေနၿပီဆိုေတာ့<br />ေရာက္လာၾကမယ့္ မနက္ကို ျဖန္ရေအာင္ရလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ မယ္မယ္ရရ <br />ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရ အ၀တ္တစ္စနဲ႔ ဘယ္ၾကမ္းကိုမွ လိုက္မသုတ္ႏိုင္<br />ၾကက္ေမႊးတစ္လက္နဲ႕ ဘယ္အမွ်င္ကိုမွ လိုက္မသုတ္အား သူဖြပ္ႏိုးႏိုး ကိုယ္ေလွ်ာ္ႏိုးႏိုး <br />တႏိုးႏိုး တႏိုးႏိုး အားယူ အလွေမြး အရသာခံထားသမွ် ဧရာမအ၀တ္ပံုႀကီးကိုသာ<br />ဧည့္လာလွ်င္ေရႊ႕ ဦးစားေပး(၁)အေနနဲ႔ <br />တက္သုတ္ရိုက္ ေဖ်ာက္/ဖ်က္ရတယ္<br />ဟိုဟိုဒီဒီ လြင့္ခ်င့္တိုင္း လြင့္ေနတဲ့ စကဴစေတြအတြက္ အေရးေပၚ အမႈိက္ပံုးတစ္ခု <br />သီးသန္႔ေပးရတယ္ ဘယ္အေသးကိုမွ မစိတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဘယ္အစိတ္ကိုမွလည္း <br />အေသးမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး ေတာ္ရံုအေရးအသားဆို တန္ရံုမ်က္စိခပ္လွ်မ္းလွ်မ္း<br />တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ၀ဲပစ္လိုက္တယ္ သာမန္ကိရိယာတန္ဆာပလာေတြအတြက္ <br />ေညာင္ညသစ္သားကုတင္ေအာက္ ေျခေထာက္နဲ႔ ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ကန္သြင္းလိုက္တယ္ <br />(ပါးစပ္ကလည္း WaKa WaKa လို႔ ေအာ္လိုက္ေသး)<br />သြားစမ္းပါ ဘာအႏွာင့္မွ ညီေနစရာမလိုဘူး အျပင္ဖက္ေရာက္ေနတဲ့<br />ဖတ္လက္စ/ မဖတ္လက္စ စာအုပ္ေတြအကုန္လံုး စာအုပ္စင္ထဲ ထိုးသိပ္သြင္းတယ္<br />EVDစက္ရဲ႕ ေဘး၀ဲယာမွာ ရြစိတက္ ရြၿပီးေတာ့ စိတက္ ရြစိၿပီးေတာ့ တက္ တက္ တက္ <br />ဘယ္အေခြဟာ ေဟာလီး၀ုဒ္ ေဘာလီး၀ုဒ္ ျပင္သစ္ ကိုရီးယား ထိုင္း တရုတ္ ျမန္မာ <br />ဂ်ာမနီ အီတလီ ဘယ္ကာဗာထဲကလဲ <br />ဘယ္ကာဗာဟာ ဒရမ္မာ ဖန္စီ အက္ရွင္ ထရီလာ ေကာ္မန္ဒီ ထရက္ဂ်ဒီ ထရူးစတိုရီ ကာတြန္း <br />ျမူးဇစ္ ဒုတ္ခြီမန္ထရီ ေရွာ့မူဗြီ ဘယ္အေခြထဲကလဲ မစဥ္းစားနဲ႔ သိမ္းႀကံဳးထည့္ စုပံုရွင္း <br />မ်က္စိေနာက္တယ္ထင္တဲ့အရာ ဘာဆိုဘာမွ မထားနဲ႔ အကုန္ရံုခါပစ္ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ <br />ပစ္သာပစ္ အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ မတရားတာမရွိ တရားတာလည္းမရွိ မရွိတဲ့ ပန္း၀ယ္ၿပီး<br />ဘုရားတင္ရမယ္ အလွအိုးထိုးရမယ္ မရွိတဲ့ ေရသန္႔ျဖည့္ရမယ္ ပန္းကန္အသစ္ထုတ္ရမယ္<br />အိပ္ယာခင္းအသစ္ထုတ္ရမယ္ <br />ေစာင္အသစ္ထုတ္ရမယ္ ျခင္ေထာင္အသစ္ထုတ္ရမယ္ ေခါင္းအံုးအသစ္ထုတ္ရမယ္<br />ျမန္ျမန္ျမန္ျမန္ လြဲေနတဲ့ တိုင္ကပ္နာရီထဲ ဓာတ္ခဲတစ္လံုးအသစ္ထည့္လိုက္ ျမန္ျမန္ <br />ေဒါက္ယိုင္ေနတဲ့ အ၀တ္လွမ္းစင္ကို အုတ္ခဲတစ္လံုးနဲ႔ ေဖးေထာက္ <br />ျမန္ျမန္ မၾကည္လင္တဲ့ ၾကည့္မွန္ေတြေပၚ ေရစိုအ၀တ္နဲ႔ပြတ္တိုက္ ျမန္ျမန္ မနက္ကုိ <br />ဆိုင္းဆင့္ဗံုဆင့္ျဖန္လာၾကမယ့္ ခင္ဗ်ားမိသားစုအတြက္<br />ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တဲ့ ၀ီစကီတစ္ေတာင့္ ခင္ဗ်ားအမ်ိဳးသမီးဖို႔ သိုးေမႊးပု၀ါ <br />ပန္းခ်ီ၀ါသနာပါတဲ့ ခင္ဗ်ားကေလးငယ္ အသိၾကြယ္ေစဖို႔က ေရာင္စံုခဲတံ ပံုဆြဲစာအုပ္နဲ႔ ေခ်ာကလက္မ်ား <br />တစ္အိမ္လံုး ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းေအာင္ အခုကတည္းက ျပတင္းေပါက္ေတြ <br />အကုန္လိုက္ဖြင့္ပစ္တယ္ ခန္းဆီးစေတြ အသစ္လဲတပ္တယ္<br />ဖ်ာကိုလိပ္ၿပီး နံရံေထာင့္ေထာင္ ထီးကိုေခါက္ၿပီး တိုင္မွာခ်ိတ္ <br />က်န္းမာေရးကလည္း ရွိေသးသကိုး အိမ္သာထဲလည္း <br />ေရႏွစ္ပံုး၊သံုးပံုးေလာက္ ပစ္ေလာင္းလိုက္တယ္ <br />မနက္ကို ျဖန္တဲ့အခါ ဧည့္ေထာက္စကားသံထဲ အျပစ္အနာအဆာကင္းစင္ဖို႔ <br />ေဆးခ်ီးမြမ္းခုနစ္ရက္ ေၾကာကဲ့ရဲ႔ခုနစ္ရက္အားလံုး<br />အိုကီဆပ္ျပာနဲ႔ စိမ္ၿပီး ေဆးပစ္ေၾကာပစ္တယ္ ဒါမွသာ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရွိရင္းစြဲ <br />ေပါင္းသင္းေခါင္မိုးလည္းလံု ဆက္ဆံေရးတံစက္ၿမိတ္လည္း လံုေစမယ္မဟုတ္လား<br />ေနာက္ၿပီး မကို နငယ္ ကသတ္နဲ႔ ျဖန္ခ်ိန္မွာ ဒီၿမိဳ႔က အထင္ကရေနရာေတြ<br />လိုက္လံျပသဖို႔ ေတာင္းဆိုလာႏိုင္ေကာင္း <br />ေတာင္းဆိုလာတဲ့အခါ အဆင္ေျပရင္ ေျပသလို ၾကည့္က်က္မီးစင္ၿပီး <br />က ႏိုင္ဖို႔အေရးလည္း ႀကိဳေတြးထားရေသးေတာ့<br />ဒါ ဒီၿမိဳ႔မုဒ္ဦး ဒီၿမိဳ႕ဘုရား ဒီၿမိဳ႕ေစ်း ဒီၿမိဳ႕ေက်ာင္း ဒီၿမိဳ႕ျမစ္ ဒီၿမိဳ႕နာရီစင္ <br />ဒီၿမိဳ႕ဘီယာဆိုင္ ဒီၿမိဳ႕ဇိမ္မယ္တန္း ဒီၿမိဳ႕ရဲစခန္း ဒီၿမိဳ႕တရားရံုး ဒီၿမိဳ႕လူမိုက္လမ္း <br />ဒီၿမိဳ႕ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဒီၿမိဳ႕ကားဂိတ္ ဒီၿမိဳ႕အဆီ ဒီၿမိဳ႕အေခါက္ ဒီၿမိဳ႕အရြတ္ ဒီၿမိဳ႕အူ <br />ဒီၿမိဳ႕အသည္း ဒီၿမိဳ႕ကဗ်ာ ဒီၿမိဳ႕စကားေျပ ဒီၿမိဳ႕အက္ေဆး ဒီၿမိဳ႕ေဆာင္းပါး ေနာက္ဆံုး <br />ဒီၿမိဳ႕တည္ဖို႔ (မရွိမျဖစ္) ဒီၿမိဳ႕စုန္းခုနစ္ေကာင္နဲ႔ အဆံုးသတ္ မေတာ္ေလးရယ္မွတဆျဖစ္တတ္တဲ့<br />သေဘာသဘာ၀အရ ေရေျပာင္းေျမေျပာင္းမွာ <br />ဓာတ္မတည့္စာ ဓာတ္မတည့္ေရ ဓာတ္မတည့္ဓာတုပစည္းတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးအား <br />မေတာ္ေလးရယ္မွတဆ ထိမိကိုင္မိၿပီး အလက္ဂ်စ္ေခၚ ယားယံဖုမ်ား အေရျပားတစ္ေလွ်ာက္ ထြက္လာျခင္း <br />တက္မတတ္ ခ်က္မတတ္ ငိုယိုျခင္း ေအာ့အန္ျခင္း ေခါင္းမူးျခင္း ရင္တုန္ျခင္း<br />စတာေတြ ကင္းေ၀းဖို႔အတြက္ စိမ့္သက္သက္ ဂိုးရို႕စ္ေကာ္ဖီမစ္စ္အျပင္<br />ေဆးေသတာခပ္စုတ္စုတ္ေလးတစ္လံုးလည္း ရယ္ဒီအေနအထားလုပ္ရတယ္<br />ခေရေစ့တြင္းက်ေတာ့လည္း ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ<br />တြင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚတစ္ပြင့္ တြင္းနဲ႔မလွမ္းမကမ္းတစ္ပြင့္<br />ဟိုနားတစ္ပြင့္ ဒီနားတစ္ပြင့္ေပါ့ေလ <br />တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ တစ္ခုပါပဲ<br />မနက္ကို ဖဦးထုတ္ ရရစ္နဲ႔ ျဖန္ခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္က ေရႊျပည္ေအးတရားကို <br />သံတမန္ဆန္ဆန္ ပ်ားရည္နဲ႔ ၀မ္းခ်ေနေပမယ့္ အျခားတစ္ဖက္မွာ ဘနဖူး သိုက္တူးၿပီး<br />ကၽြန္ေတာ့္ရိပ္ၿမံဳဆိပ္ကမ္းေလးေပၚ ခင္ဗ်ားေကာက္က်စ္စဥ္းလဲ တိုက္ေလယာဥ္ပ်ံေတြနဲ႔<br />အလစ္အငိုက္ ပစ္ခတ္လုပ္ႀကံဖို႔ေတာ့ တင္ႀကိဳစိတ္ကူးမထားေစခ်င္တာပါ<br />ဒါေလးတစ္ခုပါပဲ။ ။<br /><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-2595244935480468823?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-16913309109374149142010-11-07T21:18:00.000-08:002010-11-15T19:33:52.501-08:00ႏွစ္ပင္လိမ္<br /><br />ေရာင္စံုေဘာလံုး ေရာင္စံုဖန္ေဂၚလီ ေရာင္စံုခဲတံ ေရာင္စံုပလတ္စတစ္<br />ကစားစရာေလးေတြ ငယ္ဘ၀ကိုယ္စားျပဳ ေရာင္စံုေဘာလံုးကတဆင့္ ဒီကေန႔<br />ေရာင္စံုလူသားေတြၾကားထဲထိ တစ္လံုးငါးျပား သံုးလံုးယူဆယ္ျပားပဲေပး ယုတိေဗဒ<br />ကို ဖီဆန္လႈပ္ႏႈိးတဲ့ ေလသံ တစ္လံုး၀ယ္ရင္ တစ္အိမ္လံုးခ်ိဳတယ္ ေမႊးတယ္ ခ်ိဳေမႊး<br />ေလး ဒီေခတ္ႀကီးမွာ တစ္လံုးငါးျပားဆိုတာ ရယ္စရာေျပာတာ ငါးလံုးမွႏွစ္ေထာင္<br />ဘယ္၀ါဒမဆို ႀကိဳက္တဲ့အေရာင္ေရြးယူ အမ်ိဳးသား၀တ္ အမ်ိဳးသမီး၀တ္ ေဂ်ာ္ရ<br />ကီး၀တ္ သားသားမီးမီး၀တ္ စံုတယ္ ေပါတယ္ စံုေပါေလး ဘယ္လိႈင္းမွာ ေရာက္ေန<br />ၿပီလဲ ပို႕စ္လြန္လႈိင္းလား ကမာျပားလႈိင္းလား ေနာက္တစ္လိုင္းအတြက္ ႀကိဳက္တဲ့<br />အေရာင္ေရြးယူ စိမ္း ၀ါ နီ ျဖဴ ျပာ ညွက္ရယ္နဲ႕ တစ္လံုးငါးျပား အိမ္ကြင္းလား<br />အေ၀းကြင္းလား စကား၀ွက္ရိုက္ထည့္ပါ တစ္လံုးဆယ္ျပား မလိမ္နဲ႔ ဘုရားမ<br />ႀကိဳက္ဘူး စကား၀ွက္အမွန္ရိုက္ထည့္ပါ တစ္လံုးငါးျပား။ ။<br /><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္<br />၄.၁၀.၁၀<br />မနက္ ၀၁း၀၀နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1691330910937414914?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-37504527719698611922010-10-31T06:01:00.000-07:002010-10-31T06:03:31.117-07:00စိတ္ခ်အဘ<br /><br />လူအလစ္မွာ ပုဆိုးထုပ္ေလးကို ခိုးျဖည္ၾကည့္လိုက္တာ မူးသြားတယ္ ရူးသြား<br />တယ္ ေခါင္းကို လက္ညိွဳးနဲ႕ေထာက္ခါျပတယ္ ေခါင္းမေကာင္းဘူး ဒူးမေကာင္း<br />ဘူး သြားလည္း မေကာင္းဘူး သြားၾကားထဲက အစာအတြက္ ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္<br />တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ရွာရ ေဖြရ အဘခမ်ာ အိုမင္းခါးကိုင္းလို႔ ေနပါၿပီကြယ္ စပ္ကူးမပ္<br />ကူးကာလမွာ သတိထားအဘ ဖ်ားတတ္တယ္ နာတတ္တယ္ ဓာတ္မကူးေစနဲ႔ ေကြးထား<br />ဒူးႏွစ္ဖက္ကို ကပ္ထား ကပ္ထားတဲ့ ဒူးေတြေပၚ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ရစ္ပတ္ ေစာင္တစ္ထပ္<br />ၿခံဳ ေနာက္တစ္ထပ္က အဆီ ေနာက္တစ္ထပ္က အသား ငါးထပ္ကအခန္း ငွားမလား<br />စံုစမ္းၾကည့္ ေမးကြဲမကြဲၾကည့္ ပါးစပ္ၿပဲမၿပဲၾကည့္ ၿပဲေနတဲ့ ကမာကို အခ်ိန္မွီခ်ဳပ္ ဘ၀ေတြ<br />ဘ၀ေတြ အစုတ္သက္သာ စုတ္တဲ့ထဲက တစ္စြန္းေပၚရင္ အလြယ္တကူ တစ္စျမင္သြားမယ္<br />ေတြ႔သြားမယ္ မိသြားမယ္ သတိထား ျဖတ္မကူးခင္ ဟိုဖက္ကား ဒီဖက္ကားၾကည့္ ယာဥ္ထိန္း<br />ရဲကိုလည္း ၾကည့္ မမိေစနဲ႔အဘ စိတ္က စိတ္ ပုတီးက ပုတီး အဲဒီ့စိတ္ပုတီးတစ္ပတ္ထိ တစ္က<br />ေနတစ္ရာထိ တစ္ယာနဲ႔ေတာ့ မရဘူး တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အယာအစိတ္ေလာက္ ၀ါးရမွ ဒီမွာ<br />ခ်ိဳးေတြေတာင္တက္လို႔ တက္ေနတဲ့ ခ်ိဳးေတြ ပိုက္ျပင္သမားအျမန္ေခၚခြာခိုင္းမယ္ မယား<br />ဆိုပ်ိဳမွ သမားဆိုအိုမွ (ဂ်ိဳးျဖဴေရ ဘယ္မခန္း)မယ္ေထြးအမိဖမ္းျပမွ တူတူေရ၀ါး သားသားေရ၀ူ<br />ဆင္ႀကီးမိုမိုသီခ်င္းဆိုျပ လိုင္စင္ဓာတ္ပံုပါလားျပ ပါရင္ ဟိုမွာ ေဖာင္၀ယ္ၿပီးျဖည့္ မျပည့္ရင္<br />ျပည့္တဲ့ထိျဖည့္ မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္တယ္ ေဘာင္ဘင္ခတ္သည္ျဖစ္ေစ မခတ္သည္<br />ျဖစ္ေစ ဖားတစ္ေကာင္ခုန္ခ်ရင္ေတာ့ ပလံုျမည္သံၾကားရ ငါ့သိမႈေဗဒစကားအေရးအသား<br />ႏြားရ အၿမီးရရ ေခါင္းရရ ဘာပဲရရအဘ ဟိုနားတင္မရ ဒီနားထားမရရင္ေတာ့လည္း<br />စိတ္ကိုခ်အဘ စိတ္ဒံုးဒံုးခ် စိတ္သာခ် ေကာင္းေလစြ ေကာင္းေလစြ<br />ေကာင္းေလစြ။ ။<br /><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္<br />၂၄.၉.၁၀<br />ည ၁၁း၀၀နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3750452771969861192?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-47901105968540830712010-10-19T02:44:00.000-07:002010-10-19T02:49:33.725-07:00ေတာကစားထြက္ခန္း<br /><br />ကင္မရာထဲ ၀င္လာသမွ် အကုန္ပစ္ခ်လိုက္တယ္<br />ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္းကင္မျပာ့တျပာမွာ <br />ေငြေရာင္မေပါက္တေပါက္တိမ္စိုင္ေတြ ဘာေတြကို အရင္ဆံုး(အရင္ကတည္းက <br />ဆံုးေနတာလား) ရသေပါ့ ေခ်ာင္းနံေဘး ဓာတ္တိုင္ေပၚ စုၿပံဳနားခိုေနတဲ့ ပ်ံလႊားဆန္ဆန္<br />ငွက္ကေလးေတြ(ငွက္ေတြကို အမ်ိဳးအစားသိပ္မခြဲတတ္) ငွက္ကေလး ၾကက္ကေလးလို <br />လူကိုဆက္ဆံခ်င္လို႔ ရမလားဟဲ့ အေကာင္ နင္ ငါ့ခႏၶာကိုယ္ပဲ ရမယ္ ငါ့အခ်စ္ေတာ့မရဘူး<br />ဒါကိုလည္း ရသေပါ့ မ်က္လံုးကတဆင့္ အခ်က္ေပးစနစ္အရ “အစိမ္းေရာင္”<br />ေနာက္ဆက္တြဲ “ျမ”ဆိုတာက သိမႈမွာ အလကၤာထပ္တူျပဳလိုက္ျခင္းတဲ့ <br />အဲဒီ့ စိမ္းျမေနတဲ့ လယ္ကြင္းေတြၾကား ၀ါးလံုးတိုင္မွာ ရွပ္လက္ရွည္အျဖဴတစ္ထည္<br />ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့(ေစာေစာကလို ငွက္ေတြ အပါအ၀င္ မည္သည့္ ငွက္အမ်ိဳးအစား<br />အတြက္မဆို အထူးရည္ရြယ္လ်က္) ေဒသခံအေခၚအေ၀ၚအားျဖင့္ စာေျခာက္ရုပ္ကို<br />လည္း အလင္းပြင့္တယ္ ေခ်ာင္းထဲက မေဗဒါဟာ တစ္ဖုတ္တည္း အဲ မွားလို႔ တစ္ပင္<br />တည္း မဟုတ္ဘဲ အံုလိုက္ဖုတ္လိုက္ မွားျပန္ၿပီ အံုလိုက္က်င္းလိုက္ ဒါကိုလည္း<br />ခလုတ္တစ္ခ်က္ဆြဲလိုက္တယ္ ရႊံ႕လူးအိုင္ထဲမွာ အမ်ားမညီလည္း သဘာ၀က်က်ျဖစ္ၿမဲ <br />ကၽြဲေတြ ေက်ာေျပာင္ေျပာင္ေပၚ က်ီးမည္းတစ္ေကာင္တစ္ေလ နားေနတယ္<br />(က်ီးျဖဴျဖဴက်ီးမည္းမည္း ကၽြဲေက်ာေပၚမွာ နားရဖို႔သာ အဓိက)<br />အဲဒီ့ကၽြဲေတြ ေခ်ာင္းထဲျဖတ္ကူးေတာ့ ေရပါတယ္ မီးပါတယ္ ေက်ာင္းနဲ႔နီးတယ္<br />ေစ်းနဲ႔နီးတယ္ ရဲစခန္းမေ၀းဘူး တစ္ခ်က္ပစ္ရင္ တစ္ေကာင္က် ကင္မရာေခ်ာင္း<br />ၾကည့္ေပါက္က ပစ္တယ္ ကၽြဲေက်ာင္းသားက ပုေလြမမႈတ္ဘူး အီမိုေကနဲ႔ ဂစ္တာတစ္လက္<br />ေက်ာမွာ လြယ္ထားတယ္ စီးေနတဲ့ ေခ်ာင္းေရထဲ ပလတ္စတစ္ဘိုမရုပ္ေလး<br />၀တ္လစ္စလစ္ေမွာက္ခံုေမ်ာသြားတာ မိလည္းမိ ရလည္းရေအာင္<br />မိမိရရ လွမ္းကလစ္(ခ္)ေတာ္မူလိုက္တယ္။ ။<br /><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္<br />၃.၁၀.၁၀<br />မနက္ ၀၀း၁၅နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4790110596854083071?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-27899320216816226352010-10-07T22:52:00.000-07:002010-10-19T02:53:07.678-07:00ခ်က္ေကာ့ရဲ႕ ေသနတ္<br /><br />အခန္းနံရံမွာ ေသနတ္တစ္လက္ခ်ိတ္ထား ဇာတ္ေဆာင္အမ်ိဳးသား<br />တစ္ဦး၀င္လာ နံရံေပၚက ေသနတ္ကို ျဖဳတ္ ေျပာင္းတိုက္ တစ္စစီလုပ္<br />ေခ်းခၽြတ္ တစ္စစီျပန္တပ္ နံရံမွာ ျပန္ခ်ိတ္ အခန္းျပင္ျပန္ထြက္ ခဏေနေတာ့<br />အခန္းထဲ ဖင္ထိုင္ခံုတစ္လံုး မႏိုင့္တႏိုင္ တရြတ္ဆြဲၿပီး ကေလးတစ္ဦး<br />၀င္ေရာက္လာ နံရံမွာ ဖင္ထိုင္ခံုကို ကပ္မွီ ၿပီးေတာ့ခံုေပၚတက္ ေသနတ္ကိုျဖဳတ္<br />သေဘာက် ၀မ္းသာ တအားၿပံဳး ခံုေပၚကဆင္း ပတ္ေျပး “ဒိုင္းေညွာင့္ ”<br />“ဒိုင္းေညွာင့္” ေအာ္ ခဏရပ္ “ဘြန္း...မိုင္နိမ္းအစ္စ္ဂ်ိန္းဘြန္း”လို႔ ေျပာ<br />ရုတ္တရက္ တစ္ခုခုကို သတိရ ခံုေပၚျပန္တက္ အလ်င္စလိုေသနတ္ျပန္ခ်ိတ္<br />အခန္းျပင္ ထြက္ေျပး ကြမ္းတစ္ယာညွက္ ၾကာလတ္ေသာ္ ေျခသံေဒါက္ေဒါက္<br />ၾကား အခန္းထဲ ေပါင္တံရွည္မတစ္ေယာက္ ၀င္လာ ဖင္ထိုင္ခံုကိုၾကည့္ နံရံက<br />ေသနတ္ကို ၾကည့္ ႏႈတ္ခမ္းကိုက္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ အေနအထားမမွန္တဲ့<br />ေသနတ္ကို ျပန္ျဖဳတ္ ဖင္ထိုင္ခံုမွာထိုင္ ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိ ေသနတ္<br />ေျပာင္းရွည္သေလာက္နဲ႔ အာသာေျဖ ႏွီးေႏွာ ၿပီးေသာ္ ေသနတ္ကို တစ္ရွဴးနဲ႔<br />အရည္စင္ေအာင္သုတ္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္း မလံုမလဲ အခန္းျပင္ျပန္ထြက္<br />မၾကာခင္မွာ ေညာင္နာနာလူတစ္ေယာက္ အခန္းထဲ ထပ္ေရာက္လာ ပံုစံေယာင္<br />ခ်ာခ်ာ ဟိုဟိုဒီဒီၾကည့္ ေသနတ္ကိုျမင္သြား လွမ္းျဖဳတ္ ေသနတ္ေျပာင္း၀ကိုနမ္း <br />ေသနတ္ခါးကိုခ်ိဳး အိတ္ထဲက ျဖဴျဖဴအမႈန္႔ေလးေတြ ေျပာင္း၀သိပ္ ေျပာင္းရဲ႕ အျခား<br />တစ္ဖက္မွာ ႏွာေခါင္းကိုေတ့ နိဗၺာန္ထိ တဆံုးရႈိက္ ပါသမွ် အမႈန္႔ကုန္ေအာင္ရႈိက္ <br />ခံုမွာ ဖြဲတစ္အိတ္လို ပစ္ထိုင္ မိန္းေမာ ေတာ္ေတာ္ေရာက္ အခ်ိန္တေရြ႕ေရြ႕ကုန္ <br />ေခါင္း ဆတ္ခနဲခါ မ်က္လံုးရီေ၀ေ၀ ႏိုးထ အသက္၀င္ ေသနတ္ကို အက်ႌလက္စနဲ႔ပြတ္<br />အေနအထားမပ်က္ နံရံမွာျပန္ခ်ိတ္ ႏွာရႈံ႕သံျပင္းျပင္း ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႔ ေလွ်ာက္ကုတ္<br />ေလွ်ာက္ပြတ္ ေလးလံေႏွးကန္ ျပန္ထြက္သြား ခဏအၾကာ အခန္းထဲ သူခိုးမွန္းသိ<br />ေအာင္ မ်က္ႏွာအ၀တ္မည္းစည္းထားသူတစ္ဦး အသာအယာ ေျခေဖာ့ လွမ္း၀င္လာ<br />ဂနာမၿငိမ္ ေသနတ္ကို လွမ္းျဖဳတ္ ဖင္ထိုင္ခံုပါ ခ်န္မထား ဆြဲယူမ က်ီးၾကည့္ <br />ေၾကာင္ၾကည့္ အသာအယာ သယ္ေဆာင္ထြက္ခြာ။ ။<br /><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္<br />၈.၁၀.၁၀<br />မနက္ ၀၀း၄၅နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-2789932021681622635?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-34261856097713624992010-09-27T02:23:00.000-07:002010-09-27T02:27:19.720-07:00အရည္မလာလို႔...။<br /><br />အရည္မလာဘူး(လား)အရည္(ဧကန္ဧက)လာေအာင္ အရည္ကို ဘာနဲ႔မွ်ား<br />(တီေကာင္/ေဒၚလာ/ဘုရားသခင္/ဘာသာစကား/လွ်ာခ်င္းလူးလိွမ့္မႈ)<br />ႏွစ္သက္ရာရာ ေရြးခ်ယ္ျဖည့္စြက္ႏိုင္ေသာ္ျငား အရည္ဆိုတာမ်ိဳးက အခက္<br />သားကလား ပိုက္လိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ တေ၀ါေ၀ါေလတိုးသံေတြ အရင္နားစြင့္<br />ေလတိုးသံေတြလာၿပီးရင္ ေနာက္ပါးထပ္က်ပ္မကြာ အရည္ကပ္လိုက္လာ(မယ္)<br />အရည္ေဗဒ အရည္ေလ့လာခ်က္ အရည္ျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈသမိုင္း ဘာတစ္ခု<br />မွ လမိုင္းမကပ္တဲ့အခါ ပိုက္၀ဟာ (ခုမ်ားမွာ)ေအးစက္ ၾကမ္းရွ ေသြ႕ေျခာက္<br />အေသအခ်ာစမ္းၾကည့္ရင္ ပိုက္ထိပ္ဟာ ပူေႏြးလို႔(ေတာင္)မေန ပရီးမီးယား<br />လိဂ္အရည္ ခ်န္ပီယံလိဂ္အရည္ လိဒ္ ခ်စ္စမ္းေမာင္ ကီးဘုတ္ ဗညားႏိုင္ <br />တေယာ ဦးတင္ရီ အရည္မလာဘူး(ကြယ္) သံသရာလည္သလို အရည္လည္<br />လာမယ့္ေန႔ကို ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ ေလရူး(တ)သုန္သုန္ ၀သုန္ေျမဆံုးေစေတာ့<br />အရည္ကို ရွာမေလ ေရခြန္ မီးခြန္ ဆန္ ဆီ ဆား ငရုတ္ ၾကက္သြန္ ေနစရိတ္<br />စားစရိတ္ သြားစရိတ္ လာစရိတ္ အရည္ကေလး စိမ့္စိုေစေၾကာင္း ဆုထူးေတြ<br />ေတာင္းမေလ စာတမ္းထိုးအရည္ဒီဗြီဒီ အင္တာနက္ပံုျပအရည္ပူစီ ဘေလာ့ဂ္<br />ကဗ်ာအရည္အေရးအသား ကေလးကလားနဲ႔ ေစ်းမသြားနဲ႔ အေမတို႔ ငယ္ငယ္<br />ကတည္းက သံုးတာ အရည္ အၾကည္ အေနာက္ အေျပာင္ အပ်က္ အဖ်က္<br />အေမွာင့္ အရည္မလာဘူး(ေနာ္) ပိုက္၀ကို ပြတ္သပ္ေခ်ာ့ျမဴ ပိုက္ႏႈတ္ခမ္း<br />သားေဘး လက္ကေလးနဲ႔ ၀ိုက္ေပး ေနာက္ျပန္ေပး အေျမွာက္ကန္တင္ေပး <br />ေခါင္းတိုက္ေပး အရည္ေလးမ်ား စိမ့္ထြက္လာလိုလာျငား အားထုတ္ လုပ္<br />ေဆာင္ ၀ါယမစိုက္ ေကာက္စိုက္ အႏွစ္မရွိတဲ့ေတာ မင္းမူတဲ့အပင္စိုက္<br />အရည္မလာ(သေရြ႕)ေတာ့ လက္ထဲက ပိုက္ဟာ ငိုက္စိုက္ ငိုက္စိုက္။ ။<br /><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္<br />၂၆.၉.၁၀<br />ေန႔ ၀၂း၀၀နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3426185609771362499?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-80051435649291420182010-09-13T21:16:00.000-07:002010-09-27T20:01:55.983-07:00ဟမ္ဘာဂါကိစၥ<br /><br />ဒီမွာေတာ့ ဟမ္ဘာဂါဆိုတာ ေအာက္ေျခလူတန္းစား လြယ္လင့္တကူ ၀ယ္<br />မစားႏိုင္တဲ့ အစားအစာျဖစ္ တခ်ိဳ႕ဆို စားေတာင္မစားဖူး တစ္ေန႔မွာ အဲဒီလို<br />အေနအထားမ်ိဳးရွိတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီ ဟမ္ဘာဂါဟာ တစ္နည္း<br />တစ္ဖံုနဲ႔ေရာက္ရွိလို႔သြား သူဟာ ဟမ္ဘာဂါကိုရ သူဟာ ဟမ္ဘာဂါဆီေရာက္<br />ဟမ္ဘာဂါဟာ သူ႔ပါးစပ္ထဲမွာ သူ႔လက္ထဲမွာ တစ္စစီ တစ္ပိုင္းစီ တစ္ဘ၀လံုး<br />လံုး ၿငိဳးမာန္ဖြဲ႕ထားခဲ့ေလသမွ် ဟမ္ဘာဂါကို ေဒါသတႀကီး သူရင္ဆိုင္ ရန္သူ<br />ကို ေခ်မႈန္းသလို ဟမ္ဘာဂါကို သူေခ်မႈန္း မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆံျပဴး<br />၀င္သက္ျပင္းျပင္း ထြက္သက္ျပင္းျပင္း ပလုတ္ပေလာင္း တနင့္တပိုး တစ္ၿဖဲ<br />ႏွစ္ၿဖဲ လူပါးခပ္၀၀။ ။<br /><br /><br />(ရည္ညႊန္း-ဟမ္ဘာဂါစားသူ၊ေအာင္ခ်ိမ့္)<br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္<br />၂.၉.၁၀ ည၁၁း၄၅<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8005143564929142018?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-16820914988496885322010-09-05T20:49:00.000-07:002010-09-27T20:04:18.517-07:00ဘာ...ဘာမွန္...<br /><br />ဓာတ္မွန္ကို မလိပ္ရ မခါက္ရ ေရမစိုေစရ<br />သတိေပးခ်က္စာသားက အညိဳေရာင္စကၠဴအိတ္ေပၚမွာ သိသာထင္ရွား<br />မိုးဦးေလဦး အိမ္ေခါင္မိုးသြပ္ျပားကို ေလတိုးတဲ့ အသံဟာ <br />ဓာတ္မွန္ဖလင္ေကာ္ျပားကို ဆြဲထုတ္လိုက္ေတာ့ ထြက္လာ<br />ေကာ္ျပားရဲ႕ တစ္ဖက္မွာ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ သိကၽြမ္းၿပီးသား အမည္နာမတစ္ခု<br />တစ္ဖက္မွာက အစီအစဥ္မက်တဲ့ အဂၤလိပ္နံပါတ္ကို 26 10 L + 144 ဆိုၿပီးေတြ႕ရ<br />အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ နာမည္ဟာ ညာဖက္ကလား 26 10 L + 144 ကိုပဲ ညာဖက္ထားရမလား<br />ဘယ္အေနအထားဟာ ဓာတ္မွန္ေကာ္ျပားရဲ႕ အတည့္ျဖစ္မႈ/မျဖစ္မႈ<br />အတည့္ရေတာ့ ေျပာင္းျပန္ပါရ ေျပာင္းျပန္ရေတာ့ ေဇာက္ထိုးပါရ<br />အားလံုးရေတာ့လည္း လက္ထဲက ဖလင္ေကာ္ျပားဟာ<br />ဖလင္ေကာ္ျပားကလြဲလို႔ ဘာမွျဖစ္မလာ<br />ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ ဗဟုလည္းမရွိ သုတလည္းမရွိေတာ့ ရွက္ဖြယ္<br />နက္ေမွာင္ေနတဲ့ ေကာ္ျပားအေရာင္အဆင္းထဲမွာ အရိုးေတြ အဆစ္ေတြကသာ<br />အျဖဴေရာင္နည္းနည္းေဖာက္ထားသလို ျဖစ္ေနေတာ့ ေရတြက္ၾကည့္လို႔ေတာင္မွရ<br />အဲဒီ့ေကာင္ကို ၾကည့္ၿပီး အခိုက္အတန္႔ မွင္သက္သြား တရားေတာ္နဲ႔ နီးစပ္မယ္ဆို<br />နီးစပ္သြားေစႏိုင္တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳထူးကို ေကာ္ျပားက ေပးအပ္ေနသလိုလို ဘာလိုလို<br />ေကာ္ျပားဟာ မသတီစရာေကာင္းေနသလား/ေခတ္သစ္ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လား<br />အား...ေကာ္ျပားထဲမွာ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ အရိုးစုတစ္စိတ္တစ္ပိုင္းက ေခ်ာက္ခ်ားစရာ<br />ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကာလေတြမွာ ေကာ္ျပားဟာ ဘယ္အနာေရာဂါကို<br />ကိုယ္စားျပဳထားခဲ့ရသလဲ<br />အေျဖျပန္ေဖာ္မရ ျပန္အေျဖေဖာ္မရ ေဖာ္ျပန္အေျဖမရ ျပန္ေဖာ္အေျဖမရ<br />မရတဲ့ အေျဖကို မစဥ္းစားႏိုင္ ဘာဇာတ္ေၾကာင္းကိုမွလည္း ေနာက္ျပန္မလွန္အား<br />အားေနတဲ့ က်ီးကန္းကမွ တအားအား တအားအား တအားအားလို႔ေအာ္မွာ<br />အေထာက္အထားေတြကေနတဆင့္ သဲလြန္စေတြကေနတဆင့္<br />အနက္ဂယက္အဆင့္ဆင့္ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ဘယ္ကဲ့သို႔စစ္ခ် စစ္ခ်<br />ဘယ္ခ်မ္းသာသဲ့ယူ သဲ့ယူ ဓာတ္မွန္ဖလင္ေကာ္ျပားဟာ<br />ဓာတ္မွန္ဖလင္ေကာ္ျပားကလြဲလို႔ ဘာမွမဟုတ္<br />ပလုတ္တုတ္ ဂ်ိဳးရုပ္ အိုးပုတ္<br />ဘဲရုပ္ တဲကုတ္ ပဲျပဳတ္။ ။<br /><br /><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္<br />၃.၉.၁၀ ည ၁၀း၀၀နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1682091498849688532?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-11522937606079810792010-08-26T22:55:00.000-07:002010-08-26T23:15:14.841-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါး</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">လြတ္တဲ့ငါး ႀကီးတယ္လို႔ ပြတ္ကၽြတ္ပြတ္ကၽြတ္မလုပ္နဲ႔...ငါမုန္းတာ အဲဒါေတြပဲ တကယ္ဆို လြတ္တဲ့ ငါးက လြတ္ သြားၿပီထားလိုက္ေတာ့ေပါ့ ေနပေစေတာ့ေပါ့ ဘာျဖစ္လို႔ ေနာင္တေလာင္ရာ စကားပံုပင့္ေနရတာလဲ ဒီေခ်ာင္း ထဲမွာ ဒီငါးတစ္ေကာင္ပဲ အရြယ္ႀကီးသလား တျခားငါးေတြ သူ႔ေလာက္မႀကီးေတာ့ဘူးလား ရတယ္ လြတ္တဲ့ငါး ႀကီးတယ္ပဲထားဦး ဒီေခ်ာင္းကိုပစ္ၿပီး ဟိုျမစ္ကိုရွာေပါ့ ဟိုျမစ္မွာ ဒီေခ်ာင္းက လြတ္တဲ့ငါးထက္ ပိုႀကီးတဲ့ ငါးေတြ ေတြ႔လိမ့္ဦးမေပါ့ ရွိလိမ့္ဦးမေပါ့ ဘယ္လိုေျပာတယ္ ဒီေခ်ာင္းကို ပစ္ရမွာကလည္း အဆီတ၀င္း၀င္း မွ်ားရမွာ လည္း သဲတရွပ္ရွပ္ဟုတ္လား လာ ထမင္းထုပ္ဆြဲ ဟိုျမစ္ကို သြားမယ္ တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္တဲ့ေလ မလိုက္ခ်င္ဘူးဟုတ္စ ေရသာမ်ားၿပီး ငါးမေတြ႕မွာ စိုးတယ္ဟုတ္စ ငါ့ႏွယ္ မစားရ၀ခမန္းေျပာတာ မဟုတ္ရပါဘူး ကြယ္ ေသခ်င္တဲ့က်ား ေတာေျပာင္းတာလည္း မဟုတ္ရပါဘူးကြယ္ ကဲကဲ မယံုရင္လည္း ငါ့အသျပာထုပ္ေလး ယူကိုင္ထား ဟိုျမစ္ေရာက္မွ ဒီေခ်ာင္းထဲက လြတ္တဲ့ငါးထက္ ပိုႀကီးတဲ့ငါးေတြရကာမွ ျပန္ေပးဟုတ္ၿပီလား ေရာ္ ျဖစ္ရျပန္ၿပီ ျမစ္စိမ္းျမင္ ေခ်ာင္းကင္ပစ္ရတယ္လို႔ ရုပ္ကိုက ငါးေျပမဆားပက္သလိုရုပ္နဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ေၾကာင္မိုက္ ျဖစ္ခ်င္ရတာလဲ ဟိုျမစ္မွာ စိတ္ကူးပြက္ရာ စကားလံုးခ်ၾကတဲ့အခါ ဒီေခ်ာင္းထက္ ပိုႀကီးတဲ့ ငါးေတြရလာမွာေပါ့ အဲဒီ့ေတာ့ငါးေၾကာ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးရလာမယ္ေလ ငါးရံ႕ရေတာ္လွန္ေရးကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး အတူတူ လက္တြဲခဲ့ၿပီး ငါးခူရနည္းပညာေခတ္ႀကီးေရာက္မွ ဘာလို႔ ခြဲျခမ္းခြဲျခမ္းလုပ္ခ်င္ရတာလဲ တံငါေလးလံုးစပ္နားနီး တံငါေလးလံုးစပ္ မုဆိုးေခတ္ေပၚကဗ်ာနားနီး မုဆိုးေခတ္ေပၚကဗ်ာျဖစ္လာၿပီးမွေတာ့ ဘာသာစကားဆီနဲ႔ ဘာ သာစကားေၾကာ္ၾကတာေပါ့ လာပါ ငါ့ဗူးသီးေျခာက္ေရဗူးကေလးလည္း ယူထားကြာ ဒါနဲ႔မွ မလံုေလာက္ ေသးရင္ လည္း ငါ့ျမက္ေျခာက္ဦးထုပ္ကေလးလည္း ယူဦး ဘာျဖစ္တယ္ မလိုက္ေရးခေခြးယပင့္ေရးခ်မလိုက္ ဟုတ္လား ဘာသာစကားမပိုင္ အေရးအသား၀က္ေမြးဟုတ္လား ခက္တယ္ကြယ္ ဒီေခ်ာင္းမွာဆို လြတ္တဲ့ငါး ႀကီးေနဦးမွာပဲ ဟိုျမစ္မွာဆို အနည္းဆံုးေတာ့ ငါးပ်ံတစ္လွည့္ ဗံုလံုတစ္လွည့္ပဲ ဘာျဖစ္လို႔ မစိုက္ေသးဘဲ အေညွာက္သန္ေန တာလဲ ဘာျဖစ္လို႔ လြတ္တဲ့ငါး ႀကီးတယ္လို႔ ပြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္လုပ္ေနရတာလဲ အဲဒါေတြပဲ ငါမုန္းတာ အဲဒီ့စကား တစ္ခြန္းေၾကာင့္နဲ႔ေတာ့ ငါတိုရဲ႕ ရွိၿပီးသားဆက္ဆံေရးတစ္ေလွလံုးမပုပ္ခ်င္ဘူး လာ ငါ့လက္ကိုတြဲ ဟိုျမစ္ဆီသြား မယ္ လုပ္ျပန္ၿပီ ဘာကလိမ္မွလည္းမေစ့ရပါဘူး ဘာျငမ္းမွလည္း မဆင္ရပါဘူး ငါ့မွာ က်ားလည္းေၾကာက္ရ က်ား ေခ်းလည္း ေၾကာက္ရပါလား ဘာရယ္ ဘာရယ္ ဟိုေရာက္မွ လြတ္တဲ့ငါး ထပ္ႀကီးေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလ ဲဟုတ္စအဲဒါဆိုလည္း ငါတို႔ ဟိုျမစ္မွာ ဟိုဒင္းဟိုဥစၥာမရ ဟိုပစၥည္းဟိုအ၀ွာလုပ္ျပန္ၾကတာေပါ့။ ။<br /></div><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />၂၈.၆.၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1152293760607981079?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-44544581705521643092010-08-16T21:07:00.000-07:002010-08-16T21:09:21.817-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိမ္ေျပာင္းမလို႔...။</span><br /><br /><br />ေအာက္ခင္းဖို႔က ဖေယာင္းပုဆိုးလိုမယ္<br />တစ္ကိုက္ ၁၆၀၀/၁၇၀၀လို႔ ေျပာတယ္<br />အစားစားပဲ လာမယ့္တနဂၤေႏြေန႔ေလာက္ မီးေခ်ာင္းေတြ<br />ဆင္ျဖစ္မလား မေျပာတတ္ဘူး ျပတင္းေပါက္ေတြကို ဘာေရာင္သုတ္မလဲ<br />နီညိဳေရာင္ဆိုရင္ ေကာင္းမလား လာၾကည့္ဦး သံပန္းေတြ သံေခ်းတက္<br />ေနၿပီ အုတ္နံရံေတြက အသားမေကာင္းလို႔ သံရိုက္ရင္ ကြာက်ႏိုင္တယ္<br />ေဘးအိမ္ကို ခုနကေမးၾကည့္ေတာ့ ေရက မီးလာမွ လႊတ္တာတဲ့ ပန္းအိုးေလးေတြ<br />ထားခ်င္တာ ေနရာမရွိဘူး ထမင္းဘယ္နားမွာ စားၾကမလဲ စာအုပ္စင္ခပ္ေတာင့္<br />ေတာင့္ ႏွစ္စင္ေလာက္လိုမယ္ ဒီေပါင္မွာ ပန္းခ်ီကားေတြကို တန္းစီခ်ိတ္ထား<br />ရေအာင္ အိမ္သာက တံခါးခ်က္အသစ္ တပ္ကိုတပ္ရမယ္<br />တမံတလင္းေတြ ဆပ္ျပာေရနဲ႔ေဆးၿပီးရင္ သံဘရပ္ရွ္နဲ႔ ထပ္တိုက္ဦးမွ<br />ေဆးကြာတဲ့ ေနရာေတြေပၚ ပိုစတာတစ္ခုခုကပ္ပစ္ရမယ္<br />ေၾကြေခ်းခၽြတ္ေဆးက မေလာက္ဘူးနဲ႔ တူတယ္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ၿပီးရင္<br />လွမ္းဖို႔အတြက္ ေနေရာင္မ်ားမ်ားလိုမယ္ ဒီမွာ ဒီမွာ<br />ဘယ္သူက နံရံကို ေျခေထာက္နဲ႔ကန္သြားလဲမသိဘူး<br />ေျခရာႀကီး။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />စရဏ၊ဂ်ဴလိုင္၊၂၀၁၀<br />(၆ႏွစ္ျပည့္အထူးထုတ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4454458170552164309?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-55051926745677304762010-08-06T19:58:00.000-07:002010-08-06T20:16:44.311-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေရးသူ႕လူ႔အဖြဲ႔အစည္း</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">ကိုယ္ ကဗ်ာေရးမွန္းသိသြားေတာ့ ဒင္းမ်က္လံုးဟာ ၀ိုင္းစက္ ျပဴးက်ယ္ ပါးစပ္က အေဟာင္းသား(ဘယ္ပါးစပ္က သစ္လို႔လဲ) တစ္ခုခုေျပာဖို႔ ဆြံ႕အ ေျပာလည္းေျပာခ်င္ ေျပာလည္း မေျပာခ်င္ အခုေရာက္ေနတဲ့ အရပ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္သေယာင္ ဟိုအရင္ေန႔ေတြတိုင္း လာေရာက္ ထိေတြ႔ ရင္းႏွီး သိကၽြမ္းေနတဲ့ ကိုယ့္ျဖစ္တည္ မႈဟာ ဒီကေန႔ ကိုယ္ကဗ်ာဆရာမွန္းသိသြားေတာ့ ဒင္းအျမင္ထဲ ကိုယ္ဟာ အံၾသစရာေကာင္း ထူးဆန္း အိပ္မက္ ဆန္ လက္ေတြ႔မရွိ စိတ္ကူးယဥ္သူတစ္ဦးအျဖစ္ ေရြ႕ေလွ်ာ ထိုးက် သက္ဆင္းသြားရရွာ ကိုယ္ကလည္း ဒါကို အေတြ႔အႀကံဳအရ အတိုင္းသား ဆင္ျခင္ သိျမင္ စိတ္ပ်က္သြာၿပီး ၀မ္းနည္းရ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရ သာမန္လူ႔အဖြဲ႔ အစည္း ကဗ်ာေရးသူတစ္ဦးအျဖစ္ က်င္လည္ ရွင္သန္ ရုန္းကန္ ေနထိုင္ျခင္းမွာ မွားယြင္းေနတဲ့ ဘာသာတရား တစ္ခုအေပၚ သက္၀င္ ယံုၾကည္ ေလးျမတ္မိသူလို ယူဆျခင္းခံရ (အထူးသျဖင့္ ဒီကဗ်ာေရးသားျခင္းဆိုတဲ့ အလုပ္ကို သာမန္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ ဘယ္ဒင္းကမွ အလုပ္တစ္ခုအျဖစ္ အထင္တႀကီး တေရးတယူ ေလာက္ ေလာက္လားလား ေနရာေပးတယ္ဆိုတာမရွိခဲ့ေလေတာ့)ဖြင့္ေျပာမိသူကိုယ့္အမွားသာလွ်င္ျဖစ္ေၾကာင္း အိပ္ ယာ၀င္တိုင္း တႏံု႔ႏံု႔ စဥ္းစား ေတြးေခၚ ေျမာ္ျမင္ရတာလည္း မီးခိုးေရာ မိုးေရာမဆံုးႏိုင္ ဒီလိုမွန္းသိရင္ ကိုယ့္ရုပ္ကိုယ့္ရည္နဲ႔ အစကတည္းက ဓာတ္ရွင္မင္းသားပဲျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ခဲ့အေကာင္းသား ကိုယ့္အသံ ကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ကာလေပၚအဆိုေတာ္သာလုပ္ခဲ့အေကာင္းသား ေၾသာ္ ကိုယ္ေနထိုင္ရာ သာမန္လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းႀကီး ကဓာတ္ရွင္မင္းသားနဲ႔ ကာလေပၚအဆိုေတာ္မ်ားကိုသာ အႏုပညာရွင္အျဖစ္ ကိုးစား ယံုၾကည္ ထင္မွတ္ေနရွာပံု မ်ားေျပာပါတယ္ ဒါကလည္း ေဟာလီး၀ုဒ္ဇာတ္ကားဆိုရင္ ဗန္ဒိန္းနဲ႔ ဂ်က္ကီခ်န္း ျမန္မာဗြီဒီယိုမွာ ဟိန္းေ၀ယံနဲ႔ မိုးေဟကို ရုပ္သံဇာတ္လမ္းက်ေတာ့ ကိုရီးယားလမ္းကိုပဲ ၀ိုင္းနီးၾက စာအုပ္ဖတ္ေတာ့ ဗ်ဴးနဲ႔ နကၡတၱေရာင္ျခည္ ႏိုင္ငံျခားေတးသီခ်င္း နားေထာင္ရင္ ေအကြန္နဲ႔ ေတလာဆြစ္ ျမန္မာသီခ်င္းက်ေတာ့ Rဇာနည္နဲ႔ Aသင္ခ်ိဳေဆြ ေလာက္သာ အႏုပညာရတဲ့ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးထဲ ဒါရိုက္တာေဇာင္ယီမုနဲ႔ ရိုမန္ပိုလန္ စကီးကို မသိတာ မင္းသားႀကီးမာလြန္ဘရန္ဒိုနဲ႔ ဘန္နစီယိုဒယ္လ္တိုရိုကိုမသိတာ ေဒါက္တာဇီဗားဂိုးဓာတ္ရွင္နဲ႔ ပီယားနစ္စ္ဓာတ္ရွင္ကို မသိတာ စာေရးဆရာဂၽြန္စတိန္းဘက္နဲ႔ ကဗ်ာဆရာဂၽြန္အက္ရွဘရီကို မသိတာ ဂီတပါ ရမီရွင္မိုးဇက္နဲ႔ ကတ္ကိုဘိန္းကို မသိတာ အဲဒီ့မသိတာေတြအားလံုး သတၱဳခ် စဥ္းစား ေတြးေခၚ ၾကည့္လိုက္ ေတာ့လည္း ဒီအဖြဲ႔ ဒီအစည္းႀကီးကို အျပစ္လို႔မဆိုသာျပန္ ခက္ေနတာက ကိုယ္ကဗ်ာေရးမွန္းသိၿပီးေနာက္ နဂိုပံုမွန္လည္ပတ္ေနတဲ့ ဒီအဖြဲ႔ ဒီအစည္းႀကီးက ကိုယ့္အေပၚ လြဲေခ်ာ္စြာ တုန္႔ျပန္ ဆက္ဆံ သေဘာထား စာရင္း မွတ္လိုက္တဲ့ ကိစၥ၀ိစၥေတြရွိေနေသးရာ ကိုယ္က ကဗ်ာေယာင္ေယာင္ စာေယာင္ေယာင္အျပင္ အမ်ားသူ ငွာနဲ႔ တန္းတူ အားကစား၀င္လုပ္တာကိုပဲ အံ့အားသင့္ နားမလည္ ဆန္းၾကယ္ ကိုယ္ကဗ်ာဆရာျဖစ္ေနလို႔ အမ်ားသူ ငွာအိမ္ေထာင္ဦးစီးမ်ားလို ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အလုပ္ၾကမ္းေတြ (ဥပမာ-ေရစည္တြန္း၊ ထင္းခြဲ) လုပ္တာမ်ိဳးအေပၚ ေမးေငါ့ ေခါင္းခါ ျပက္ရယ္ျပဳ ရယ္သြမ္းေသြး ကိုယ္ကဗ်ာေတြ ေရးတဲ့ အတြက္ ကိုယ္ဟာ အလိုလိုေနရင္း လူ႔အသိုင္း လူ႕အ၀ိုင္းထဲ က်င္လည္ က်က္စား လႈပ္ရွား သြားလာတဲ့ေနရာမွာ အမ်ား သူငွာနဲ႔မတူ တစ္မူးလိုေနသေယာင္ တစ္မတ္လိုေနသေယာင္ လန္႔ဖ်ပ္ ေသြးတိုး စိုးရိမ္ ကိုယ္ခ်င္းစာ သနား စဖြယ္အၾကည့္မ်ားအားလည္း ရရွိ လက္ခံ ေပးဆပ္ နားလည္ ကိုယ္က ကဗ်ာေကာင္ စာေကာင္ျဖစ္ေန ျခင္းမွာ အမ်ားသူငွာလူေတြလုိ ေဒးလီးေနာ္မာန္ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္တာမ်ိဳး မၾကား မေတြ႕ မျမင္ၾကေလတဲ့အခါ ၁၀၉ေကာင္ ၁၁၀ေကာင္အျဖစ္ လက္ခါ အထင္ေသး ႏွာေခါင္းရႈံ႕ စုတ္သပ္စရာ လူသားမွ်သာဆိုေတာ့ ကဗ်ာေရးတဲ့ ကိုယ္ဟာ အိပ္ယာ၀င္အိပ္ယာထ ေရွ႕ခုနစ္အိမ္ ေနာက္ခုနစ္အိမ္ၾကားေအာင္ ကဗ်ာပဲအသားလြတ္ ရြတ္ရမလား ဖင္မီးခိုးထြက္တဲ့ထိ ဖက္ၾကမ္းေဆးေပါ့လိပ္ဖြာ ေခတ္ေဆြးလြယ္အိတ္ႀကီးလြယ္ ျပတ္ခါနီးဖိနပ္တစ္ရံ စီး မဂၢဇင္းတိုက္တကာအႏွံ႕ ေန႔စဥ္ေျခတိုေအာင္ပဲ လမ္းသလားျပရမလား ျဖစ္ရပံုမ်ား ကိုယ္ဟာ ရွမ္းျဖစ္လို႔ ေခါက္ဆြဲပဲ ေရာင္းရေတာ့မလိုလို ရခိုင္ျဖစ္လို႔ မုန္႔တီပဲ ေရာင္းရေတာ့မလိုလို ကဗ်ာဆရာျဖစ္လို႔ အမ်ားအျမင္ လွ ေအာင္ ကဗ်ာလက္သုပ္စံု အထမ္းကေလးပဲ ပုခံုးေပၚ တင္လိုက္ရေတာ့မလို ကဗ်ာကုမၸဏီပဲေထာင္လိုက္ရေတာ့ မလို ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးနဲ႔ တယ္အံ၀င္ခြင္က်ရွိလွခ်ည္ရဲ႕လို႔ေတာ့မဟုတ္ ဒါေပမယ့္ လည္း ဒီအဖြဲ႔ ဒီအစည္းဆိုတာ ကဗ်ာေရးသူ ကိုယ္နဲ႔က တစ္ဘ၀လံုးလံုး ဒီလိုပဲ တစ္ေသြးတည္း တစ္သံတည္း လြဲေခ်ာ္မႈေတြ အသားက်ေနေလေတာ့ကာ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ္ျဖစ္လ်က္ ဒီအဖြဲ႔ ဒီအစည္းႀကီးကလည္း ဒီအဖြဲ႔ ဒီအစည္းႀကီးျဖစ္လ်က္ ေရးသူနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ခါးေတာင္းက်ိဳက္တလြဲ ဟိုအ၀ွာတလြဲ အံေခ်ာ္ စံလြဲ ကြဲျပား ခၽြတ္ေခ်ာ္္ ေနၿမဲသာတည့္။ ။ <br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />26.7.10<br />မနက္၀၁း၁၀နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-5505192674567730476?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-71642095934671762992010-07-26T21:02:00.000-07:002010-07-26T21:10:37.482-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကိုယ့္ဘ၀က Waka Waka</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီအရပ္မွာေနေတာ့လည္း ဒီဇာတ္ပဲခင္းရေတာ့မွာေပါ့ ဘယ္ရမလဲ ကိုယ္လည္း တစ္ခ်ိန္ကWaka Wakaပဲ ဇာတိ မွန္မျပခ်င္လို႔သာ ဒီဇာတ္ကို ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ ျမွပ္ထားရတာ ႏွံထားရတာ ခုေတာ့ ကိုယ္ လည္း တယ္သည္းမခံခ်င္ေတာ့ဘူး ဒါမ်ိဳးလာလုပ္လို႔ဘယ္ရမလဲ အေပ်ာ့ဖက္ကစမ္းသမွ် ကိုယ္လိုက္ေပ်ာ့ခဲ့ရ ၿပီး ၿပီ ခုလိုမာေရနဲ႔ေက်ာေရလာစမ္းေတာ့လည္း ကိုယ္က မာနဲ႔ေက်ာနဲ႔ေရနဲ႔ပါပဲWaka Wakaပါပဲ လာထား ေပါက္ လို႔ရမယ့္ တူးလို႔ရမယ့္ ေပါက္တူးတစ္လက္ဆြဲလို႔ ကိုယ္ျမွပ္ထားတဲ့ ဇာတ္ကို ကိုယ္ျပန္ေဖာ္တယ္ လာထား ကိုယ့္ ဇာတ္က အရွင္လတ္လတ္ အေကာင္းႀကီးအတိုင္း အျပင္ထြက္လာတယ္ “ဘယ္သူလဲကြ ငါ့အခန္းေရွ႕ ၾကြပ္ၾကြပ္ အိတ္နဲ႔ထုပ္ထားတဲ့ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္ေတြ လာလာခ်ခဲ့ၿပီး ေခြးစာဆင္းေကၽြးသြားတာ” အေပၚက တိုက္ခန္း ေတြဆီ ေမာ့ၾကည့္ရင္း ပါ၀ါအျပည့္အသိပ္ထည့္ကာ ကိုယ္က်ံဳးေအာ္လိုက္တယ္ ေအာ္သံေၾကာင့္ ျပတင္းေပါက္ အသီးသီးကေန ေခါင္းအသီးသီးထြက္လာၿပီး ကိုယ့္ကို နေ၀တိမ္ေတာင္ ငံုၾကည့္ၾကတယ္ ဘာလဲေပါ့ Waka Waka လားေပါ့ ကိုယ့္ေအာ္သံၾကားလို႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ မိန္းမက အခန္းတံခါးေရွ႕ေျပးထြက္လာတယ္ အဲ ဒီမွာ ေျမႀကီးထဲက ျပန္ေဖာ္ထားလို႔ ဖုန္ေတြ သဲေတြ ေပလူးေနတဲ့ ကိုယ့္ဇာတ္ကို သူျမင္သြားတယ္ အေျခအေန ကို သေဘာေပါက္ၿပီး ဇာတ္ရည္လည္သြားတယ္ “ေဟာဒီမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ ေကၽြးထားတဲ့ ေခြးစာထုပ္ ေကၽြးခ်င္ရင္ တိုက္ေအာက္ေျမႀကီးေပၚ ဆင္းေကၽြး ဘာျဖစ္လို႔ ပထမထပ္ငါ့အခန္းေရွ႕မွာတင္ ရပ္ၿပီး ေခြးစာအမႈိက္ခ်ခဲ့ရတာ လဲ”ေနာက္တစ္ေခါက္ အေပၚထပ္ေတြဆီ ကိုယ္ေမာ့ၾကည့္ရင္း က်ံဳးေအာ္တယ္ လက္ထဲက ေခြးစာအက်န္ရွိတဲ့ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ကို တိုက္ေအာက္လမ္းမေပၚ ကိုယ္လႊင့္ပစ္ျပလိုက္တယ္ ဒီေတာ့မွ ကိုယ္ခင္းတဲ့ အလံုးစံုေသာ ဇာတ္ကို သူတို႔အားလံုး Waka Wakaျဖစ္သြားပံုရတယ္ “မေျပာခ်င္လို႔ ၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ တစ္ရက္လည္း မ ဟုတ္ ႏွစ္ရက္လည္းမဟုတ္နဲ႔ -ီးပဲ”ကိုယ့္ဇာတ္ရွိန္ျမင့္တက္မႈေၾကာင့္ မိန္းမက တံခါးကေျပးထြက္ ကိုယ့္လက္ လာဆြဲေတာ့ အခန္းထဲ ကိုယ္ျပန္လိုက္၀င္တယ္ ဧည့္ခန္းထဲက ဖင္ထိုင္ခံုမွာ ရွဴးရွဴးရွားရွားနဲ႔ ထိုင္ခ်လိုက္ရင္း ကိုယ္ေတာ့ Waka Waka ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ေတြးမိတယ္ ကိုယ့္ဇာတ္ကို ဒီအရပ္မွာ ျပန္ျမွပ္လို႔ ရႏိုင္ေတာ့မယ္မထင္ ဘူး တတ္ႏိုင္ဘူး ျမွပ္မရေတာ့လည္း ဒီဇာတ္နဲ႔ပဲ ဒီအရပ္မွာ Waka Waka ရမွာပဲ လာထား။ ။<br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />၁၉.၇.၁၀<br />နံနက္၁၂း၅၀နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7164209593467176299?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-49290100604046493992010-07-22T23:33:00.001-07:002010-07-22T23:33:49.473-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">(အင္)(ေဖာ္)(ေမး)(ရွင္း)</span><br /><br />ဟင့္အင္း ငါမေျပာဘူး ဒါငါေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ခက္တယ္<br />ငါေျပာတယ္လို႔ မင္းထင္ေနတာ ခက္တယ္ အဲဒီ့လူ အမွတ္မွားတာပဲ<br />ျဖစ္မွာပါ မင္းေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမးစမ္းပါဦး ဘာရယ္ ေသခ်ာတယ္<br />ငါမွငါဟုတ္လား ေဟာဗ်ာ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ မင္းကြယ္ရာမွာ ဒီစကား<br />မ်ိဳး ငါေျပာပါ့မလား အံၾသတယ္လား ေအး ငါလည္း အံၾသတာပဲေမာင္<br />အဲဒီ့လူအမွတ္မွားတာမဟုတ္ရင္ မင္းကိုယ္တိုင္ နားၾကားလြဲတာေရာ<br />ဘာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဟုတ္လား ေသခ်ာလွခ်ည္လား ဒါေပမယ့္ ငါက<br />ကာယကံရွင္ပါကြ ငါဟုတ္မွ မဟုတ္တာ ဒါသက္သက္မဲ့ ငါ့ကို အဲဒီ့လူ<br />ေခ်ာက္ခ်တာ ေနပါဦး ဘာျဖစ္လို႔ မင္းက အဲဒီ့လူနာမည္ေျပာမျပႏိုင္ရ<br />တာလဲ ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ရယ္ရတယ္ကြာ ငါရန္သြားျပဳမွာ<br />စိုးလို႔တဲ့လား မဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ ဒီလိုလုပ္ ငါကတိေပးတယ္ အဲဒီ့လူ<br />ဘာမွမျဖစ္ေစရဘူး မင္းနဲ႔ ငါ အခုပဲ အဲဒီ့လူဆီသြားၿပီး သံုးေယာက္စံု<br />ရွင္းၾကမယ္ ဘယ္လိုလဲ ဘာေျပာလိုက္တယ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဟုတ္လား<br />ဘာျဖစ္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ ဘာကြ အဲဒီလူက အဲဒီလိုေျပာသလား<br />အဲဒီလူက မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ၾကား ေနာက္ထပ္၀င္မပါခ်င္ဘူးေျပာတယ္ေပါ့<br />ဟုတ္ပါၿပီ မင္းက ဘယ္ကၾကားလာမွန္းမသိတဲ့ ေပါက္တတ္ကရလူ<br />ေျပာတာေတာ့ ယံုတယ္ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ ငါေျပာတာက် မယံုဘူး<br />ဘာျဖစ္တယ္ အဲဒီလိုမဟုတ္ရပါဘူးတဲ့လား ဒါျဖင့္ဘာလဲ ငါဟုတ္လား<br />မဟုတ္ဘူးလား သိခ်င္လို႔ ေမးၾကည့္ရံုသက္သက္ပဲေပါ့ ေဟ့ေကာင္<br />အဲဒါ ငါမဟုတ္ဘူးလို႔ မင္းကို ဘယ္ႏွစ္ခါေျပာရမလဲ ဘာေျပာလိုက္တယ္<br />မင္းခုလို ဖြင့္ေမးလိုက္ရင္ ၀န္မခံဘဲ ငါျငင္းလိမ့္မယ္လို႔ အဲဒီ့လူက<br />ေျပာလိုက္ေသးတယ္ဟုတ္လား ေခြးမသား။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />၂၁.၇.၁၀<br />မနက္၀၁း၀၀နရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4929010060404649399?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-46137578945664406032010-07-16T21:41:00.000-07:002010-07-16T21:42:03.013-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အစျပဳျခင္း</span><br /><br /><br />အစကို ဘယ္လို ျပဳရမွန္းမသိ<br />မသိလို႔ ရမ္းသမ္းျပဳလိုက္တဲ့ အစဟာ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ေယာက္<br />အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခု ရွိၿပီးသားအႏုပညာလက္ရာပစၥည္းတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္<br />တည္ဆဲဥပေဒသတစ္ရပ္ရပ္ အမ်ားစုလက္ခံက်င့္သံုးလ်က္ရွိတဲ့ သေဘာတရားက်မ္း<br />တစ္ဆူဆူ စတာေတြအေပၚ ထိခိုက္သြားမွာ နစ္နာသြားမွာ ခံစားသြားရမွာကို မလိုလား<br />ဆိုၾကပါစို႔ ျပဳလိုက္တဲ့ အစဟာ အထက္ပါအရာ ဘာနဲ႔မွ ၿငိမေန တြယ္မေနဘဲ လြတ္လပ္ကင္းရွင္း<br />သီးျခားျဖစ္တယ္ပဲထား အဲသလိုဆို အစဟာ အစမွာကတည္းက ပ်င္းရိစရာေကာင္းမေနႏိုင္ဘူးလား<br />ျပဳလိုက္တဲ့ အစဟာ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း ခမ္းခမ္းနားနားႀကီး မဟုတ္ေတာင္ စည္စည္ေ၀ေ၀ လြင္လြင္<br />ဆာဆာေလးေတာ့ ရွိသင့္တယ္မဟုတ္လား စကတည္းက ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ အစကို ဘယ္သူက<br />စိတ္၀င္စားမွာလဲ ဘယ္သူကမွ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ အစဟာ ေအာင္ျမင္<br />မႈရမွာလဲ မေအာင္ျမင္တဲ့ အစအတြက္ ေရႊတံဆိပ္မရွိ မဂၢဇင္းမွာ မ်က္ႏွာဖံုးမရွိ လူၾကားထဲ လက္လာ<br />ဆြဲမယ့္သူမရွိ အမွတ္ေပးဇယားမွာ ထိပ္ဆံုးေနရာမရွိ အစဟာ သနားဖို႔ေတာင္ေကာင္းေသးေတာ့<br />တကယ္လို႔မ်ား အစဟာ စၿပီဆိုတာနဲ႔ စပယ္ရွယ္၀မ္းလို႔ ကိုယ္ရည္ေသြး နားလည္ရင္ဖတ္ နားမလည္<br />ရင္ မဖတ္နဲ႔လို႔ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာ ႏိုဘယ္ဆုကိုေတာင္ လက္မခံျငင္းဆန္မယ္ဆိုရင္လည္း သာမန္အသိ<br />ေလာက္သာရွိတဲ့ အေႏွးယာဥ္ေမာင္းသမားလွႀကိဳင္လိုလူေတြအတြက္က်ေတာ့ အစဟာ သိရအေတာ္<br />ခက္မသြားေပဘူးလား စကတည္းက ယဥ္သကိုဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္မသြားေပဘူးလား အမ်ား<br />သူငါလည္း နားလည္လြယ္ အဆင့္အတန္းေလးလည္းရွိ ေဆြဂုဏ္မ်ိဳးဂုဏ္လည္းမေသး ဟန္ဟန္ပန္ပန္<br />လည္းျဖစ္ အထိုက္အေလ်ာက္ေလးလည္းလူ၀င္ဆံ့ အေတာ္အသင့္လည္းေရာင္းအားေကာင္းတဲ့<br />အစမ်ိဳးက်ေတာ့ ထင္သေလာက္ ျပဳလို႔မရ လြယ္မေယာင္နဲ႔ခက္ တိမ္မေယာင္နဲ႔ နက္ေနတတ္ျပန္<br />အစဟာ ၀မ္းေရးအတြက္ ပရိသတ္ႀကိဳက္တာေလးလည္း တစ္စလုပ္ျပရ အႏုပညာက်န္တာေလး<br />လည္း ကိုယ့္အတြက္တစ္စလုပ္ရနဲ႔ အေလးခ်ိန္မွ်ေအာင္ ျပဳက်င့္ေနထိုင္ခ်င္ေပမယ့္လည္းေပါ့ေနာ္<br />ဟိုေျပာမရ ဆုိမရ ျပင္မရ ျပဳမရတဲ့ ေခတ္ကာလသားသမီးေတြအတြက္ အမိႈက္ကစ ျပသဒ္မီးေလာင္<br />မျဖစ္ရေလေအာင္ အေႏွာင္းဆိုတာ အစေကာင္းမွေသခ်ာမယ့္အေၾကာင္း တတြတ္တြတ္<br />ရြတ္ျပမဆံုး ဆံုးမရင္း ကိုယ့္အစကို ကိုယ္ျပန္ျပဳမလို႔ လွည့္ၾကည့္ေတာ့<br />တစ္စက ျခင္ေထာင္ႀကိဳးခ်ည္ဖို႔ တစ္စက ဖိနပ္ႀကိဳးလုပ္ဖို႔ပဲ<br />ျဖစ္ခဲ့။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />၂၃.၆.၁၀<br />မနက္၀၁း၂၅နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4613757894566440603?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-89525239004782853642010-07-12T22:43:00.000-07:002010-07-12T22:48:01.819-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေတြး-သိ-ေမ့</span><br /><br />ေတြးၿပီးမွ သိျခင္းျဖစ္လာ သိၿပီးေတာ့တစ္ခါ ေမ့ဖို႔ျဖစ္လာ<br />မေတြးရမေနႏိုင္ မသိရမေနႏိုင္ မေမ့ရမေနႏိုင္တဲ့ ဦးေခါင္း<br />ေတာင္စဥ္ေရမရေလွ်ာက္ေတြး ဒါကိုပဲ သိလွၿပီ မွတ္ေန မေမ့ေသးခင္ထိ<br />မေန႔က ဘာဟင္းနဲ႔ စားခဲ့သလဲ ေတြးစမ္း သိရင္ေျပာ ေမ့ရင္ေျပာ အေတြးေတြဟာ<br />ညဖက္မွာ အိပ္မက္အျဖစ္ျပန္သိ ႏိုးလာေတာ့ ေသခ်ာမမွတ္မိ ႏွဖူးေပၚလက္တင္ၿပီးေတြး<br />ဆိုတဲ့စကား ၾကားဖူးသား အဲဒီ့စကားကို ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္အရြယ္တုန္းက ၾကားဖူးခဲ့တာလဲ<br />အဲဒီ့အသိကိုေရာ ဘယ္ခ်ိန္ကစ ေမ့ပစ္ရတာလဲ ေတြးၿပီး သိတယ္ သိၿပီး ေမ့တယ္<br />ေတြးသိၿပီး ေမ့တယ္ ေတြးေတြးၿပီး သိသလိုနဲ႔ ေမ့တယ္ သိသိၿပီး ေတြးသလိုနဲ႔ ေမ့တယ္<br /><div style="text-align: justify;">ေမ့ၿပီးမွ ျပန္ေတြးသိတယ္ ေမ့ၿပီးမွ ျပန္သိေတြးတယ္ အေတြး အသိ အေမ့ ေတြး သိ ေမ့ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး သိ ေမ့ သိသိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ ေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး သိ ေမ့ ေတြးေတြး သိသိ ေမ့ေမ့ သိသိ ေတြးေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး ေမ့ သိသိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေမ့ ေတြး သိ ေမ့ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး သိ ေမ့ သိသိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ ေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး သိ ေမ့ ေတြးေတြး သိသိ ေမ့ေမ့ သိသိ ေတြးေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး ေမ့ သိသိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေမ့ ေတြး သိ ေမ့ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး သိ ေမ့ သိသိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ ေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး သိ ေမ့ ေတြးေတြး သိသိ ေမ့ေမ့ သိသိ ေတြးေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး ေမ့ သိသိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေမ့ ေတြး သိ ေမ့ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး သိ ေမ့ သိသိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ ေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး သိ ေမ့ ေတြးေတြး သိသိ ေမ့ေမ့ သိသိ ေတြးေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး ေမ့ သိသိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ ေတြး သိ ေမ့ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး သိ ေမ့ သိသိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး သိ ေတြးေတြး ေမ့ ေတြး သိသိ ေမ့ ေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး သိ ေမ့ ေတြးေတြး သိသိ ေမ့ေမ့ သိသိ ေတြးေတြး ေမ့ေမ့ သိ ေမ့ေမ့ ေတြး ေမ့ သိသိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေတြး သိ ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ သိ ေတြး ေမ့ ေတြး သိ ေ မ . သ ိ ေ တ ြ း သ ိ ေ တ ြ း ေ မ ့ သ ိ ေ တ ြ းေ မ ့ ေ တ ြ း သ ိ ေ မ ့ ။ ။ </div><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />၆.၁၀.၀၉<br />နံနက္၀၉း၃၆နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8952523900478285364?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-69929830099374684642010-07-12T21:26:00.000-07:002010-07-12T21:27:58.794-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကေလးေရွ႕ေရးစာအုပ္</span><br /><br />ရွင့္ကိုၾကည့္ရင္ စာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ<br />စာအုပ္ေတြထဲပဲ ရွင္ ခရီးေရာက္တယ္<br />စာအုပ္ေတြထဲပဲ ရွင္ စိတ္ကူးေရာက္ၿပီး ပန္းၿခံစိုက္တယ္။<br />ရွင့္မ်က္စိထဲမွာ ကၽြန္မဟာ<br />စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးစာေလာက္ မဖြဲ႔ႏြဲ႕ဘူး။<br />ရွင့္အေတြးထဲမွာ ကၽြန္မဟာ<br />စာအုပ္မာတိကာေလာက္ အစီအစဥ္မက်ဘူး။<br />ကၽြန္မေျပာတဲ့ ေစတနာ<br />ကၽြန္မေျပာတဲ့ ေ၀ဒနာ<br />ကၽြန္မတုန္လႈပ္လို႔ ထြက္က်လာတဲ့ စကား<br />ရွင့္စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေတြေလာက္<br />ရွင့္ကို မေလးနက္ေစဘူး။မတုန္လႈပ္ေစဘူး။<br />စီးပြားေရး၊လူမႈေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ<br />ရွင္နဲ႔ဆို ေတာင္မင္းေျမာက္မင္းပဲ။<br />ကၽြန္မ မအိပ္စက္တဲ့ ညေတြထဲ ရွင့္ကို<br />ကၽြန္မ အနမ္းေတြနဲ႔ လံုၿခံဳေရးေပးမိတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ ရွင္က<br />မျမင္ရတဲ့ ၾကယ္ေတြထဲ ေၾကြဆင္းတယ္<br />ေရမရွိတဲ့ လေရာင္ထဲ ေပ်ာ္ပါးတယ္<br />ကမၻာမေက်ာ္တဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။<br />မိုးလင္းလို႔ မ်က္လံုးနွစ္လံုးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔<br />ရွင္က စာအုပ္ကို သြားတိုက္တံရွာသလို ရွာေတာ့တာပဲ။<br />စာအုပ္ထဲက စာသားတခ်ိဳ႕ အဓိပၸါယ္တခ်ိဳ႕<br />ရွင့္ရင္ထဲ ေရာက္မလာေသးတဲ့ ေန႔ေတြဆို ညေတြဆို<br />ရွင့္ေရွ႕မွာ ကၽြန္မဟာ အသက္၀၀ရွဴလိုက္ရတာထက္<br />အသက္ေအာင့္ထားရတာ ပိုမ်ားတယ္။<br />ရွင့္ရင္ထဲက စာသားေတြ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ<br />အေ၀းေျပးသြားသလို ရွာေဖြလို႔ မရတဲ့<br />ေန႔ေတြဆို ညေတြဆို<br />ရွင့္ေရွ႕မွာ ကၽြန္မ ခလုတ္မတိုက္မိေအာင္<br />အျပစ္မျဖစ္ေအာင္ အရာရာအစစ ေသဆံုးေပးရတယ္။<br />ရွင့္မ်က္၀န္းထဲ စကားလံုးေတြ လႈိင္းထန္လို႔<br />ထြက္ေပါက္တစ္ခုလို ကၽြန္မကို ရွင္လွမ္းၾကည့္ရင္<br />ကၽြန္မဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္<br />မိန္းမသားမွန္းမသိေအာင္ က်ကြဲေတာ့တာပဲ။<br />ခုဆိုရင္ ကေလးတစ္ေယာက္ရၿပီ။<br />စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္<br />ရွင္ ေျပာင္းလဲဖတ္သြားတယ္<br />ရွင္ မေျပာင္းလဲဘူး။<br />ကေလးကို ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ေျပာတယ္<br />အသည္းထဲ အိမ္ေဆာက္ၿပီး ထားထားခ်င္တယ္ေျပာတယ္<br />ဘယ္မွာလဲ ကေလးအတြက္<br />ႏို႔မႈန္႔ဗူး၊မူႀကိဳ၊ဘြဲ႕လက္မွတ္၊မိဘ၀တ္<br />ရွင့္စာအုပ္ေတြ ေရာင္းလိုက္မွ<br />ရွင့္ကေလးလက္ထဲ က်လာမယ့္ ေရွ႕ေရး<br />ရွင့္လက္ထဲမွာပဲ ရွိတယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပိုင္သစ္ႏြယ္</span><br />မေဟသီ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၆၊စာ-၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6992983009937468464?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-17391336510243047502010-07-12T21:25:00.000-07:002010-07-12T21:26:25.932-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြမ္းလို႔ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာ</span><br /><br />အိမ္ေခါင္မိုးကို ဖ်က္ခ်လိုက္သလိုမ်ိဳး<br />ဧၿပီမွာ...<br />သမီးတို႔<br />လိမ့္ေနေအာင္ အပူေလာင္ခဲ့ၾက။<br /><br />ဘယ္လို ေျဖာင့္ခ်က္ကမွ<br />အေမ့ကို ျပန္မဆြတ္နိုင္ေတာ့ဘူး...<br />အေဖ့သေဘၤာက<br />အေမ့ဆိပ္ကမ္းကေန တေရြ႕ေရြ႕<br />ဆိပ္ကမ္းသစ္ကေလးအေရွ႔မွာ<br />ေက်ာက္ခ် ရပ္နားပစ္လိုက္တာ...ခုထိ<br />အေမ့ေကာင္းကင္မွာ အလင္းေတြ ညိဳ႕က်သြားေပမယ့္<br />အေမ့မာနေတြကေတာ့ ရဲရဲလင္းလင္း ၀င္းပ<br />ဘာ-မွ-မ-လို-ဘူး ဆိုတာ<br />အေဖ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးစကား...တဲ့<br />အေမ့ပုခံုးသားေတြ ညြတ္က်သြားေလာက္ေအာင္<br />ဘ၀ေတြက သိပ္ေလးလံခဲ့မွာ...<br />သမီးခမ်ာ ငယ္ေသးေတာ့ မသိတတ္ခဲ့ဘူး။“<br />အခု...<br />အေဖ မတ္တတ္စမ္းေပးခဲ့တဲ့ ေျခဖ၀ါးမွာ<br />သမီး မားမားရပ္လို႔<br />အေဖတြဲကူခဲ့တဲ့ လက္ေခ်ာင္းေသးေသးေလးေတြက<br />ကြန္ပ်ဴတာ တေျဖာင္းေျဖာင္းရိုက္ေနၿပီ<br />အေဖ အစာခြံ႕ခဲ့တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကေလးမွာ<br />ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးတတ္ေနေပမယ့္<br />အေဖေပးခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာက<br />သမီးကို ခပ္မာမာ ျပ႒ာန္းထားခဲ့ေတာ့...။<br /><br />အေဖ ေမ့ေနခဲ့တာလား...<br />အေဖ့မွာ သားေတြ၊သမီးေတြ မ်ားေနႏိုင္ေပမယ့္<br />သမီးမွာ အေဖတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္ဆိုတာေလ<br />အေဖ့အသစ္စက္စက္ သားငယ္ေလးအတြက္<br />သမီးကို ေခ်ာ့ျမွဴခဲ့တဲ့ ေတးခ်င္းေတြက အဆင္သင့္<br />သမီးႀကိဳက္တဲ့ ပံုျပင္ေတြနဲ႔လည္း<br />အေဖ့သားေလး အိပ္တတ္ခဲ့ေရာေပါ့...။<br /><br />အေဖေပ်ာ္ေနတယ္မဟုတ္လား...<br /><br />သမီးတို႔ အသည္းႏွလံုးမွာေတာ့<br />ကၽြဲပုခံုးကို...ထလို႔။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိျႏၵာ</span><br />မေဟသီ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၆၊စာ-၁၅<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1739133651024304750?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-81048801042438960422010-07-12T21:24:00.000-07:002010-07-12T21:25:41.583-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေငြထုပ္ႀကီး</span><br /><br />ေငြထုပ္ႀကီး<br />ေငြထုပ္ႀကီးဟာ အႀကီးႀကီး<br />အႀကီးႀကီး ေငြထုပ္ႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ေပၚက်လာ<br />ဘယ္ကမွန္းမသိ၊မိုးေပၚကလား<br />အိမ္ေခါင္မိုးေပၚကလား<br />ေငြထုပ္ႀကီးက ႀကီးၿပီးမ်ားလြန္းလို႔<br />ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ နည္းနည္းေအာင့္သြား<br />ေအာင့္သြားစမ္းပါေစ<br />သည့္ထက္မ်ား သည့္ထက္ႀကီး သည့္ထက္ေလးလံ<br />ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ သည့္ထက္ေအာင့္သြားစမ္းပါေစ<br />ေငြထုပ္ႀကီးနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဟိုတယ္ႀကီးေပၚ<br />၀ယ္စား၀ယ္ေသာက္၊အကုန္လံုး၊လိုခ်င္တာေတြ အကုန္လံုး<br />ေတြ႔တဲ့လူေတြကို တိုက္ေကၽြး<br />ပန္းကံုးေတြ၀ယ္၊သီခ်င္းမဟုတ္တာေတြ၀ယ္၊<br />အရွင္လတ္လတ္ အေသေကာင္ေတြ၀ယ္<br />ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးထားတဲ့ ပါးစပ္ေတြကို၀ယ္<br />ေပါင္သားျဖဴျဖဴေတြကို၀ယ္<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွတစ္ပါး အားလံုးကို၀ယ္<br />HIV/AIDS ၀ယ္တယ္<br />သည္မွာ ေငြထုပ္ႀကီး ေငြထုပ္ႀကီးဟာ အႀကီးႀကီး<br />အႀကီးႀကီး ေငြထုပ္ႀကီးဟာ<br />ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ေပၚ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္က်လာ<br />အကုန္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ျပန္ေရာ<br />ေငြထုပ္ႀကီးက ထပ္က်လာလိုက္<br />ကၽြန္ေတာ္က အကုန္လံုးကို ၀ယ္လိုက္<br />ေငြထုပ္ႀကီးက ထပ္က်လာလိုက္<br />ကၽြန္ေတာ္က အကုန္လံုးကို ၀ယ္လိုက္...။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပိုင္စိုးေ၀</span><br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၆၊စာ-ရ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8104880104243896042?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-10230060720425451622010-07-12T21:23:00.002-07:002010-07-12T21:24:28.024-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ခြက္တစ္ဖလား</span><br /><br />ညေနေစာင္းရင္<br />ေလက ရြက္ေဖာင္းေအာင္တိုက္တယ္။<br />ေရာဂါတစ္ခုလို<br />အရက္ဆိုင္ဘက္လွည့္ လွည့္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကို<br />ရာသီကလည္း အလိုလိုက္လြန္းတယ္။<br />ဒီစည္းစိမ္က<br />ဆက္ရက္မင္းစည္းစိမ္<br />မိသားစုဘ၀နဲ႔၀ယ္မွ ရတယ္။<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အေပါင္ေပးရတယ္။<br />ပင္စင္စားတစ္ေယာက္လို<br />လူ႔ဘ၀ႀကီးကပဲ အဓိပၸါယ္မရွိေတာ့သလိုလိုအေတြးနဲ႔<br />ျမင္ေနက်ရႈခင္းေတြကို စိတ္ကုန္တယ္<br />အရက္ဆိုင္ဟာ ငါ့ညေနကို အဆိပ္ခတ္ခဲ့ၿပီ။<br />မမူးခင္ေတာ့<br />ေကာ္ဖီဆိုင္က ေကာ္ဖီထက္ခ်ိဳတဲ့<br />ဆိုင္ရွင္ေကာင္မေလးရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းက<br />ႏွင္းဆီပြင့္ပဲေတြ႕တယ္ ဆူးမျမင္ဘူး<br />သူစီးတဲ့ ဆိုင္ကယ္ထက္ အသံပိုက်ယ္တဲ့<br />ဆိုင္ကယ္စီးတဲ့ သူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ<br />ပုလင္းပဲေတြ႕တယ္ လြတ္ေနတာမျမင္ဘူး။<br />လူရႈပ္ရင္ ညိဳလာတဲ့ မိုးက<br />ရပ္ကြက္ထဲမွာ လာရြာခ်တာ<br />သီခ်င္းပဲၾကားတယ္ key မမွန္တာ မသိဘူး<br />မူးလည္း လာေရာ<br />(ဆူးစူး၍ပင္<br />ဆူးနဲ႔ထြင္မည္<br />အသင္ ဘာေျပာခ်င္သနည္း)ဆိုတဲ့<br />ကဗ်ာရြတ္ဖို႔<br />ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ<br />ကြမ္းစားထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုထက္<br />ပိုပို ရဲလာၾကျပန္တာ ခက္တယ္။ ။<br /><br /><br />(ပရမတၱ လြမ္းဖြယ္ေန႔မ်ားသို႔)<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပန္းလႈိင္စိုး(က်ံဳေပ်ာ္)</span><br />ရယ္စရာ၊မတ္၊၂၀၀၆၊စာ-၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1023006072042545162?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-33111079023986551642010-07-12T21:23:00.001-07:002010-07-12T21:23:48.207-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ေယာက္တည္း ျပဇာတ္တိုက္တဲ့ေန႔</span><br /><br />တိုေနတဲ့ခဲတံ ခၽြန္ရသလို<br />လက္ကို ဓားမရွေအာင္<br />သတိထားခၽြန္ေနရတဲ့ လူမႈေရးထဲ<br />ေစာင္းႀကိဳးကို ညွိရင္း<br />ေစာင္းတစ္လက္လံုး က်ိဳးသြားေသာ ဘ၀...<br />ဥာဥ္ဆိုးနဲ႔လူလည္း ပညာသင္သား<br />ဥာဥ္ေကာင္းနဲ႔လူလည္း ပညာသင္သား<br />အပြင့္အသီးအားလံုးစံုၿပီ<br />ငါ့သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စုခဲ့သမွ်<br />စုဘူးတိုင္းကို မျပည့္ခင္မွာဘဲ ခြဲဆံုးခဲ့ရ<br />ျမင္ေနရၿပီး လြဲေနတဲ့ လမ္းကို<br />ေအာ္မေခၚခ်င္ေတာ့ဘူး ငါ<br />ေက်ာရိုးမတူတဲ့ ရယ္သံေတြၾကားမွာ<br />ငါလည္း သြားတတ္လာတတ္ေတာ့ ရွိေနပါၿပီ<br />ဘယ္တုန္းကမွ မလႈပ္ရွားတတ္တဲ့<br />စိတ္နဲ႔<br /><br />ညအိပ္ယာ၀င္တိုင္း<br />ငါ့ၿခံဳေစာင္ထဲမွာ<br />ငါ့လက္သီးႏွစ္လံုးထက္ပိုတဲ့ လက္သီးေတြ<br />ငါ့အားနာတတ္မႈအရႈိက္ကို ပင့္ပင့္ထိုးေနၾက<br />အခုဘ၀အေၾကာင္း ေျပာျပပါဆိုရင္<br />အခုေလာက္ပဲ ေျပာျပမွာပါ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရိုးသက္</span><br />ရယ္စရာ၊မတ္၊၂၀၀၆၊စာ-၈<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3311107902398655164?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-19905133095388580272010-07-12T21:22:00.001-07:002010-07-12T21:22:52.105-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလံတိုင္</span><br /><br />စက္မႈလယ္ယာ ေမႊေႏွာက္လို႔<br />ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ယာစြန္႔<br />နယ္သစ္ပယ္သစ္ အလုပ္အကိုင္သစ္ရွာရတယ္<br />ငါဟာ“အုတ္ကီး”လား။<br />အေျခမဲ့ အေနမဲ့မို႔ ေရာက္ရာအိပ္ ေတြ႔ရာစား<br />ေျခေထာက္ႀကိဳ ေျခေထာက္ၾကား<br />မ်က္ေတာင္ညိဳ မ်က္ေထာက္ဆိုးေတြၾကား<br />ကိုယ့္အတတ္နဲ႔ကိုယ္ ခရီးလွည့္လည္သြားရတယ္<br />ငါဟာ“ဂ်စ္ပစီ”လား။<br />ဒီေန႔လည္း မေသခ်ာ<br />နက္ျဖန္အတြက္လည္း မေသခ်ာ<br />၀င္ေငြရစရာ အလုပ္အကိုင္မရွိ<br />လူဆိုတဲ့ အမွတ္လကၡဏာကလြဲ<br />ႏိုင္ငံသားလို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္<br />သက္ေသခံကတ္ျပားလည္းမပါ<br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္ စုေန<br />လက္ရွိခဏကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ေျဖရွင္းရတယ္<br />ငါဟာ “ပီဆာႏိုး”လား။<br />ကၽြန္ဘ၀ကေတာ့ လြတ္ေျမာက္ၿပီ<br />ေနစရာအိမ္မရွိ စားစရာမရွိ<br />စစ္တပ္ကို အိမ္လုပ္<br />ဘ၀တူခ်င္း ျပန္စစ္ခင္းရတယ္<br />ငါဟာ“နီဂရိုး”လား။<br />အလိုမတူလို႔<br />ဘ၀ကေန စြန္႔ခြာတဲ့အခါ<br />“ဗန္ဂိုး”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္<br />“မာယာေကာ့ဖ္စကီး”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္<br />“ဟဲမင္းေ၀း”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္<br />“ဂ်က္လန္ဒန္”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္<br />“ကာ၀ါဘာတာ့”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္<br />“ကတ္ကိုဘိန္း”မွာ ေသနတ္ႏွစ္လက္ရွိတယ္<br /><br />ၿမိဳ႕႔မၿငိမ္းသာ ဖိနပ္တစ္ရံသာ ခ်န္ထားခဲ့<br />ဒါေပမဲ့<br />အခ်စ္ဟာ အခ်စ္ပဲ စစ္ဟာ စစ္ပဲ<br />ႏိုင္ငံေရးဟာ ႏိုင္ငံေရးပဲ<br />ေတာ္လွန္ေရးဟာ ေတာ္လွန္ေရးပဲ<br />အႏုပညာဟာ အႏုပညာပဲ။<br /><br />“ၿမိဳမၿငိမ္း”လို “ဗင္းဆင့္”လို<br />“ဟဲမင္းေ၀း”လို“မာယာေကာ့ဖ္စကီး”လို<br />“ဂ်က္လန္ဒန္”လို “ကာ၀ါဘာတာ့”လို<br />“ကတ္ကိုဘိန္း”လို<br />ငါ့ကိုယ္ငါ သတ္မေသႏိုင္ဘူး။<br /><br />“သန္႔ရွင္းေသာ လက္တစ္စံုေပၚ<br />ဘာအမႈန္မွ မၿငိတြယ္ပါေစနဲ႔”<br /><br />သမၼတႀကီးလုပ္ၿပီး ရွစ္ႏွစ္အၾကာ<br />သန္ရွင္းတဲ့ လက္တစ္စံု<br />အိမ္ျပန္သယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္တဲ့<br />“ေသာမတ္ဂ်က္ဖာဆင္”ေရ<br />ခင္ဗ်ားကို ေလးစားတယ္။<br /><br />“ငါတို႔ဟာ<br />မနက္ျဖန္မွာ သူရဲေကာင္းေတြ ျဖစ္ရင္ျဖစ္<br />မျဖစ္ရင္ အာဇာနည္ေတြ ျဖစ္ကုန္လိမ့္မယ္”တဲ့။<br />ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းကို ဆန္တက္ခဲ့<br />“နယ္လ္ဆင္”ကို သတိရတယ္<br />“ေဂ်ာ့”လို<br />“လင္နီ”ကို ငါမသတ္ရက္ဘူး<br />“ဟာစရီပါး”လို<br />လူျမင္းတစ္ေကာင္ ငါအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး<br />ပဥၥမံတစ္ေယာက္လို<br />ငါ့ကိုယ္ငါ ေရာင္းမစားႏိုင္ဘူး<br />ေဘးဒုကၡနဲ႔ ႀကံဳတဲ့အခါ<br />ကိုယ့္ရင္ေသြးကိုယ္ပိုက္<br />“အဲလစ္ဇာ”လို<br />ေရခဲေမ်ာတံုးေတြေပၚ ျဖတ္ေျပးမယ္။<br /><br />“ေဖာ့ရက္စ္ဂန္႔”လို<br />ငါ့ေျခေထာက္ေတြ<br />သန္မာသည္ထက္ သန္မာေအာင္<br />ငါေလ့က်င့္မယ္။<br /><br />“ကြန္မန္ခ်ီ”တစ္ေယာက္လို<br />ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ယာအတြက္<br />ကိုယ့္အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္အတြက္...<br />ကိုယ့္မ်ိဳးႏြယ္အတြက္...<br />ေနာက္ဆံုးေျမ တစ္လက္မက်န္သည္အထိ<br />ငါခံတိုက္မယ္။<br />အခ်စ္ေရ<br />ကိုယ့္အလံနဲ႔ကိုယ္ အႏၱရာယ္သင့္ေနခဲ့<br />ငါဟာ အလံတိုင္ေလးပါ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လူအိမ္</span><br />ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊ေမ၊၂၀၀၃၊စာ-၁၅<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1990513309538858027?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-23301692248385489522010-07-12T21:21:00.000-07:002010-07-12T21:22:02.190-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၿဗိစၦာဖြား</span><br /><br />ပင္ကိုယ္ဗီဇအားျဖင့္<br />တစ္ေကာင္တည္း ဒါေပမယ့္ ကင္းၿမီးေကာက္<br />ကိုယ္က မတ္တတ္ရပ္ေနလ်က္<br />အားလံုးအလယ္မွာ ေဇာက္ထိုးျဖစ္ေနတတ္<br />ေဒါင္က်က် ျပားက်က် ေျခမ်ားပံုကိုက<br />အထူးထင္ရွားသည့္အမွတ္အသား<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မထီတရီအၿပံဳးနဲ႔ လက္မေထာင္ျပဦးမည္<br />ခုႏွစ္ရက္သားသမီးမ်ားၾကား လံုးလားေထြးလားမလုပ္လို<br />အႀကိမ္ႀကိမ္စိန္ေခၚ ရန္စမႈမွာ<br />ေသြးဆုတ္ျပာႏွမ္းသြားေအာင္ အိမ္ေပၚအထိလိုက္လာတတ္<br />ေကြးညြတ္စမတ္က် ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာအၿမီးဖ်ားမွာ<br />ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္မ်ား ကားခနဲက်သြားႏိုင္<br />ရွင္းျပဖို႔ လွ်ာမရွိသလို နားေထာင္ဖို႔ ဦးမွင္မရွိ<br />အမႈိက္ပံုႀကိဳၾကားျဖစ္ျဖစ္ အပူပိုင္းေဒသမ်ားျဖစ္ျဖစ္<br />တစ္ဇြတ္ထိုး၀င္သြားတတ္သူ<br />လာမယ့္ႏွစ္ေတြမွာ<br />ေရနစ္၊ဓာတ္လိုက္၊အညံ့ႀကံဳ၊ေၾကာင္သူေတာ္အခုတ္ခံရ၊<br />ႀကီးနိုင္ငယ္ညွင္းကိစၥမ်ား လြန္ဆန္ဖို႔မလြယ္ပါ<br />ခ်စ္သူ၏ သစၥာမဲ့ျခင္းေၾကာင့္ လက္မအခ်ိဳးခံရကိန္းရွိသလို<br />ျပႆနာကို ပိုမိုညွပ္ယူတတ္ျခင္းေၾကာင့္<br />ကိုယ့္အဆိပ္နဲ႔ကိုယ္ အဆိပ္ျဖစ္ၿပီး<br />အဆိပ္က်ေရာဂါျဖစ္ဖြယ္ႀကံဳမည္<br />ဤရာသီဖြားအဖို႔ ဒ႑ာရီအလိုအရ<br />မ်ိဳးတူစုမ်ားအတြက္ ရတနာမ်ား လ်ိဳ႕၀ွက္ထားတတ္ၿပီး<br />သိုက္တံခါး၀သို႔ စိတ္ပါလက္ပါ ေရာက္လာႏိုင္သူအား<br />ကဗ်ာေရႊေသာ့ႀကီးျဖင့္ ေစာင့္ေနသည့္<br />ကင္းၿမီးေကာက္လူငယ္တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေပသတည္း။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေမာင္ယုပိုင္</span><br />ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊ေအာက္တိုဘာ၊၂၀၀၃၊စာ-၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-2330169224838548952?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-22303452992839075712010-07-12T21:20:00.000-07:002010-07-12T21:21:03.044-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဖရိုဖရဲ</span><br /><br />စိတ္ကို တပ္ဆင္လိုက္တဲ့အခါ ၀က္အူေတြ နပ္ေတြ တစ္စစီ<br />ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ခိုင္းမယ္လုပ္ျပန္ေတာ့ အပုပ္ေကာင္ ရုပ္ေဆာင္ရံုမွ်<br />ခက္ၿပီ<br />ဖိနပ္ကို ေခါင္းေဆာင္းၿပီးခရီးစမယ္အလုပ္<br />ေျခလွမ္းေတြက ဘယ္ကိုလွမ္းရမလဲ မသိျပန္ေတာ့။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေမာင္ၾကည္သာ(ေတာင္တြင္း)</span><br />စတိုင္သစ္၊မတ္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-2230345299283907571?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-12781108680359636312010-07-12T21:19:00.000-07:002010-07-12T21:20:17.204-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">စိတၱဇ</span><br /><br />ေျပာင္းျပန္ၾကည့္မိတယ္<br />ၾကယ္တံခြန္ကို မွန္ေျပာင္းတစ္လက္နဲ႔။<br />ၿပိဳမလာေသာ မိုး၊ျမင့္မတက္ႏိုင္တဲ့ ေျမ<br />ဆုပ္ထားတဲ့လက္ ျဖန္႔ခ်လိုက္ရင္<br />အငိုနဲ႔ ရိႈက္မယ့္ စံပယ္ေတြက ေခ်ာ့ရခက္တယ္။<br />၀ကၤပါေမွာ္လမ္း<br />ေဒါက္ဖိနပ္ခြာရာ ေျမပံုအညႊန္း<br />ေကာက္ရိုးတစ္မွ်င္ရဲ႕ညကို<br />သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္နဲ႔ အိပ္မက္မက္မယ္။<br />ေကာင္မေလးေရ...<br />ငါရိႈက္ဖြာလိုက္တဲ့ အႏုပညာေဆးလိပ္ထဲက<br />မီးခိုးကေခ်သည္ကေလးေရ...<br />ေဟာဒီ...သံသရာမိုးအလင္း<br />မင္းဆိုေနမယ့္ ေတးသီခ်င္းကို<br />ငါ စည္း၀ါးလိုက္ေပးေနဦးမယ္ကြယ္...။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သတိုးၾသရသ</span><br />မိုးဂ်ာနယ္၊အတြဲ(၉)အမွတ္(၁၉)၊စာ-၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1278110868035963631?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-17809281103688630572010-07-12T21:18:00.002-07:002010-07-12T21:19:29.115-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">သရုပ္ေဆာင္မပါတဲ့ကဗ်ာ</span><br /><br />လူ႔ဘ၀နဲ႔လူနဲ႔ လူ႔စိတ္ကူးနဲ႔လူနဲ႔<br />လူ႔အိပ္မက္နဲ႔လူနဲ႔ လူ႔ခႏၶာနဲ႔လူနဲ႔<br />ျမစ္ေျခေထာက္နဲ႔လူနဲ႔ တိမ္ဗိုက္သားနဲ႔လူနဲ႔<br />၀ိညာဥ္က ရင္ကို လႈိက္စားသြားတဲ့လူနဲ႔ ရင့္မွည့္သြားတဲ့ စိတ္အားထက္သန္မႈနဲ႔လူနဲ႔<br />အင္ဒရူး၀ိုင္ယက္ရဲ႕လူနဲ႔ ေပၚဦးသက္ရဲ႕လူနဲ႔<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ျမင္တတ္တဲ့လူနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ျပန္မျမင္တတ္တဲ့လူနဲ႔<br />ခံစားမႈထဲကလူနဲ႔ တိုက္ရိုက္အမွ်င္ေတြ ဖီးသင္ထားတဲ့လူနဲ႔<br />အျဖဴအမည္းနဲ႔လူနဲ႔ ေဆးေရာင္စံုနဲ႔လူနဲ႔<br />ေခါင္းခါထြက္စရာ ေခါင္းမပါတဲ့လူနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးစရာ လက္မရွိတဲ့လူနဲ႔<br />အသံေတြအရည္ေဖ်ာ္ထားတဲ့လူနဲ႔ အရည္ေတြကို အသံလုပ္ထားတဲ့လူနဲ႔<br />စာအုပ္ထဲကလူနဲ႔ စာအုပ္အျပင္ကလူနဲ႔<br />ရတီအေလွ်ာခံေနတဲ့လူနဲ႔ ရတီအေလွ်ာမခံတဲ့လူနဲ႔<br />ေကာင္းကင္အထပ္လိုက္ကို အာရံုေဆာင္ထားတဲ့လူနဲ႔ အႏုပညာကို ကြန္ပ်ဴတာထဲ ထည့္ထားတဲ့လူနဲ႔<br />ေရာ့(ခ္)ပန္းခ်ီကားထဲကလူနဲ႔ ပန္႔ကဗ်ာထဲကလူနဲ႔<br />အလင္းကြယ္ေနတဲ့လူနဲ႔ အေမွာင္ကြယ္ေနတဲ့လူနဲ႔<br />ရနံ႔အပူကို နားစြင့္ေနတဲ့လူန႔ဲ အရုပ္ေတြကို ဖတ္ၾကားေနတဲ့လူနဲ႔<br />ခြင္ေနတဲ့ အသံနဲ႔လူနဲ႔ က်ယ္ေလာင္ေနတဲ့အေရာင္နဲ႔လူနဲ႔<br />ကဗ်ာေရးရင္း ဗ်ဥ္းသရျဖစ္သြားတဲ့လူနဲ႔ ၁၇၉မိုင္ကေန အၿမဲ နားအေနတဲ့လူနဲ႔<br />အမႈိက္ပံုအရက္ဆိုင္ေလးထဲက ထြက္လာတဲ့လူနဲ႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ျပန္လည္ဖန္ဆင္းေနတဲ့လူန႔ဲ<br />ဆီးႏွင္းခဲအက်ႌ၀တ္ထားတဲ့လူနဲ႔ ေနကို ထမင္းစားဖိတ္တဲ့လူနဲ႔<br />ဒါနဲ႔----လူဟာ<br />လူနဲ႔ လူနဲ႔ လူေနခဲ့တယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တိုးေႏွာင္မိုး</span><br />ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊မတ္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1780928110368863057?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-30950848351154618132010-07-12T21:18:00.001-07:002010-07-12T21:18:52.761-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရိပ္ေလာင္တဲ့ေန႕</span><br /><br />ျဗဳန္းဆို<br />မိုးက<br />ေျခာက္ကပ္ကပ္ႀကီး ရြာခ်လိုက္ေတာ့<br />ေလဆန္ပ်ံ ကၽြန္ေတာ့္ေတာင္ပံေတြ<br />ရႊဲရႊဲစို ေတာက္ေလာင္ခဲ့ေပါ့ ေမေမရယ္။<br />သားမွာ<br />သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားရက္နဲ႔<br />ဘာျဖစ္လို႔<br />စည္စည္ကားကား အထီးက်န္ေနရတာလဲ<br />သားမွာ<br />ေသခ်ာတဲ့ စကၠန္႔ေတြ ရွိရက္နဲ႔<br />ဘာျဖစ္လို႔<br />ေလးလံထိုင္းမိႈင္းေနရတာလဲ<br />သားမွာ<br />အနာဂတ္ထမင္း၀ိုင္းေလးရွိရက္နဲ႔<br />ဘာျဖစ္လို႔<br />စားသူကင္းမဲ့ ေအးစက္စက္ႏိုင္ေနတာလဲ။<br />ေမေမရယ္<br />ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြက<br />ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနၾကေပါ့<br />ေမေမ ေနာက္ဆံုးေျပာခဲ့တဲ့<br />အၿပံဳးကေလးမွာပဲ<br />သားမွာ<br />၀င္လာတဲ့မ်က္ရည္နဲ႔<br />ထြက္သြားတဲ့ မ်က္ရည္<br />မွ်တေအာင္ မသံုးစြဲတတ္ေတာ့ဘူးေမေမရယ္<br />သားမွာ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေအာင္ဆု</span><br />ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊မတ္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3095084835115461813?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-40080056963590496352010-07-12T21:17:00.000-07:002010-07-12T21:18:11.480-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">စိတ္လြင့္သူ</span><br /><br />လရိပ္မွာ စိတ္ကိုခ်ိတ္<br />တိတ္တိတ္ကေလး မွ်ားခဲ့။<br />ပထမ...<br />သစ္ခြပန္း တစ္ေဖြးသားနဲ႔<br />ေနခ်င္စဖြယ္<br />အေမ့ရဲ႕ ပ်ဥ္ေထာင္ အိမ္ကေလးကို သတိရ<br />ဒုတိယ...<br />၀ါးဘိုးက်ည္ေတာက္ စုဘူးထဲက<br />ပြင့္က်ေလလြင့္သြားတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ကို သတိရ<br />တတိယ...<br />ပန္းႏုေရာင္ သစ္သီးခင္းျဖစ္ဖို႔<br />အခ်စ္နဲ႔အတူ မ်ိဳးေစ့ခ်ခဲ့ဖူးတဲ့<br />ခံုတန္းလ်ားျဖဴျဖဴကို သတိရ။<br />ၿပီးေတာ့<br />စိတ္ကူးေတြ<br />တစ္လိမ့္ခ်င္း...တစ္လိမ့္ခ်င္း<br />ရနံ႔ေတြ<br />တစ္စက္ခ်င္း...တစ္စက္ခ်င္း<br />အေငြ႔ေတြ<br />တစ္ရိပ္ခ်င္း...တစ္ရိပ္ခ်င္း။<br />ရိုးရိုးေလး လြင့္ေနမိတာပါ<br />ညေမႊးပန္း ရႊဲရႊဲဆမ္းထားတဲ့ ည<br />ႏွလံုးသားမွာ<br />အလြမ္းရႊဲရႊဲ မဆမ္းမိေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း<br />အိပ္စက္ျခင္း တံခါး ဖြင့္မရေတာ့။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မင္းေနေသြး</span><br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊မတ္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4008005696359049635?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-44312063602433698132010-07-12T21:16:00.000-07:002010-07-12T21:17:28.561-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အနက္ေရာင္၀ါက်မ်ား</span><br /><br />ေဆာင္းလရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရက္ေတြ<br />မင္းအိပ္စက္ခဲ့<br />မီးလွ်ံထဲမွာ<br /><br />မီးလွ်ံထဲမွာ<br />မင္းအိပ္စက္ခဲ့<br />ေဆာင္းလရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရက္ေတြ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနမ်ိဳး</span><br />(၃-၂-၂၀၀၀ေန႔က ကြယ္လြန္သြားေသာ ခ်စ္ဇနီးသို႔ သတိတရ)<br />ကလ်ာ၊မတ္၊၂၀၀၁၊<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4431206360243369813?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-87926918793380421822010-07-12T21:15:00.000-07:002010-07-12T21:16:43.600-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေန႔တစ္ေန႔ေပၚက ေန႔တစ္ေန႔</span><br /><br />အဲဒီ့ သံသယ အၾကည့္စူးစူးေတြေအာက္မွာပဲ<br />လူလားေျမာက္ခဲ့<br />ဘာဆိုဘာမွ ေမာ့မၾကည့္ရဲဘူး<br />ငံု႔ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ခလုတ္တိုက္တယ္<br />အိပ္မက္ေတြ ႀကီးမားၿပီး လမ္းေတြက က်ဥ္းတယ္<br />ေလာကဓံက မာေက်ာၿပီး ဘ၀က ေပ်ာ့ညံ့လြန္းတယ္။<br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔<br />ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာကိုပဲ ခဏခဏ ျပန္သစ္ၾက<br />ၿပီး ဒီမ်က္ႏွာေတြအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားၾက<br />စားၿပီးသား ပန္းကန္ေတြ ျပန္ေဆးၾက<br />ၿပီး ျပန္ထည့္စားၾက<br />အက်ႌလံုခ်ည္ေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေလွ်ာ္ဖြပ္ၾက<br />ၿပီး၊ျပန္၀တ္ၾက<br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔<br />ဘယ္လို အသက္ရွဴရမလဲ<br />ၿမိဳ႔ႀကီး ျပႀကီးေတြကလည္း ကာဗြန္ေစာ္နံတယ္<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ ေငြေၾကးေရာစပ္ေတာ့ ပိုၿပီး<br />ညီွေစာ္နံတယ္<br />မနက္ျဖန္ေတြကလည္း သံသရာေစာ္နံတယ္။<br />အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳ<br />အိပ္မက္ေတြ ဖရိုဖရဲ လြင့္စင္တုန္း<br />မနက္ျဖန္ဟာ<br />ေန႔သစ္ဆိုၿပီး အေယာင္ေဆာင္<br />မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ ေရာက္လာျပန္ၿပီ<br />ဒီလိုနဲ႔<br />ေန႔တစ္ေန႔ေပၚ ေန႔တစ္ေန႔က ခုန္အုပ္သြားခဲ့။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မြန္းအိမ္</span><br />မေဟသီ၊ေဖေဖာ္၀ါရီ၊၂၀၀၁၊စာ-၁၄<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8792691879338042182?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-43382972004662675062010-07-12T21:14:00.002-07:002010-07-12T21:15:33.538-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒ႑ာရီ-၁၃</span><br /><br />ေျမနဲ႔လုပ္တဲ့ ေကာင္းကင္တစ္ခုလို<br />လင္းညိဳျပဖို႔ရာ...<br />ေက်ာက္ဆစ္စကားလံုးေတြ...<br />တစ္ခုတစ္ေလမွေတာင္ မက်န္ဘူး။<br /><br />ဖုန္းဆိုးရင္ တလင္းတစ္ခုလံုး<br />ျမဴခိုးေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းေတာက္ေလာင္...<br />အေမွာင္ရူးရူးေတြကသာ...<br />သစၥာရွိစြာ ေတာက္ပေနခဲ့။<br /><br />၀ကၤပါကိုမုန္းရင္း...<br />လိပ္စာေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေလးမွာ...<br />ဇန္န၀ါရီေလေတြက ထန္လို႔...<br />(ခုန္ခ်လိုက္လို႔ကလည္း...)<br /><br />ၾကာျမင့္စြာ<br />အခက္ခ်ိဳးရင္း...အရိပ္ေနခဲ့သူမ်ား<br />အေရွ႕မ်ဥ္းေျဖာင့္အတိုင္း သြားႏိုင္ပါေစ...<br />ေနခဲ့ရသူပဲကြယ္...<br />အကြဲကြဲအေၾကေၾက...ေျဖသိမ့္တတ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မေနာ္ဟရီ</span><br />ဟန္သစ္၊ဒီဇင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၂၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4338297200466267506?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-63338227624971664622010-07-12T21:14:00.001-07:002010-07-12T21:14:42.771-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကမၻာႀကီးက မလံုးဘူး</span><br /><br />ကမၻာေပၚမွာ ေနထိုင္တဲ့ လူေတြက<br />ကမၻာႀကီးလံုးတာကို ယံုၾကသတဲ့<br />ငါကေတာ့ မယံုဘူး...အိသက္ခ်ိဳ။<br /><br />စထြက္ခဲ့တဲ့ ေနရာကို<br />ျပန္ေရာက္တတ္တာေလးတစ္ခုနဲ႔<br />ကမၻာႀကီးက လံုးသတဲ့လား။<br /><br />“ကမၻာျပားအသင္း”ကို မ၀င္ခဲ့ေပမယ့္<br />ကမၻာႀကီးလံုးတယ္ဆိုတာ<br />ငါမယံုဘူး အိသက္ခ်ိဳ။<br /><br />ဒီဘ၀မွာတင္<br />ခ်က္ခ်င္း၀ဋ္လည္တတ္တာေလးတစ္ခုနဲ႔<br />ကမၻာႀကီးက လံုးသတဲ့လား။<br /><br />မယံုဘူး<br />ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ခြဲခြာခဲ့ရသူေတြမ်ားၿပီ<br />နာမည္ေတြ တန္းစီေရးရင္<br />က်မ္းေလးမွာ စိုးတယ္ အိသက္ခ်ိဳ။<br /><br />ဒီေန႔မနက္ ေနထြက္ၿပီး<br />ေနာက္တစ္ေန႔မနက္<br />ေနျပန္ထြက္တတ္တာေလးတစ္ခုနဲ႔<br />ကမၻာႀကီးက လံုးသတဲ့လား။<br /><br />ငါကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ မယံုဘူး<br />မင္းနဲ႔ငါ ျပန္ဆံုခြင့္မရတာရယ္<br />ဒီဘ၀ ဒီတစ္သက္<br />ဆံုဆည္းရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့တာရယ္<br />၀ဋ္ကလည္း လည္မယ္မထင္ေတာ့တာရယ္<br />စခ်စ္တဲ့ ေနရာေလးကို ျပန္မေရာက္ႏိုင္ေတာ့တာရယ္<br />ငယ္ဘ၀ေလးကို ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တာရယ္<br />ကမၻာႀကီးက(လံုး၀)မလံုးဘူး။<br /><br />ခြဲခြာခဲ့ရတာေတြ မ်ားေတာ့<br />ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ႀကီးလည္း နာလွပါၿပီ<br />ေသခ်ာတာက<br />အခ်စ္ဆိုတာ<br />ကေလးေတြ အေပ်ာ္စီးကစားတဲ့<br />ျခားရဟတ္မဟုတ္ဘူး...အိသက္ခ်ိဳ။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျမင့္ဦးဦးျမင့္</span><br />မေဟသီ၊ဇန္န၀ါ၇ီ၊၂၀၀၁၊စာ-၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6333822762497166462?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-56278408974815207102010-07-12T21:13:00.001-07:002010-07-12T21:13:50.553-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြမ္းစံပယ္သို႔</span><br /><br />ေမာင့္...စံပယ္<br />နံနက္ခင္း<br />ေလွတစ္စင္းႏွင့္ လာခဲ့သေလာ။<br /><br />ေမာင့္...စံပယ္<br />ေနမြန္းတည့္<br />စံပယ္ၾကည့္နွင့္...ေမာင့္ကိုၾကည့္သေလာ။<br /><br />ေမာင့္...စံပယ္<br />ညေနခ်မ္း<br />လြမ္းမ်က္ရည္ႏွင့္ ျပန္သေလာ။<br /><br />စံပယ့္...ေမာင္<br />ေမာင့္...တစ္ေယာက္<br />ဒူးေထာက္လဲက် ေလာကျမည္ဟည္း<br />ေျမႀကီးတုန္ခိုက္ သတိလစ္သြားလိုက္<br />ေျမာသြားလိုက္ ေမ့သြားလိုက္<br />ေသရမည္ေလာ မေျပာတတ္ဘူး<br />(ေမာလိုက္တာ...)<br />စံပယ္ကေလး ေလွကေလးနဲ႔ ျပန္ခဲ့<br />ျပန္ခဲ့ေမာင့္ဆီ ျပန္ခဲ့ေမာင့္ထံ<br />ျပန္ခဲ့ေမာင့္ဘ၀ထဲ<br />ျပန္ခဲ့ ျပန္ခဲ့ ျပန္ခဲ့ေတာ့ စံပယ္ေရ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စိုးျမင့္သိန္း</span><br />မေဟသီ၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၀၁၊စာ-၈<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-5627840897481520710?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-84704238094001523192010-07-12T21:08:00.000-07:002010-07-12T21:13:00.978-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေၾကးသြန္းမိုး</span><br /><br />ဒီဇာတ္လမ္းမွာ<br />လြမ္းဖြယ့္အခမ္းအနားကလည္း<br />မခမ္းမနား<br />စိတ္ခ်လက္ခ်<br />ထားရစ္သူႀကီးရဲ႕<br />မီးလွ်ံပန္းမ်ားနဲ႔<br />ကမ္းပါးေပၚ<br />မတိတ္တမ္း ရွာေနေတာ့ပံု<br />ျမစ္ေရထဲ<br />ခ်စ္သူရဲ႕ အရိုးျပာအိုးကေလး<br />စီးသြားရာ<br />က်လာတဲ့ အေလးအလံေတြေလ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေအာင္ေ၀း</span><br />ႏြယ္နီ၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၀၁၊စာ-၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8470423809400152319?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-10734671296517605502010-06-28T21:37:00.000-07:002010-06-28T22:41:44.319-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္နပ္စား</span><br /><br />ဆန္ ဆီ ဆား ၾကက္သြန္နီ/ျဖဴ နႏြင္း အခ်ိဳမႈန္႔ အေရာင္တင္ ရွိၿပီဆိုရင္ေတာင္<br />ဓားပါး(ႀကီး/လတ္/ေသး) ဓားမ ကပ္ေၾကး ဇြန္း ခရင္း ေယာက္ခ်ိဳ ေယာင္းမ ပန္းကန္ျပား<br />ပန္းကန္လံုး ဆိုဒ္စံု အရြယ္စံု အဆင္သင့္အေနအထားမွာ ထင္း မီးေသြး လွ်ပ္စစ္ ဂက္စ္<br />တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး လိုရာသံုးႏိုင္ပါက ေရေကာင္းေရသန္႔ ေလေကာင္းေလသန္႔ ေျမေကာင္းေျမသန္႔<br />(ပတ္၀န္းက်င္ပါ သန္႔ဖို႔လို)တစ္ေနရာရာျဖစ္လ်က္ ဒန္အိုး ဒန္ခြက္ ဒယ္အိုး ဒယ္ခြက္အျပင္ ကန္စြန္းရြက္<br />ဗူးရြက္ ဟင္းႏုႏြယ္ရြက္ မုန္ညင္းရြက္ ကိုက္လန္ရြက္(တကယ္ကကိုက္လန္ရိုး) ဒန္႔သလြန္ရြက္ ကင္ပြန္း<br />ခ်ဥ္ရြက္ ဆူးပုတ္ရြက္ ေခြးေတာက္ရြက္(ေဂြးေတာက္ဟုအသံထြက္ရန္) ပဲေတာင့္ရွည္ ဖေလာင္ေတာင္<br />ေမႊး ဗံုလံုသီး ရံုးပတီသီး ဒန္႔သလြန္သီး ဗူးသီး ၾကက္ဟင္းခါးသီး သံပုရာသီး ေရွာက္သီး ေျပာင္းဖူး<br />ငေပ်ာဖူး စသျဖင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ဟင္းလ်ာ အေၾကာ္/အေလွာ္/အျပဳတ္/အသုတ္နဲ႔ အရည္ေသာက္<br />အတြက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ စိမ္းစိမ္းစိုစို သင့္ေတာ္သလိုစီမံ ၾကက္သား ၀က္သား အမဲသား(ေခြးသားနဲ႔<br />မမွားေစရ) ဆိတ္သား ငါး ဂဏန္း ပုဇြန္ ျပည္ႀကီးငါး(ကင္းမြန္ဟုလည္းေခၚ) ၾကက္ဥ ဘဲဥ (အတုအပသတိျပဳ)<br />အရသာေတြ႕ရာ အသားဟင္းလ်ာတစ္မည္မည္အား(တစ္မယ္မယ္ဟုနားလည္ေပး) အေလးျပည့္ျပည့္<br />၀င္း၀င္းစိုစို ရရွိၿပီးေနာက္ အာလူး ခရမ္း ေရႊဖရံု ခရမ္းခ်ဥ္သီး စတာေတြနဲ႔ အာေတြ႕သည့္အတိုင္း<br />ေရာႏိုင္ ေႏွာႏိုင္ေသးသည္သာမက ျပည္သူ႔အခ်စ္ေတာ္ငပိေရက်ိဳရဲ႕ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားအျဖစ္<br />သရက္ကင္း ဆလပ္ရြက္ ပူစီနံ ေရွာက္ရြက္ တမာခ်ဥ္ ကတက္ခ်ဥ္ ဟင္းဂလာခ်ဥ္ ပဲပင္ေပါက္ ကန္စြြန္းရိုး<br />ပ်ိဳပ်ိဳအိုအိုတို႔ အသည္းစြဲ ဒညင္းသီး (အစိမ္း/အျပဳတ္/မီးဖုတ္/ဆားေရစိမ္) သခြားသီး ခရမ္းကၽြတ္သီး<br />မုန္႔လာဥ သို႔ကလိုအဆင္ေျပရာ စပ္ဟပ္ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးသကာလ ျမန္မာ့ဓေလ့အရ အခ်ိဳတည္း အစာပိတ္ရန္<br />လက္ဖက္ရည္ ေကာ္ဖီ ႏြားႏို႕ ပူလိုက ပူေစ လိုင္ခ်ီး ကိုလာ စပတ္ကလင္ လိေမၼာ္ နာနတ္ ေအးလိုက ေအးေစ<br />သြားေကာင္းသူမ်ား ထန္းလ်က္ ႀကံသကာ ငွက္သိုက္မုန္႔ျဖင့္ သံုးေဆာင္လိုက သံုးေဆာင္ ရာသီေပၚစာ ပန္းသီး<br />သစ္ေတာ္ ဆီး(ဇီးဟုအသံထြက္) နာနတ္ ၾကက္ေမာက္ ဖရဲ မင္းဂြတ္ လိေမၼာ္ ေထာပတ္ ကနစို ငွက္ေပ်ာ သရက္<br />သခြားေမႊး ဒူးရင္း(ေပါင္ရင္းထိမေရာက္) အုန္းသွ်စ္ ကန္းစြန္းဥနီ/ျဖဴ ပဲျမစ္ ထန္းျမစ္ ထန္းသီးဆံ ထန္းသီးမုန္႔<br />သာကူက်ိဳ မုန္႔လက္ေဆာင္း မုန္႔လက္ေကာက္(ျမန္မာေဂ်ဒိုးနတ္) မုန္႔ၾကာစိ ေရႊရင္ေအး ထိုးမုန္႔ လမုန္႔<br />ဘီစကစ္ ကြတ္ကီး ေ၀ဖာ ပူတင္း ေခ်ာကလက္နဲ႔ မလံုေလာက္လွ်င္ ေနၾကာ ကြာစိ သရက္ျပား ဇီးေတာ္ဖီ<br />သၾကားလံုး ကပ္ေစးႏွဲမ်ားလည္း ရွိေသးသလို လက္ဖက္သုပ္ ဂ်င္းသုတ္ ပဲျခမ္းသုတ္ ေရွာက္သီးသုပ္<br />သရက္သီးမဆလာ မာလကာသီးမဆလာ ႀကိဳက္နွစ္သက္ခံတြင္းေတြ႕ရာ ေရြးခ်ယ္မွီ၀ဲ ဇိမ္ခံ အဆီရစ္<br />ထမင္းလံုးစီ စည္းစိမ္တက္ေစဖို႔အလို႔ငွာ ခ်ိဳ/ခ်ဥ္/ငန္/စပ္/ေပါ့/စိမ့္/ဖန္/ခါး အရသာမ်ားအား ခံစားသိရွိ<br />ဘ၀င္သည္းခိုက္ အရင္းစိုက္ႏိုင္တဲ့ လွ်ာေကာင္းေကာင္းတစ္ေခ်ာင္း သင့္မွာရွိပါေစေၾကာင္း။ ။<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />၂၁.၆.၁၀<br />ည ၁၁း၄၀နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1073467129651760550?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-85579185220132916642010-06-28T21:36:00.001-07:002010-06-28T21:36:48.019-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အိမ္နဲ႔ေ၀းေသာ တနလၤာေန႔အေၾကာင္း</span><br /><br />အိပ္မေပ်ာ္ဘူး<br />စမ္းေခ်ာင္းကေလးအဖ်ားမွာ ဓားခုတ္သံေတြၾကားရ<br />အပြင့္မပါေသာ သစ္ပင္ရဲ႕<br />ေနေရာင္ျခည္မ်ားၾကား<br />တစ္ျခမ္းပဲ့ ရနံ႔မ်ားလည္း<br />ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အပိုင္းပိုင္းျပတ္က်ရာ<br />ခႏၶာကိုယ္ကို ေျဖခ်ဖို႔<br />တို႔ထိလာေသာေလႏွင့္ လူစိမ္းမ်ားလက္ထဲ<br />ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားလည္း<br />အဆန္းတၾကယ္ တိတ္ဆိတ္<br />နယ္ေျမသစ္<br />အေမနဲ႔ ၿမိဳ႔ကေလးကို ႀကိဳးေလွ်ာ့ၿပီးထားခဲ့ရာ<br />ေလာကဓံအသစ္<br />ဒုကၡအသစ္နဲ႔<br />အေမွာင္ကို ေဖာက္ထြင္းရတာ ေမာတယ္။<br />ကစ္(စ)မီကြစ္ ပန္းကေလးရဲ႕<br />ဆူညံေသာ လေရာင္ေခၚသံလမ္းကေလးေပၚ<br />အတူတကြ<br />ကၽြန္ေတာ္က<br />ဆိုက္ပရပ္စ္လမ္းေပၚ<br />စိုက္၀င္ေနတဲ့<br />ဓားေျမွာင္တစ္ေခ်ာင္းဆီေလွ်ာက္လို႔<br />လတ္တေလာ<br />ကၽြန္ေတာ့္ျပဇာတ္မ်ား<br />ပူျပင္းစြာ ေပါင္မုန္႔တစ္လံုးထဲ အစိမ္းေသခဲ့ရ။<br />အိမ္နဲ႔ေ၀းခဲ့ရာ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခရမ္းျပာထက္လူ</span><br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ေဖေဖာ္၀ါရီ၊၂၀၀၁၊စာ-၅<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8557918522013291664?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-44825555487968517722010-06-28T21:35:00.002-07:002010-07-12T21:31:41.044-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိန္ရာသီရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔</span><br /><br />ႏွင္းေငြ႔ေတြ ေ၀ေနတဲ့ လမ္းကေလး<br />သူ႔တစ္ကိုယ္တည္း အေ၀းကို ေငးလို႔...။<br />ဆိုင္းမႈိင္းေဖ်ာ့ေတာ့လြန္းေပမဲ့<br />ၿမိဳ႔ကေလးရဲ႕ “ကဗ်ာ”ဆိုတာ<br />အဲဒီေန႔မွာ...ရွိခဲ့တယ္<br />နားလည္မႈေတြ တနင့္တပိုး ထမ္းထားရတဲ့<br />ကိုယ့္ကမ္းပါးေလးေပၚမွာ<br />မုတ္သံုမိုးေတြ တေဖြးေဖြးရြာခဲ့။<br />တကယ္တမ္းက်ေတာ့<br />မုန္တိုင္းေတြကို ဟားတိုက္ေမာင္းထုတ္ပစ္လိုက္ရတာ<br />ခါးက်င္လြန္းလွပါတယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မေနာ္ဟရီ</span><br />Beauty၊ႏို၀င္ဘာ၊Y2K<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4482555548796851772?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-47197068704339523062010-06-28T21:35:00.001-07:002010-06-28T21:35:48.041-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">တမန္ေတာ္သီခ်င္း</span><br /><br />သူမရဲ႕ ျပန္ေနက်လမ္းကေလးမွာ<br />ေငးရီေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />အေ၀းဆီ<br />ဟိုးအေ၀းဆီ<br />သူမတိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အခါ<br />ငါ့ကိုယ္ငါ တေယာကေလးလုပ္ၿပီး ထိုးေနခဲ့မိတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတေယာသံေလးထဲမွာ<br />(တိတ္တဆိတ္)<br />အိပ္မက္ထဲ ၀င္လာခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြရွိတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတေယာသံေလးထဲမွာ<br />ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနခဲ့ရတဲ့ ငါ့မနက္ျဖန္ေတြရွိတယ္။<br /><br />အဲ့ဒီတေယာသံေလးထဲမွာ<br />အိမ္ျပန္သြားတဲ့ သူမကို ေငးရီေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />အေ၀းဆီ<br />ဟိုးအေ၀းဆီ<br />သူမတိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အခါ<br />(အဲ့ဒီတေယာသံေလးထဲမွာပဲ)<br />ငါ့ကိုယ္ငါ တေယာကေလးလုပ္ၿပီး ထိုးေနခဲ့မိျပန္တယ္။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စိုးမင္းေအာင္(လသာ)</span><br />ျမားနတ္ေမာင္၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၀၁၊စာ-၁၆<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4719706870433952306?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-18325567845523573572010-06-28T21:34:00.002-07:002010-06-28T21:35:09.865-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">လူ၀င္စားေတြထိုင္တဲ့ ကေဖး</span><br /><br />ဂစ္တာတီးမယ္<br />ပန္းခ်ီဆြဲမယ္<br />ကဗ်ာေရးမယ္<br />ေအာင္ျမင္လာတဲ့ တစ္ေန႔က် ျပန္ေပးမယ္<br />ငါတို႔ကို ေငြရင္းစိုက္ထားစမ္းပါ ဘဏ္တိုက္ႀကီးေတြရယ္။<br /><br />ေဆးေပါ့လိပ္ ပါးစပ္မွာခ်ိတ္<br />စိတ္ကူးေတြ တြင္းတူးၾက<br />ေဇာက္နက္နက္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ေတြနဲ႔<br />ေန႔နဲ႔ညကို တြယ္တာၾက<br />ေရနံတြင္း ဆယ္တြင္းမွာ<br />တစ္တြင္းေလာက္ပဲ ေသခ်ာပါသတဲ့<br />အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာမွာ<br />လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္က ပိုက်ိန္းေသၾက။<br /><br />ဟိုတုန္းက ပါရီလို<br />ကေဖးတစ္ခုခုမွာ ဆံုခ်င္ၾက<br />လူသစ္စိတ္သစ္နဲ႔<br />ဘ၀ေတြ ဘ၀ၿပီး ဘ၀ေျပာင္းၾက။<br /><br />မြန္႔ခ်္လား<br />ဆီလ္ဗီယာ ပလာ့သ္လား<br />ၿမိဳ႕မၿငိမ္းလား<br />အခုတင္ အမည္ေျပာင္းၿပီး<br /> ထြက္သြားတယ္။<br /><br />အႏုပညာဆိုတာ<br />ေက်ာသားရင္သားမခြဲျခားဘဲ<br />လူေတာထဲ ပစ္ပယ္ခံဖို႔<br />ငါတို႔ ျပန္လာၾကတာေပါ့။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၀င္းျမင့္</span><br />ရနံ႔သစ္၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၃၆<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1832556784552357357?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-79582962224175720462010-06-28T21:34:00.001-07:002010-06-28T21:34:41.728-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">စိမ္းသူ</span><br /><br />ရာသီဥတုက<br />ငါ့အသက္ကို လုတယ္။<br /><br />ငါ့မွာ<br />ရင္ဘတ္ဓားတန္းလန္းႀကီးနဲ႔<br />ဘ၀နဲ႔ေ၀းရာ ေငးေငးေနရ<br />ဘ၀နဲ႔ေ၀းရာ လြမ္းလြမ္းေနရ။<br /><br />ငါ့ကိုရတဲ့ အႏုပညာၾကမ္းရွရွမွာ<br />ငါ့အသားမဲရ<br />ငါ့ဖိနပ္ပါးရ<br />ငါ့အဆုတ္နာရ။<br /><br />အဆင္မေျပတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက<br />ငါ့ဆီလာတယ္။<br />အဆင္ေျပတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီ<br />ငါက သြားတယ္။<br /><br />ငါေသာက္တဲ့ လက္ဖက္ရည္<br />စားပြဲထိုး အလြတ္မရဘူး။<br />ငါမေသာက္တဲ့ “ျပန္ဆိုေတး”<br />ဆိုင္ရွင္ အလြတ္မရဘူး။<br /><br />မေန႔က<br />ေန႔သြင္းျပည့္တယ္<br />ေမြးေန႔ဆိုလား<br />ငါ မေတြ႔ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့တာ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စိုင္း၀င္းျမင့္</span><br />ရနံ႔သစ္၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၃၅<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7958296222417572046?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-33933279982747858362010-06-28T21:33:00.002-07:002010-06-28T21:34:10.320-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငွက္၀င္စားျမစ္</span><br />(အတၱရုပ္ပံုလႊာ)<br /><br />သစ္ပင္တစ္ပင္တည္းနဲ႔ အပ်ံမတတ္ဘူး<br />အေတာင္ပံတစ္ခုတည္းနဲ႔လည္း တစ္ေတာလံုး မပ်ံႏိုင္ဘူး<br />ေတာင္တန္းနဲ႔ ပင္လယ္ၾကား<br />အသိုက္ဖြဲ႕ပံုမ်ား<br />(သူ႔မွာ...)<br />ေလရိုင္းထဲ<br /> ကမ္း<br /> ၿပိဳ<br /> ေန<br /> ရ<br /> ေတာ့<br /> တယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေအာင္ေ၀း</span><br />ကလ်ာ၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၀၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3393327998274785836?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-39357778260359153812010-06-28T21:33:00.001-07:002010-06-28T21:33:33.227-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကမ္းေျခ</span><br /><br />ပန္းေတြ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ မပြင့္တဲ့ ရာသီေတြထဲ<br />ေကာင္းကင္ယစ္မူး ကခုန္<br />ျမက္ၿခံဳပုတ္တို႔ ပိျပား<br /><br />တကယ့္ကို<br />ထီးထီးမားမား<br />ေက်ာက္ျဖစ္သြားတဲ့ နက္ေက်ာေက်ာ ေအာ္သံတစ္ခုကို<br />မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး<br />ရပ္ေန။<br /><br />သင္းကြပ္ထားတဲ့ ၾကယ္စင္ အပဲ့အက်ိဳးေတြနဲ႔<br />အ၀ါေရာင္ ငွက္ေတြ ေလဟုန္မစီးတဲ့ည<br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေက်ာက္ေဆာင္<br />ကမ္းေ၀းခဲ့ လႈိင္းမ်ား။<br /><br />ေဟာသည္မွာေတာ့<br />ကမ္းေျခတစ္ခုက<br />ေစာင့္စားျခင္းနဲ႔ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ခဲ့။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သစ္ေကာင္းအိမ္</span><br />ခ်ယ္ရီ၊ဒီဇင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3935777826035915381?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-51418068376645366452010-06-28T21:32:00.002-07:002010-06-28T21:33:04.816-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရိုင္းေတး</span><br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လက္က်န္တခ်ိဳ႕နဲ႔<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ သယ္ေဆာင္လို႔<br />ေကာင္းကင္တစ္၀က္<br />စပယ္တစ္ခင္း<br />အတိအက် ငါ့ျမင္းခြာသံေတြေအာက္<br />ရနံ႔သစ္နဲ႔ ဥယ်ာဥ္<br />ထားခဲ့။<br /><br />ဒါ...အျမင့္ဆံုးဘားရဲ႕ ဂီတ<br />ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းျပတ္ခဲ့တယ္<br />ကမၻာေျမေရ...<br /><br />စိတ္ခ်<br />ခ်စ္သူေတြအတြက္<br />သီခ်င္းမေသ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မင္းေဆြႏွစ္(မံုရြာ)</span><br />ကလ်ာ၊စက္တင္ဘာ၊၁၉၉၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-5141806837664536645?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-90635021400196461652010-06-28T21:32:00.001-07:002010-06-28T21:32:33.964-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထင္းေခြသူ</span><br /><br />လူခ်င္းထိခိုက္သံ ၾကားရမွမဟုတ္ပါဘူး<br />၀တ္မႈန္ကေလးရဲ႕ သြားသံလာသံကိုၾကားရတာလည္း<br />ဘ၀ပဲ...။<br />အဲဒီေန႔မွာမွ ငါကလည္း ထင္းရွာထြက္ခဲ့မိတယ္<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့<br />သစ္ပင္ေတြကို ေသခိုင္းရမယ့္အစား<br />ပုဆိန္ကို ငါသတ္လိုက္တယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တာရာမင္းေ၀</span><br />ခ်ယ္ရီ၊ႏို၀င္ဘာ၊Y2K၊စာ-၇<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-9063502140019646165?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-44973408150105117302010-06-28T21:31:00.002-07:002010-07-12T21:33:26.439-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေၾကာင္</span><br /><br />သူဟာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္<br />သူဟာ ငါးတစ္ေကာင္မွ မစားဖူးဘူး<br />သူ႔အေဖလည္း ငါးတစ္ေကာင္မွ မစားဖူးဘူး<br />သူ႔အဖိုးလည္း ငါးတစ္ေကာင္မွ မစားဖူးဘူး<br />(သူဟာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္)<br />သူ႔ရန္သူေတြက သူ႔အေၾကာင္းေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြ<br />ဖတ္ၿပီး သူငိုတယ္<br />ဒါေပမယ့္ သူဟာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ျဖစ္တယ္<br />သူက ေမွာင္ထဲမွာ ျမင္ႏိုင္တယ္ေလ<br />သူဟာ ျပင္သစ္ဘာသာနဲ႔ ေခ်ာင္းဆိုးၿပီး<br />ဂ်ာမန္ဘာသာနဲ႔ သမ္းေ၀တတ္တယ္<br />“ေၾကာင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ တစ္ေန႔တာ”<br />စာအုပ္ကို ျမန္မာဘာသာနဲ႔ ထုတ္ေ၀ခဲ့တယ္<br />အဲဒီစာအုပ္ဟာ ေရာင္းစြံခဲ့ေလေတာ့<br />သူဟာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္ေၾကာင္း ပိုေသခ်ာလာတယ္<br />ကုတ္အက်ႌႀကီးႀကီးထဲမွာ<br />သူ႔ကိုယ္လံုးေသးေသးေလးဟာ ျမဳပ္ေနတတ္ၿပီး<br />သူ႔ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္မႈေတြကို<br />ကုတ္အက်ႌ ဘယ္ဘက္အိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားတတ္တယ္<br />(ညာဘက္အိတ္ထဲမွာေတာ့ မက္ေဒါနားနဲ႔ လီနင္ရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြရွိတယ္)<br />သူ႔ကုိ မယံုၾကည္သူေတြက<br />၅.၂စင္တီရွိတဲ့ ႏႈတိခမ္းေမြးကို<br />အတုႀကီးေတြလို႔ ေျပာၾကတယ္<br />ဒါေပမယ့္ သူ႔လက္သည္းေတြကိုေတာ့ အားလံုးေၾကာက္ရြံၾကရဲ႕<br />သူဟာ ၿမိိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ခုန္အုပ္ႏိုင္တယ္<br />ပင္လယ္ထဲမွာ ေမ်ာလာတဲ့ စံပယ္ပန္းေလးတစ္ပြင့္ကို<br />ဟိုတယ္တစ္ခုေပၚကေနၿပီး အနံ႔ခံႏိုင္တယ္<br />စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ပုန္းေနတဲ့ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းကို<br />မွန္ေျပာင္းတစ္လက္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တယ္<br />(သူဟာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္)<br />သူဟာ မနက္တိုင္း ႏြားႏို႔မွန္မွန္ေသာက္တယ္<br />ေလကို ၀၀ရွဴသြင္းတယ္၊သတင္းစာဖတ္တယ္<br />ေပါင္ခ်ိန္တယ္၊ေရႊေစ်းအတက္အက်ကို မွတ္သားတယ္<br />ၿပီးရင္ ေဂါက္ရိုက္တယ္<br />ၿပီးရင္ ဘီယာေသာက္တယ္၊ေခတ္ေပၚကဗ်ာ(မာရ္နတ္<br />မင္းေမ့ေဆးျပယ္ေသာအခါ)ဖတ္တယ္<br />နတၳိ၀ါဒီေတြဆီ ဖုန္းဆက္တယ္<br />သူဟာ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ေဆာင္းကို သိမ္းထားၿပီး<br />မီးလင္းဖိုထဲမွာ ေႏြကို ၀ွက္ထားတယ္<br />ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာေတာ့ မိုးဟာ ရြာသြန္းအၿမဲ<br />၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးက အရြက္ေတြ ေၾကြေတာ့<br />သူအသက္ ၄၀ ရွိၿပီ<br />ေႏြတစ္ရက္မွာ<br />သူဟာ<br />မိန္းမတစ္ေယာက္ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ အခန္းတံခါးေသာ့ကို<br />လႊင့္ပစ္ၿပီး<br />ပင္လယ္ဆီ ထြက္လာခဲ့တယ္<br />ငါးတစ္ေကာင္အေၾကာင္း ေဟာေျပာဖို႔ပါ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနမ်ိဳး</span><br />၂၀၀၀.၈.၂၆<br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ႏို၀င္ဘာ၊Y2K၊စာ-၅<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4497340815010511730?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-62768421865653783332010-06-28T21:31:00.001-07:002010-07-12T21:34:57.419-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အတိတ္</span><br /><br />ေဆာင္းစက္လက္ခိုေနတဲ့ နန္းေတာ္...<br />မေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ သူရဲေကာင္းမ်ား<br />ေခ်ာက္ကမ္းပါးျခားေနတဲ့ ညေနရီေတြ<br />ခုေတာ့...ေၾကကြဲမႈေတြက ပိုးစိုးပက္စက္...။<br /><br />မိုးဦးေပါက္ရင္...<br />က်ိန္စာဖတ္မုန္တိုင္းတခ်ိဳ႕ ေရာက္လာလိမ့္မယ္...<br />လြယ္လြယ္နဲ႔ ေၾကြတတ္တဲ့ စံပယ္ေတြထဲမွာ “သူ”မပါဘူးတဲ့<br />အရုဏ္ဦးကို ဖြဲ႕ဆိုရင္း ညဥ့္နက္ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္း<br />ေထာင္းေထာင္းထေအာင္ေျပာလို႔...။<br /><br />သြားစို႔...<br />ႏွစ္ခ်ိဳ႕ရာဇ၀င္ေတြကို မတူးေဖာ္မိေစနဲ႔။<br />...စတုတၳေျမာက္ေန႔ရက္ေတြကို မုန္းတယ္...<br /> ေသာၾကာရထားစီးလာတဲ့(၁၃)နာရီ<br /> မိန္ရာသီရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔တစ္ေန႔<br /> ခရီးစဥ္ေမ့ေနတဲ့ လက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္...<br /> ေတာင္စဥ္ေတြ အထပ္ထပ္ျခားသြားခဲ့ၾကၿပီ။<br /><br />ေျခလွမ္း(၉၀)အလြန္ရက္စြဲမ်ား<br />ႏွင္းစက္ပိုးမွ်င္ေတြၾကားက ကေခ်သည္<br />ကၽြန္မ ရိႈက္ရယ္ေနမိေသးသလားမသိ...။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မေနာ္ဟရီ</span><br />စတိုင္သစ္၊ေအာက္တိုဘာ၊Y2K၊စာ-၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6276842186565378333?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-63852366704937563612010-06-28T21:30:00.000-07:002010-07-12T21:36:13.319-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ေန႔တာ</span><br /><br />ေတြ႔ၾကေတာ့လည္း အဲဒီသီခ်င္းႀကီးဟာ မ်က္ႏွာမသာမယာနဲ႔<br />၀ိုး၀ိုးေ၀းေ၀းအသံျပဳလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို တံတ်ာေတရွင္တယ္<br />စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေနာက္ဆုတ္ေပးၿပီး နားခ်ဥ္ခဲ့တယ္<br /><br />မရဲဘဲရင့္တဲ့ အတင္းေျပာသူေတြနဲ႔လည္း ဆံုတယ္<br />စာမ်က္ႏွာကို ေသေနတဲ့ ဗံုလိုတီးခတ္ၿပီး လက္ရံုးေရးျပတယ္။<br />အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ “ေတာ္ေတာ့...ေတာ္ေတာ့”လို႔<br />ကုလားအုတ္ႀကီးတစ္ေကာင္က ေအာက္အီးအီး၀င္“အြတ္”တယ္<br />ၿပီးမွ သူတို႔ခ်င္း မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ စကားဆက္မ်ားတယ္<br /><br />ကိုယ့္ေၾကာင့္ပဲ သူ႔ကိုယ္သူသည္းခံထားရသလို ဘတ္စ္ကားကေျပာတယ္<br />၀ါသနာပါတိုင္း ေရႊမန္းတင္ေမာင္လုပ္လို႔ မရမွန္း သူမသိဘူး<br />စာေရးႀကီးကလည္း ဒႆနဟၿပဲနဲ႔ တစ္ခရီးစာေနထိုင္တယ္<br />ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လူပဲ၊နည္းနည္းနဲ႔က်ဲက်ဲေတာ့ စိတ္ညစ္တယ္။<br /><br />အိမ္ေရာက္ၿပီ...<br />ကိုယ့္ကိုဖြင့္တဲ့ ေသာ့ကေလး ကိုယ္ျပန္ေကာက္ရလိုက္ၿပီ<br />၁-၁/၂လရွိတဲ့ သားေလးက“ေအး...ေအး”လို႔ လွမ္းေခါင္းညိတ္တယ္<br />ခ်မ္းေျမ႕လိုက္တာကြယ္၊ခုမွပဲ အေမာေတြ တေဗာက္ေဗာက္ကြာက်တယ္။<br />စိတ္ခ် သား<br />အေဖ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့ၿပီပဲ<br />တျခားဘယ္ကိုမွ မျပန္ေတာ့ဘူး။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တာရာမင္းေ၀</span><br />စတိုင္သစ္၊ေအာက္တိုဘာ၊Y2K၊စာ-၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6385236670493756361?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-78306467221449789102010-06-28T21:29:00.000-07:002010-06-28T21:30:12.957-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">လမိုက္ညႏွင့္ လက္ထပ္ျခင္း</span><br /><br />ငါ့ရဲ႕ အတိတ္ေဟာင္းထဲမွာ<br />မိုးတိမ္ေတြ ၿပိဳက်လာဦးမယ္<br />ကမၻာႀကီးကေတာ့ မုသာ၀ါဒေတြနဲ႔ ေဖာင္းပြ<br />ကာလလက္တံနဲ႔အတူ ေရြ႕လ်ားေနတဲ့<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကေတာ့<br />ေဒါသတႀကီးနဲ႔ပဲ သူ႔ကိုယ္သူ စုတ္ၿဖဲပစ္လိုက္တယ္။<br /><br />ခ်စ္ဦးသူရဲ႕ မ်က္ႏွာႏြမ္းႏြမ္း<br />ငါက ေခတ္ႀကီးတစ္ေခတ္လံုး လြမ္းခဲ့ရတာ<br />သတိရလို႔ ျပန္ၿပီး တူးေဖၚၾကည့္လိုက္တယ္<br />အေနာက္ေတာင္ မုတ္သံုေလရဲ႕ ရယ္ေမာသံ<br />သူက မနက္ျဖန္ေတြကို ငါ့ဆီက သယ္ေဆာင္သြား<br />စကားတစ္ခြန္းေတာင္မွ ေျပာခြင့္မရလိုက္ဘူး။<br /><br />စကားလံုး အက်ိဳးအပဲ့ေတြနဲ႔<br />ဒုကၡပင္လယ္ေသတစ္ခု၊ငါ့ခႏၶာကိုယ္ထဲ ၀င္ပုန္းေနတယ္<br />အေရွ႕မွာ ေမွာက္ထားတဲ့ ဖဲတစ္ခ်ပ္ေတာ့ရွိရဲ႕<br />ဘာဖဲလည္းဆိုတာ ငါကိုယ္တိုင္မသိ<br />မိုးတိမ္ေတြ တအိအိၿပိဳက်လာခါနီးၿပီ<br /><br />အတိတ္ေဟာင္းကလည္း<br />ငါ့ဆီတျဖည္းျဖည္း ခ်ဥ္းကပ္လာေနၿပီ<br />သစ္ေျခာက္ပင္ရဲ႕ လက္ဖ်ံရိုးေတြက<br />လမင္းကို ရိုက္ခ်လိုက္တယ္။<br /><br />အက်ည္းတန္လြန္းတဲ့ လမိုက္ည<br />ငါ့ရင္ခြင္ထဲက်မွ လွခ်င္လည္း လွေစေတာ့<br />ဘ၀ဆိုတာ ကိုယ့္အက်ိဳးေပးနဲ႔ ကိုယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကိုႏိုင္း</span><br />မေဟသီ၊ေအာက္တိုဘာ၊Y2K၊စာ-၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7830646722144978910?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-85098721007323075932010-06-28T21:28:00.000-07:002010-06-28T21:29:19.582-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခ်စ္ျခင္းသို႔ေတး</span><br /><br />လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကည္ႏူးခဲ့ဖူးရဲ႕ ေမေမ<br />ဤကမၻာေျမရဲ႕ နံရိုးကေလးထဲ။<br /><br />ေတာအုပ္၊ေတာင္တန္း၊ႏွင္းဆြတ္ပန္းပြင့္<br />စိမ္းလန္း သမုဒၵရာနဲ႔ ရြက္ေလွကေလး<br />လျပာျပာ ေကာင္းကင္ေျမမိုးတို႔ဟာ<br />စၾက၀ဠာရဲ႕ အဆင္တန္ဆာသာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဘယ္ေလာက္ပဲ<br />ေအးစက္စက္<br />ပင္ဂြင္းငွက္ကေလးေတြနဲ႔<br />၀င္ကစြပ္၊ကႏုကမာ<br />ႏွင္းဖံုးေတာင္တန္းေတြဟာ<br />ျဖဴေရာင္ စင္ေရာင္ တလွ်ပ္လွ်ပ္<br />ေနျခည္ကို ၀ါးမ်ဳိ ႀကံ႕ခိုင္ဆဲ ရွိၾကတယ္။<br /><br />လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပဲ ေမေမ<br />ဒီခႏၶာအိမ္ေလး<br />ေႏြးေထြးစြာ လဲေလ်ာင္းဖို႔<br />ႏွင္းတၿဖိဳက္ၿဖိဳက္ လြမ္းလိုက္တာ<br />မိုးကာင္းကင္ႀကီးရဲ႕ ေတးကဗ်ာပါ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၾကယ္စင္မွဴးေ၀</span><br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ေအာက္တိုဘာ၊Y2K၊စာ-၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8509872100732307593?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-17060298096782723402010-06-01T22:00:00.000-07:002010-06-01T22:14:15.214-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ ကိုယ့္ကမၻာ</span><br /><br /><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ကဗ်ာ ကိုယ့္အေရးအသား ကိုယ့္အေတြးအေခၚ ကိုယ့္၀ါက် ကိုယ္လိုင္းေတြအတြက္ ကိုယ့္ဖရီး ဘေလာ့ဂ္ တစ္ခုကို နီးရာေဘာ္ဒါေဘာ္ၾကြက္ဆီ ေခ်ာ့တစ္လွည့္ ေျခာက္တစ္ခါ ေတာင္းပန္ၿခိမ္းေျခာက္ရင္း ကမၻာ့ ကြန္ ယက္ထဲ ၀င္ေရာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားခ်ိတ္ဆက္ျခင္းမွာ ကိုယ့္နည္းပညာ ကိုယ့္ေလ့လာမႈ ကိုယ့္ထိုးထြင္းဥာဏ္ နည္းပါးမႈက ကိုယ့္တင္ဆက္မႈေတြကို ထစ္အေႏွာင့္ေႏွးေစသလို ကိုယ္ဆည္းပူးရမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ဘာသာ ရပ္ပို႔ခ်သူ ကိုယ့္အရင္းဆံုး ေဘာ္ဒါေဘာ္ၾကြက္ဆီ ေရာက္ရွိရန္မွာ အျမန္ကေလး ကားေျပးစီးရင္ေတာင္မွ တစ္ နာရီေလာက္ၾကာရွည္ေနေလေတာ့ (ဒါေတာင္သေကာင့္သားကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔ရဖို႔ မလြယ္ကူေသး ဖုန္း ကေလးပါ ေျပးႀကိဳဆက္ထားပါမွ ေသခ်ာခ်င္)ကိုယ့္မွာ ဒီအရပ္နဲ႔ ဒီဇာတ္ သမမွ်တေအာင္ ၾကည့္က်က္“က” ေန ရတဲ့ ကိုယ့္ေန႔စြဲေတြခမ်ာ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ဦးစြာပထမ ကိုယ့္အိမ္သံုးကြန္ပ်ဴတာထဲ ေဇာ္ဂ်ီကို အရင္ပင့္ ႏွစ္ထပ္ စာလံုးရိုက္နည္းရွာ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ ကိုယ့္ပို႔စ္ေလးေတြ တင္ရဖို႔အေရး ၀င္းရက္ဆက္ခ်ာနဲ႔ ရိုက္ၿပီးသား ကိုယ့္ ကဗ်ာဖိုင္ေတြကို မိုက္ခရိုေဆာ့၀ဒ္ထဲ ထည့္ကာထည့္ကာ ေဇာ္ဂ်ီဖိုင္အျဖစ္ မခ်ိန္းတတ္ျပန္ေတာ့ ကိုယ္တင္ ခ်င္ သမွ် ကိုယ့္ပို႔စ္အားလံုး အစအဆံုး ေဇာ္ဂ်ီနဲ႔ပဲ ေျပာင္းရိုက္ရျပန္ တစ္ခ်ိဳ႕ပို႔စ္ေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ စကားေျပ စာ စီပံုမ်ိဳး မစီတတ္ေလျပန္ရာ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ဟာ မစိုမေျခာက္အက်ႋီတစ္ထည္ ၀တ္ထားရသူလိုလို ဘာလိုလို ခံ စားရင္းတန္းလန္း ကမၻာနဲ႔အ၀ွမ္း ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ၾကတဲ့ ေကာင္တာေခၚ ႀကိမ္ႏႈန္းျပဒိုင္ခြက္ မတပ္ တတ္ျပန္ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ထဲ မ်က္စိလည္လမ္းမွား လာေရာက္လည္ပတ္ၾကသူမ်ားရဲ႕ ဆဲစာ ဆိုစာေလးေတြ ႀကံဳ ရင္ႀကံဳသလို ေရာက္ရွိေၾကာင္း ၀င္သြားေၾကာင္းလင့္ခ္လုပ္သြားေၾကာင္း စသျဖင့္ လက္ေဆာ့ေျခေဆာ့လုပ္ သြား ရေအာင္ စီေဘာက္စ္ဆိုတာကိုလည္း မဆင္တတ္ျပန္ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ တျခားဘေလာ့ဂ္မ်ားသို႔လည္း ကိုယ့္ ဘေလာ့ဂ္မွတဆင့္ လင့္ခ္လို႔ အမည္တြင္တဲ့ ခ်ိတ္ဆက္မႈမျပဳတတ္ျပန္ အဲသလို ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ခမ်ာ ဟာတာ တာနဲ႔ ကိုယ့္အိမ္သံုးကြန္ပ်ဴတာကေလးမွာ ရိုက္ၿပီးသမွ် ပို႔စ္အသစ္ေလးေတြ ကိုယ့္အမ္ပီသရီးေလးထဲ ေဆ့ဗ္ကာ ေဆ့ဗ္ကာ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာက အင္တာနက္ကေဖး သံုး-ေလး-ငါး-ေျခာက္-ခုနစ္ဆိုင္မ်ားထဲမွ ကိုယ္နဲ႔ အဆင္ အေျပဆံုးလို႔ (အတင္းကာေရာ) ယူဆပစ္ထားရတဲ့ အင္တာနက္ဆိုင္ေလးဆီအသြား ကိုယ့္မိန္းမမ်က္ႏွာ ဖ်တ္ခနဲ ျပန္ျမင္ေယာင္လိုက္ၿပီးသကာလ ကိုယ့္အိမ္အသံုးစရိတ္ထဲ အင္တာနက္ဖိုးဆိုတဲ့ ၀န္ထုပ္ကို ဖိစီးမႈ မရွိ ေနေစရ ေအာင္ တစ္ပတ္မွာ တစ္ခါက်ႏႈန္း တစ္ခါမွာ တစ္နာရီခြဲက်ႏႈန္းနဲ႔ သံုးစြဲရန္အလို႔ငွာ တရုတ္စက္ဘီး ကေလးစြဲ ေရွ႕ျခင္းထဲ ပလတ္စတတစ္ဖိုင္ေလးထည့္ ယုဇနဥယ်ာဥ္ၿမိဳ႕ေတာ္ဆိုတဲ့ ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ ကြန္ကရစ္ ခ်ိဳင့္ခြက္ ေတြ ေရွာင္ ကြင္းနင္းျဖတ္လာရင္း ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက် ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈအရ ၀င္ထိုင္လိုက္တဲ့ အင္တာနက္ကေဖးထဲက ကြန္ ပ်ဴတာေမာ္နီတာေရွ႕အေရာက္ ကိုယ့္ပို႔စ္အသစ္တစ္ခု ကမၻာ႔ကြန္ယက္ထဲ ေရာက္ရွိဖို႔ ဆယ္မိနစ္နီးပါး စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ေစာင့္ဆိုင္းရတဲ့ ကြန္နက္ရွင္ေခၚ အဆက္အသြယ္ေတြ သိပ္သိပ္ကို သိသာစြာ ေလးလံ ေႏွးေကြး ေနတာမ်ိဳး ျဗဳန္းစားႀကီး ႀကံဳလိုက္ ေတြ႔လိုက္ ႀကံဳေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အခါသမယမွာေတာ့ ကိုယ့္ခမ်ာ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ဟာတာတာနဲ႔ ေမ်ာက္မင္းစြန္း၀ူခုန္းလို မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ျဖစ္ရင္း ဘယ္လက္ဖမိုးေပၚ ညာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားနဲ႔အသာကုတ္ရင္း ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ ကိုယ့္ကမၻာမွာ ကိုယ့္ခမ်ာ ယားက်ိက်ိ။ ။<br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />၂၈.၅.၁၀<br />ညေန ၀၃း၃၀နာရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1706029809678272340?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-31988129958180847052010-05-28T21:23:00.000-07:002010-05-28T21:26:36.625-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျပတင္းတစ္ခ်ပ္သို႔ အမွတ္ရခ်က္…။ </span><br /><br /><br />သားတို႔ အိမ္နားက လူမေနတဲ့ တိုက္ခန္းတစ္ခုမွာ ေန႔ေရာညေရာ တံခါးတစ္ျခမ္းဟင္းလင္းပြင့္ေနတဲ့ မွန္ျပတင္း ေပါက္တစ္ခုရွိတယ္ ဘာလို႔ ပြင့္ေနမွန္းေတာ့ သားလည္း မသိဘူး တခ်ိဳ႕ေန႔လယ္ေန႔ခင္းေတြမွာဆိုရင္ ဖြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းက တန္ျပန္အလင္းေတြဟာ သားတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဆာ့ကစားေနက် သဲျပင္ကြက္လပ္ဆီ စူးခနဲစူးခနဲ ေရာက္ေရာက္လာတယ္ အဲဒီလိုေရာက္လာတဲ့အခါ ေမႊးနီက “ေသာက္တံခါး ကလည္း”ဆိုၿပီး ေျမႀကီးေပၚက ခဲလံုးတစ္လံုးနဲ႔ မွန္ျပတင္းကို လွမ္းေပါက္တတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ ျပတင္းေပါက္က ဟိုးအျမင့္ႀကီးမွာဆိုေတာ့ ေမႊးနီပစ္လိုက္တဲ့ ခဲလံုးေတြဟာ မွန္ျပတင္းဆီမေရာက္ဘဲ ေျမႀကီးေပၚကို တဖုတ္ဖုတ္ ျပန္ျပဳတ္က်လာတာခ်ည္းပါပဲ ဒါကို မေက်နပ္လို႔ဆိုၿပီး ေမႊးနီက တစ္ခါႏွစ္ခါ ထပ္ပစ္ျပန္ပါတယ္ ပစ္ၿပီးသြားေတာ့ “ငါက ငယ္ေသးလို႔ေပါ့ကြာ ငါႀကီးလာမွ ခဲႀကီးႀကီးနဲ႔ အဲဒီ့ျပတင္းမွန္ကို ခြဲပစ္မယ္”လို႔ က်ိန္းတယ္ ေနာက္ေတာ့ လည္း ေမႊးနီေခါင္းထဲ အဲဒီ့ျပတင္းေပါက္ကိစေမ့သြားၿပီး သားတို႔နဲ႕ ဆက္ကစားဖို႔ပဲ သိေတာ့တယ္ သားတို႔လမ္း ထဲမွာေနတဲ့ နတ္ကေတာ္ႀကီးကေတာ့ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းေပါက္မွာ ညဖက္ညဖက္ဆို မ်က္ႏွာ၀ါ၀ါႀကီးတစ္ခု ေပၚလာ တတ္တယ္လို႔ သားတို႔ကေလးေတြကို တစ္ခါေျပာဖူးထားလို႔ ညဖက္ကစားတဲ့အခါ သားတို႔ေတြ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီ့ျပတင္းေပါက္နားမွာ မကစားရဲၾကေတာ့ဘူး နတ္ကေတာ္ႀကီးကို ၾကည့္မရတဲ့ ေမႊးနီေတာင္ နတ္ကေတာ္ႀကီး စကားေၾကာင့္ ညဖက္ဆို အဲဒီ့မွန္ျပတင္းဆီလွည့္လို႔ေတာင္မွ မၾကည့္ဘူး ဒါေပမယ့္ ေန႔ခင္းေရာက္ရင္ ေမႊးနီတစ္ ေယာက္ ခဲျပန္ေကာက္ေတာ့တာပါပဲ ပါးစပ္ကလည္း ထံုးစံအတိုင္း“ေသာက္တံခါးကလည္း”လို႔ ေအာ္ၿမဲပါပဲ တကယ္ေတာ့ နတ္ကေတာ္ႀကီးေျပာတာ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာ အၿမဲတမ္း ဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အဲဒီ့မွန္ျပ တင္းတံခါးတစ္ျခမ္းဟာ ေလမတိုက္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ ယမ္းခါေနတတ္သလားပဲ သားစိတ္ထဲ ထင္မိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ သား အဲဒီလိုဘာေၾကာင့္ထင္ရသလဲဆိုေတာ့ ေလမတိုက္တဲ့ ေႏြတစ္ညမွာ သားတို႔တစ္မိသားစုလံုး သန္းေခါင္ခ်ိန္ႀကီး တေရးႏိုးလာတုန္း သားရဲ႕ညီမေလးက “ကိုကို ဟိုမွာၾကည့္”ဆိုၿပီး လက္ညိွဳးထိုးျပလို႔ ဒီေလာက္ေလၿငိမ္ေနတဲ့ၾကား အသက္၀င္ေနတဲ့ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္လို တကၽြီကၽြီျမည္ၿပီး ယမ္းခါေနတဲ့ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းတစ္ျခမ္းကို သားေတြ႔လိုက္ရတယ္ သားလည္း နတ္ကေတာ္ႀကီးေျပာတဲ့ မ်က္ႏွာ၀ါ၀ါ ႀကီးေပၚမလာခင္ ညီမေလးလက္ကိုဆြဲၿပီး ေမေမ့ဆီ အေမာတေကာ ေျပးသြားမိလို႔ ဘာမွနားမလည္တဲ့ ညီမေလး က်ံဳးေအာ္တာေတာင္ ခံလိုက္ရေသးတယ္ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ တစ္ျခမ္းပြင့္ေနတဲ့ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းတံခါးေဘာင္ ေပၚ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္လို႔လွတဲ့ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္နားေနတာ ထူးထူးျခားျခား သားတို႔ျမင္ဖူးတယ္ သားတို႔ ဆိုတာ ထံုးစံအတိုင္း သားရယ္ ေမႊးနီရယ္ နက္ေက်ာ္ရယ္ တရုတ္မရယ္ေပါ့ အဲ ဒါေပမယ့္ ထံုးစံမဟုတ္တာက သားတို႔ကို တစ္ခါတစ္ေလ အႏိုင္လာက်င့္တတ္တဲ့ ကိုႀကီးေအာင္ဘုနဲ႕ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းတို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္လည္း ရွိေနတယ္ အၿမဲတမ္းေလးခြတကိုင္ကိုင္နဲ႔ ကိုႀကီးအာင္ေမာင္းက ျဖဳန္းဆို အဲဒီမွန္ျပတင္း ေဘာင္ေပၚနားေနတဲ့ ငွက္ကေလးကို ခြနဲ႔ပစ္လိုက္ပါေရာလား အံ့ၾသစရာပါပဲ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းပစ္လိုက္တဲ့ ေလာက္စလံုးဟာ ဘယ္ေရာက္သြားတယ္မေျပာတတ္ဘူး ငွက္ကေလးရွိတဲ့ ျပတင္းမွန္ဆီ မေရာက္ဘဲ ေလထဲမွာ ေပ်ာက္သြားတယ္ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းလည္း ဘယ္ေနမလဲ ေနာက္ထပ္ေလာက္စာလံုးေတြနဲ႔ ငွက္ကေလးကို ဆက္တိုက္ထပ္ပစ္တယ္ ပစ္သာပစ္တယ္ အလကားပဲ ေနာက္ဆံုး ငွက္ကေလးေခါင္း တစ္ခ်က္ ငဲ့ၿပီး ပ်ံသန္း ထြက္သြားတဲ့အထိ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းရဲ႕ ေလာက္စာလံုးေတြဟာ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း စဥ္းစားမရႏိုင္ေအာင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္ တိုက္ဆိုင္တာက အဲဒီ့ေန႔ညပို္င္းမွာ ကိုႀကီးေအာင္ေမာင္း အျပင္း အထန္ဖ်ားတယ္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေနမွ အဖ်ားေပ်က္တယ္ သားမွတ္မိသေလာက္ေျပာရရင္ အဲဒီ့မွန္ျပတင္း ေပါက္ကို ဘယ္သူကမွ ဖ်က္ဆီး လို႔မရခဲ့ပါဘူး သားတို႔အားလံုးရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ေတြမွာ ဘယ္သူကမွလည္း မွန္ျပတင္းကို စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ့ဘူးေလ တစ္ခါတစ္ေလ အဲဒီ့မွန္ျပတင္းေပါက္အေၾကာင္း သားနဲ႕သိတဲ့လူ ေတြကို အခုလို ဦးဦးကိုေျပာသလို မ်ိဳး ေျပာျပေပမယ့္ သားေျပာတာကို ဦးဦးေလာက္ ဂရုတစိုက္ နားမေထာင္ ေပးၾကဘူး ဒါေပမယ့္ ဒါေတြကၾကာ ပါၿပီေလ ၾကာဆိုကိုႀကီးေအာင္ေမာင္းလည္း လက္သမားဆရာျဖစ္ေနပါၿပီ ကိုႀကီးေအာင္ဘုကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္သြားတယ္ ဟိုတေလာတုန္းကေတာ့ နတ္ကေတာ္ႀကီးရဲ႕ အသုဘကို သားသြားလိုက္ရတယ္ နတ္ကေတာ္ႀကီးေသတာ ထူးဆန္းတယ္ ေအကိုက္တာတဲ့ အဲဒီ့ေအဆိုတဲ့ေကာင္ကို သား တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး သားက ေခြးတို႔ ေၾကာင္တို႔ ေတာထဲက က်ားတို႔ ျခေသၤ့တို႔ေလာက္ပဲ သိတာ အံမယ္ သားသူ ငယ္ခ်င္းနက္ေက်ာ္ကေတာ့ အဲဒီ့ေအဆိုတဲ့ေကာင္ကို သိခ်င္သိမွာ သိလည္းနက္ေက်ာ္က သားတို႔ရပ္ကြက္ထဲ မေနေတာ့တာၾကာၿပီ နက္ေက်ာ္က အခု ဗြီဒီယိုမင္းသားလုပ္ေနတယ္ လူေခ်ာေမာင္ဆိုတာသူေပါ့ တရုတ္မက ေတာ့ တျခားၿမိဳ႕ေျပာင္းသြားၿပီးကတည္းက တစ္ခါမွ ျပန္မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး သားညီမေလးလား သူကသားနဲ႔မ တူဘူး ႀကီးလာေတာ့ သားကို ခဏခဏဆူတာပဲ သူက သားထက္ စာေတြလည္း အမ်ားႀကီးတတ္တယ္ ေနာက္ တစ္ပတ္ဆိုရင္ သားညီမေလးမဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာ အဲဒီ့ခါက်ရင္ သားႀကိဳက္တဲ့ ေရခဲမုန္႔စားရမွာ ဒါနဲ႔ ဟိုေကာင္ေမႊးနီေလ မိန္းမသံုးေယာက္ေတာင္ ယူၿပီးကြဲသြားတယ္ ေမႊးနီက အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး တစ္ေန႔ တစ္ျခားေၾကာက္စရာေကာင္းလာတယ္ ေန႔တိုင္းလမ္းထဲမွာ မူးရူးေနတာပါပဲ မူးရူးတိုင္းလည္း လမ္းထဲ လူမေန တဲ့ တိုက္ခန္းက တစ္ျခမ္းပြင့္ေနတဲ့ မွန္ျပတင္းေပါက္ ကို ဆဲဆိုၿပီး ခဲနဲ႔ထုတာပါပဲ သူထုတဲ့ ခဲတိုင္းဟာလည္း ဘယ္ ေတာ့မွ မွန္ျပတင္းဆီမေရာက္ဘဲ ေျမႀကီးေပၚ တဖုတ္ဖုတ္ျပန္ျပန္က်လြန္းတာမ်ား အဲဒီ့ေနရာမွာ ခဲပံုႀကီးျဖစ္ေန တာသာၾကည့္။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3198812995818084705?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-61599018122878433162010-05-28T20:30:00.001-07:002010-05-28T20:30:49.844-07:00ဂီလာန<br /><br />နာက်င္မႈမွာ အသက္ခႏၶာကို ပံုအပ္ၿပီး လဲေလ်ာင္းေနတာက<br />တစ္ဘ၀လံုးလံုး တစ္ေရးမွ မေမွးစက္ခဲ့ရသလိုမ်ိဳး<br />အရသာ ခ်ိဳ၊ခ်ဥ္ေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈက ၀ါေဖ်ာ့လာတဲ့ အခါ<br />ရွင္ျခင္းတရားကို ဂြမ္းစနဲ႔ ဆြတ္ဆြတ္ၿပီး တစ္စက္ခ်င္း ခ်ေပးေနရ<br />အာဟာရကို ေခ်ာင္းတစ္သြယ္ ေျမာင္းတစ္သြယ္ေဖာက္ၿပီး သြယ္တန္းေပးေနရ<br />ခႏၶာကိုယ္က အရိုးနဲ႔အေရ မကြဲေတာ့ဘဲ သစ္ကိုင္းေျခာက္ႀကီးလို<br />အဲဒီသစ္ကိုင္းေျခာက္ႀကီးမွာကလည္း ေနာက္ဆံငင္ျခင္းေတြ ပိုက္တန္းလန္းနဲ႔<br />သူ႔ရဲ႕ႀကီးမားတဲ့ ဂုဏ္သိမ္ဂုဏ္ျဒပ္ေတြက သူ႔ရဲ႕ ရန္သူကို မတုန္လႈပ္ေစႏိုင္ေတာ့<br />ခ်ိဳင့္၀င္ေနတဲ့ မ်က္တြင္းထဲ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အလင္းေရာင္ေလးက ဆာေလာင္ငတ္မြတ္လို႔<br />ေဆး၀ါးဓာတ္စာေတြနဲ႔ ဂယ္ေပါက္ေတြကို ပိတ္ဆို႔လို႔<br />ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ဖူးသမွ် ပင္လယ္ေတာင္တန္းေတြကို စိတ္မွတ္မွတ္ၿပီး<br />ကုတင္ေပၚက ဆန္႔ရပ္ေနတဲ့ ေတာင္ႀကီးကို ေငးၾကည့္လို႔<br />အပ်က္စီးပံုႀကီးထဲ ျပာကပ္ကပ္ရင္ဘတ္ တစ္ထြာတစ္မိုက္က <br />ေနထိုင္ခြင့္ေလးကို အငမ္းမရ ရွဴသြင္းလို႔<br />ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၀င့္ၾကြားခဲ့တဲ့ ခန္းေဆာင္အိမ္၀ါႀကီးလည္း<br />အပ္ခၽြန္ေလးေတြရဲ႕ ဆြဲအားမွာ ယိုင္နဲ႔လို႔<br />အားရစရာတစ္စက္မွ မရွိတဲ့ ေန႔လားညလားကမ္းပါးက<br />စိတ္ရွိလက္ရွိၿပိဳက်လို႔<br />ေသေရးရွင္ေရး ကုတ္ကပ္တြယ္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ေလးသာ<br />အသက္ခႏၶာမွာ နကိုယ္ေနအတိုင္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ရွိေလရဲ႕<br />တစ္စတစ္စ နီးကပ္က်ယ္ေလာင္လာတဲ့ ေခြးအူသံေတြမွာ ကပ္ၿငိပါလာတဲ့<br />တအိတအိ အံု႔မိႈင္းက်ဆင္းေနတဲ့ ျမဴမႈန္စေတြမွာ ပုန္းခိုပါလာတဲ့<br />လူနာခန္းထဲ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔ နာရီကို တၾကည့္ၾကည့္လုပ္ေနတဲ့<br />လုပ္သက္ရ ကၽြမ္းက်င္သူ ၀န္ထမ္းေကာင္း အခ်ိန္ေတြ။<br />ေခါက္ခနဲ ေကာက္ကာငင္ကာ ညည့္ငွက္တစ္ေကာင္ သီခ်င္းလန္႔ဆိုတယ္<br />အိမ္အိုပ်က္ႀကီးကို စြန္႔ရစ္ၿပီး အိမ္သစ္တစ္လံုးဆီ ပ်ံတယ္<br />အျဖစ္အပ်က္ေတြ အားလံုးဟာ ဓမၼတာမွ်သာမို႔ ေဆးရံုအိုႀကီးမယ္<br />သံေ၀ဂေတးကို မဆိုျဖစ္လိုက္ရရွာဘူး။ ။<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">အဲခ်ိဳ</span><br />ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊ေအာက္တိုဘာ၊Y2K၊စာ-၁၅<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6159901812287843316?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-51490877783463238342010-05-28T20:29:00.002-07:002010-05-28T20:30:09.771-07:00စြန္႔စားမႈ<br /><br />(၁)<br />တံခါးဖြင့္ထားတဲ့<br />အခန္း၀မွာ<br />ဖိနပ္ႏွစ္ရံရွိတယ္<br />တစ္ရံက ေသးေသး။<br />တစ္ရံက ႀကီးႀကီး။<br />(၂)<br />ခဏၾကာေတာ့<br />တံခါးပိတ္ထားတဲ့<br />အခန္း၀မွာ<br />ဖိနပ္ႏွစ္ရံ ေပ်ာက္သြားတယ္။<br />(၃)<br />မၾကာခင္ပဲ<br />တံခါးဖြင့္ထားတဲ့<br />အခန္း၀မွာ<br />ဖိနပ္ႏွစ္ရံ ျပန္ေတြ႔ရတယ္။<br />(၄)<br />ေသးေသးတစ္ရံရဲ႕<br />သဲႀကိဳးတစ္ဖက္ကေတာ့<br />ျပတ္ေနေလရဲ႕။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေမာင္ႀကိဳးၾကာ</span><br />ခ်ယ္ရီ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-5149087778346323834?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-3743332218536864202010-05-28T20:29:00.001-07:002010-05-28T20:29:41.230-07:00မိသားစု<br /><br />ညကရြာထားတဲ့ မိုးက<br />ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ မေျခာက္ခ်င္ေသးဘူး<br />မနက္ခင္းဆိုတာကို<br />အေဖက<br />ေရတစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ႀကိဳဆိုလိုက္တယ္<br />(ညက မ်ားသြားလို႔တဲ့)<br />ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့<br />ညီမေလးက ခေရပန္းေတြ ေကာက္ေနတယ္<br />(ေစ်းမကြဲခင္ သြားေရာင္းရမွာဆိုေတာ့)<br />အိမ္ေပါက္၀ကို ေရာက္ေတာ့<br />အစ္ကိုက တစ္ဘက္ၿခံထဲမွာ ေရစည္ထည့္ေနေလရဲ႕<br />(တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေခၽြးေတြရႊဲလို႔)<br />ၿခံထဲမွာ စပယ္ေတြေဖြးေနေအာင္ ပြင့္ေနၾကၿပီ။<br />အေမ့ကို သတိရလိုက္တာ<br />ဒါေပမယ့္...<br />ထံုးစံအတိုင္း<br />ႏို႔ပံုးႏွစ္ပံုး စက္ဘီးမွာ ခ်ိတ္ၿပီး<br />ကၽြန္ေတာ္အိမ္က စထြက္ခဲ့တယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ထြဏ္းေသြးအိမ္</span><br />ရုပ္ရွင္အျမဳေတ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-374333221853686420?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-29939931482350467382010-05-28T20:28:00.000-07:002010-05-28T20:29:06.403-07:00အိပ္မက္<br /><br />အိပ္မက္မရွိတဲ့ည<br />သိပ္ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတယ္။<br />အိပ္မက္မရွိရင္ မျဖစ္လို႔<br />အိပ္မက္မုဆိုး လုပ္ရဦးမယ္။<br />အိပ္မက္ကို ေတြ႕ရင္ေတာ့လား<br />မေျပးႏိုင္ေအာင္<br />တိုင္မွာ ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ထားလိုက္မယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္က အိပ္မက္ကို ရွာေနသလို<br />အိပ္မက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွာေနမွာပဲ။<br />အိပ္မက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနပါမွ<br />အိပ္မက္ရယ္လို႔ ရပ္တည္ေနႏိုင္မွာ။<br />အိပ္မက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္မရွိရင္<br />အိပ္မက္ရယ္လို႔ ရပ္တည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။<br />ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အိပ္မက္ရွိေနပါမွ<br />ကၽြန္ေတာ္ရယ္လို႔ ျဖစ္တည္ေနႏိုင္မွာ။<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္မက္မရွိရင္<br />ကၽြန္ေတာ္ရယ္လို႔ ျဖစ္တည္ေနႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။<br />အိပ္မက္ကို ဖမ္းၿပီး ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ဖို႔<br />အိပ္မက္ကို ကၽြန္ေတာ္က ရွာေနတုန္း<br />အိပ္မက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အရင္ ဖမ္းမိသြားၿပီး<br />လွလွပပ တင္းတင္းရစ္ရစ္<br />အိပ္မက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ႀကိဳးနဲ႔တုပ္လိုက္တယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္က အိပ္မက္ကို မက္ေနတာလား<br />အိပ္မက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို မက္ေနတာလား။ ။<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေမာင္သင္းခိုင္</span><br />ကလ်ာ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၆<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-2993993148235046738?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-90952575885616498082010-05-28T20:27:00.002-07:002010-07-12T21:37:28.063-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">သီခ်င္းေတာင္းခံလိုက္ရတဲ့ည</span><br /><br />ဂီတက မသန္႔ဘူး<br />ကြက္က်ားမိုးစို မီးေရာင္မွိန္မွိန္ထဲက ဂီတ<br />လူႀကီးလူေကာင္းဂုဏ္သိကၡာ လက္ကိုင္ပန္းေမွ်ာ္တဲ့ ဂီတ<br />အဆီျပန္ပြက္ပြက္ဆူ<br />ရမၼက္မ်က္ႏွာ အရိပ္မည္းေတြ ထိုးက်လာတဲ့ ဂီတ<br />သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ၿပီးရင္ ေစ်းေခၚေကာင္းတဲ့ စားပြဲထိုး<br />လက္၀ါးခ်င္းရိုက္ လက္ခုပ္သံထဲက ဂီတ<br />ပန္းပြားပန္းကံုးေတြ လည္တိုင္ဖြဖြေပၚ<br />ညင္သာစြာ စြပ္ခ်လိုက္တဲ့ ဂီတ<br />သံလိုက္လက္ဖ၀ါးၾကမ္းၾကမ္းေတြ<br />ဆုပ္ညွစ္ခါယမ္းလိုက္တဲ့ ဂီတ<br />အျမွပ္တစီစီခြက္ထဲက ေျခာက္ကပ္အက္ကြဲစြာ<br />ဟာမိုနီလိုက္တတ္တဲ့ ဂီတ<br />မဆြတ္ခင္က ညႊတ္ခ်င္ေနတဲ့ ကိုယ္ဟန္ျပဂီတ<br />ပရိေယသန အသံလိႈင္းေတြ တစ္စတစ္စ ေမွာင္သြြားတဲ့ ဂီတ<br />ပထမတန္းစား ေျဖေဖ်ာ္မႈ ဘ၀ေရခဲတံုးေတြ<br />ေအးစက္စက္ ေမ်ာပါေနတဲ့ ဂီတ<br />သရဖူေလးေဆာင္းလိုက္ရဖို႔ မာယာအသံလိႈင္းေတြ<br />ျမဴးၾကြယိမ္းႏြဲ႕ ဂီတ<br />ဆိုေနက် သီခ်င္းေတြနဲ႕<br />အနက္ေရာင္ ၀မ္းဆက္ဇာကြက္ထဲက<br />၀င္းပရုန္းၾကြ အသားေရာင္ဂီတ<br />ဂီတက မသန္႔ဘူး။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေကာက္ႏြယ္ကေနာင္</span><br />မေဟသီ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-9095257588561649808?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-79577460992070713362010-05-28T20:27:00.001-07:002010-05-28T20:27:44.710-07:00ရာသီ<br /><br />မ်က္လွည့္ဆရာက<br />စံပါယ္ပြင့္ေတြကို<br />ဓားအတုံးႀကီးနဲ႔ ခုတ္ခ်လိုက္တဲ့အခါ<br />ကၽြန္ေတာ္ ထျပန္လာခဲ့တယ္။<br />ၿပီး...သံႀကိဳးစာတစ္ေစာင္ေရးတယ္။<br />လိပ္စာက ကၽြန္ေတာ့္လိပ္စာျဖစ္ၿပီး<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆင္ျခင္ဖို႔ ျဖစ္တယ္။<br />ၿပီး...ရုပ္မပါတဲ့ နာမ္အလြမ္းေတြ ပါတယ္<br />ခိုေတြအေၾကာင္း ဖြဲ႕ထားတဲ့ တိတ္တစ္ေခြပါတယ္။<br />သံေခ်းတက္ေနတဲ့ ဓားေတြ ပါတယ္။<br />အတၱဖိုထဲက ေပါင္မုန္႔အသိုးေတြအေၾကာင္း<br />ပါတယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ (၃)ႏွစ္ေက်ာ္က ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါတယ္။<br />ကုလားထိုင္ေတြသာ ေရာင္းတဲ့<br />ေရွးေဟာင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္အေၾကာင္း ပါတယ္။<br />ဆိုေတာ့...<br />ဒီေၾကးနန္းစာဟာ<br />ဒီရာသီနဲ႔ပဲ ကိုက္ညီပါလိမ့္မယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />အိုက္လူေအာင္</span><br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊စက္တင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7957746099207071336?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-85761922601439631322010-05-28T20:26:00.002-07:002010-05-28T20:27:19.395-07:00ရိတ္သိမ္းဖို႔<br /><br />မင့္ရင္ခြင္ညံ့ ႏုေႏြးသက္မွာ ေမွးစက္<br />ငါ့အားနည္းခ်က္ေတြကို ခ၀ါဖြပ္ခ်င္တယ္<br />ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို စိုက္ပ်ိဳးခ်င္တယ္<br />အခ်စ္ရယ္<br />ဘာေၾကာင့္ ဤမွ် ေလးလံရပါသလဲ။<br />ေခါင္းအံုးနွစ္လံုးရဲ႕ ကီလိုမီတာခရီး<br />ငါ့အားနည္းခ်က္ေတြ ေဆးေၾကာခ်င္တယ္<br />ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ စိုက္ပ်ိဳးခ်င္တယ္<br />အခ်စ္ရယ္<br />ေျမဆီေျမနွစ္ေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးခဲ့ၿပီပဲ<br />ဒါနဲ႔မ်ား<br />ႏြယ္ေခြဆံစေလးမ်ားရဲ႕ ညံ့သက္မႈ<br />အဘိဓမၼာ ႏႈတ္ခမ္းစည္းရံုးေရးသမားရဲ႕ ထူေထြးမႈ<br />ပင့္သက္တို႔ရဲ႕ တိုးညင္းရိႈက္ညည္း ဟန္ေဆာင္ကန္႔ကြက္ျခင္း<br />လက္ဖ်ားေျခဖ်ားမ်ား ေအးစက္<br />တဒက္ဒက္ရင္ခုန္သံမ်ားၾကားမွာ<br />အခ်စ္ရယ္<br />ငါ့အားနည္းခ်က္ေတြ ေဆးေၾကာခ်င္တယ္<br />ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ စိုက္ပ်ိဳးခ်င္တယ္<br />ရိတ္သိမ္းဖို႔<br />ငါမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္မွာ<br />ငါ့ေျမးျမစ္ တီကၽြတ္တို႔<br />ရိတ္သိမ္းဖို႔။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">အုန္းျမင့္လႈိင္</span><br />မေဟသီ၊ၾသဂတ္၊Y2K၊စာ-၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8576192260143963132?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-42534612011637206282010-05-28T20:26:00.001-07:002010-05-28T20:26:48.206-07:00လိႈင္း<br /><br />ျမင္ကြင္းက်ယ္ ရႈခင္းထဲ<br />နီးလာလိုက္...<br />ေ၀းသြားလိုက္...<br />သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ရႈပ္ေထြးစြာ လမ္းခြဲ၊<br />ကမ္းကို ေရာက္ဖို႔ေတာ့<br />အလုအယက္ ပူးေပါင္းျပန္ၾက၊<br />ၿပီး...<br />ၿငိမ္သက္ေျပျပစ္ေနခဲ့၊<br />ေနာက္တစ္ႀကိမ္အတြက္ အားေမြး၊<br />ၾကည့္သူအဖို႔ေတာ့<br />ျဖစ္ျခင္း ပ်က္ျခင္းကို ရိုးရိုးပဲ ဆင္ျခင္မိတယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />ေ၀မွဴးသြင္</span><br />ရုပ္ရွင္အျမဳေတ၊ေဖေဖာ္၀ါရီ၊Y2K၊စာ-၁၄၇<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4253461201163720628?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-55091824414952028512010-05-28T20:25:00.002-07:002010-05-28T20:26:18.741-07:00အလွည့္<br /><br />(၁)<br />သူေသသြားေတာ့<br />သူ႔အေလာင္းနံေဘးမွာ<br />ရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုေၾကြးေနသူက တစ္ေယာက္<br />၀မ္းသာအားရျဖစ္ေနသူက တစ္ေယာက္။<br />(၂)<br />ရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုေၾကြးသူ ေသဆံုးသြားျပန္ေတာ့<br />သူ႔အေလာင္းနံေဘးမွာ<br />ရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုေၾကြးေနသူက တစ္ေယာက္<br />၀မ္းသာအားရျဖစ္ေနသူက တစ္ေယာက္။<br />(၃)<br />၀မ္းသာအားရျဖစ္ေနသူ ေသဆံုးသြားျပန္ေတာ့<br />သူ႔အေလာင္းနံေဘးမွာ<br />ရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုေၾကြးေနသူက တစ္ေယာက္<br />၀မ္းသာအားရျဖစ္ေနသူက တစ္ေယာက္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ထြန္းေ၀ျမင့္</span><br />ရုပ္ရွင္ေအာင္လံ၊ဇြန္၊Y2K၊စာ-၁၆<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-5509182441495202851?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-68961701694229715332010-05-28T20:25:00.001-07:002010-05-28T20:25:46.304-07:00သဗ်စ္သီးမ်ား မီးေလာင္ျခင္း<br /><br />အစိမ္းေရာင္ရဲရဲ သရက္ပြင့္တို႔ အရိပ္မွာ<br />ခင့္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္စုပ္ၿပီး<br />သစ္ေတာ္သီး၊သၾကားသီး<br />ၾသဇာသီး၊စေတာ္ဘယ္ရီသီး<br />မာလကာသီးေတြ ခူးေနၾကတယ္။<br />ဒီအခ်ိန္မွာ ဆိုဗီယက္ကလား<br />အေမရိကန္ကလား၊အဏုျမဴမ်ား ျဖန္႔ႀကဲလိုက္ရာ<br />ဂဂၤါျမစ္၊ဆန္ဖရန္စစၥကိုတံတား<br />ဘီတယ္လ္ဓာတ္ျပားကုမၸဏီ၊ပီကင္း<br />ခ်င္းေတာင္တန္း၊အေနာ္ရထာလမ္း<br />တို႔ခ်စ္သူနွစ္ဦး၏ အနမ္းမ်ား<br />မီးခိုးမႈိင္းၾကား၊အဆိပ္ေငြ႔ၾကား<br />ေပ်ာက္ဆံုးသြား။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေမာင္စိမ္းခက္(ျပည္)(ခ)သုခမိန္လႈိင္</span><br />၁၉၇၂၊“ဇြန္လ၏ မိုးေရစက္မ်ား”စာအုပ္ပါကဗ်ာ<br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ေအာက္တိုဘာ၊၂၀၀၂၊စာ-၁၉၉<br />ကိုခါး(ကြမ္းျခံကုန္း)၏ ေမွာ္ရံုေဟ၀န္ “စစ္ေအးအလြန္ ခ်စ္သူေဘးသင့္တဲ့ ေဆာင္းရာသီ”ေဆာင္းပါးမွ ထုတ္ႏႈတ္တင္ျပသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6896170169422971533?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-83140384308937037462010-05-28T20:24:00.002-07:002010-05-28T20:25:14.194-07:00ေျမြ၀င္စား<br /><br />အေမေရ...သားမအိပ္ခ်င္ဘူး<br />ညတာရွည္ရင္ အိပ္မက္ရွည္သတဲ့<br />အာသီသသစ္သီးကို စားခ်င္စမ္းပါဘိ<br />ပန္းဖ်က္တဲ့ ပိုးက ဆိုးတယ္...အေမ...။<br /><br />အိပ္မက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္က ေျမြတစ္ေကာင္ျဖစ္လို႔<br />ေကာင္းကင္ကို ညိွဳ႕ၾကည့္ေတာ့...<br />နဂါး၊ဂဠဳန္၊ဂုမၻန္၊ယကၡ<br />တိမ္ညိဳေတြ အေထြးလိုက္ျပဳတ္က်...။<br /><br />ပင္လယ္ကို ညိွဳ႕ၾကည့္ေတာ့<br />ေငြပင္လယ္က ေရႊပင္လယ္ေျပာင္း<br />လဲေလ်ာင္သဲေသာင္ေဖြးေဖြးေပၚ<br />ေကြးေကြးေလး အိပ္ရွာတဲ့...<br />ကေလးဘ၀ကို ျပန္ေတြ႔တယ္...။<br /><br />ရိုးမႀကီးကို ညိွဳ႕ၾကည့္ျပန္ေတာ့...<br />ေတာင္ယာမီးခိုးေတြ တအူအူတက္ေနတဲ့<br />မတ္ရပ္ေတာအုပ္ေတြနဲ႔ ေခၽြးစို႔ေနတဲ့ ေတာင္သူေတြ<br />ထြက္က်လာတယ္...။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္သူကုိညိွဳ႕ေတာ့ ...<br />ကမ္းႏွစ္ဖက္ၾကား အလြမ္းေတြ ရဲရဲျဖာလို႔...။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က အေမ့ကိုညိွဳ႕ေတာ့...<br />မိတၳီလာကန္ေတာ္ေအာက္က<br />ဖားေကာက္သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနေရာ့...<br />ေရႊလင္ပန္းနဲ႔ အခ်င္းမေဆးႏိုင္ခဲ့ဘူး...အေမ...။<br /><br />ညထဲမွာ ဘ၀က က်ေပ်ာက္...<br />ၾကယ္ေၾကြေတြ အိပ္ေပါက္နဲ႔ လိုက္ေကာက္...<br />ညတာရွည္ပါေစေတာ့...အေမ...<br />အိပ္မက္ရွည္တာကိုပဲ ခ်စ္ေနမိျပန္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">နရီ(ၿမိတ္)</span><br />ခ်ယ္ရီ၊စက္တင္ဘာ၊၂၀၀၂၊စာ-၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8314038430893703746?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-12822807800015800472010-05-28T20:24:00.001-07:002010-05-28T20:24:41.523-07:00ခ်စ္သူကို ႏႈတ္ဆက္ျခင္း<br /><br />ေကာင္းေသာ နံနက္ခင္းပါ ခ်စ္သူ...<br />ငါ့အတြက္ အင္အားဓာတ္ကယ္လိုရီ<br />အဆီဓာတ္မီလီဂရမ္သီခ်င္းနည္းနည္း<br />ပရိုတင္းနဲ႔ ကယ္လစီယမ္(မလိုအပ္)<br />ငါ မွန္မၾကည့္တတ္ဘူး<br />တင္းနစ္မရိုက္တတ္ဘူး<br />စစ္တုရင္ခံုေပၚက နယ္ရုပ္ေတြရဲ႕ ျပဇာတ္ ေရးဖို႔(ေတြးရင္း)<br />ကိုလက္စထေရာမ်ားမ်ား<br />အိပ္မက္ၾကားလမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႔<br />အယ္လ္ကိုေဟာတစ္ပုလင္း(ဒါပဲ)<br /><br />ေကာင္းေသာေန႔လည္ခင္းပါ ခ်စ္သူ...<br />(ရွင္ျခင္းရဲ႕ ျပႆနာ)<br />ကဗ်ာဆရာေတြပိန္ပိန္လာၾက<br />ခပ္၀၀ ကဗ်ာဆရာဆိုတာ၊ တစ္စံုတစ္ခု လြဲေခ်ာ္ေနမႈပဲ<br />Time မဂၢဇင္း မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါး<br />ကိုလက္စထေရာမမ်ားေစဖို႔ သတိေပး<br />ငါကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ<br />ၾကက္ဥ ဒိန္ခဲ<br />မိရိုးဖလာ မသိုးထမင္း မသိုးဟင္းနဲ႔<br />(ေသျခင္းရဲ႕ နိမိတ္ပံု)<br /><br />ေကာင္းေသာညေနခင္းပါ ခ်စ္သူ...<br />ငါ့ရဲ႕ေနာက္ဆံုး ဖေယာင္းတိုင္ေလးကို ဂုဏ္ျပဳ<br />အခု...ေရာက္လာေတာ့မယ့္ ေဆာင္းႏွင္းျဖဴျဖဴမွာ<br />ငါ၀တ္စရာ၊ကုတ္အက်ႌ အေဟာင္းေလးတစ္ထည္ေတာင္ မရွိဘူး<br />စိတ္မူးေနသူ ငါ့ေန႔စြဲေတြအတြက္<br />ေဘးဥပါဒ္ျဖစ္ေစမယ့္ အရာအားလံုး<br />(ငါလံုး၀လိုအပ္တယ္)<br /><br />ေကာင္းေသာ ညခ်မ္းပါ ခ်စ္သူ...<br />ငါအိပ္ေတာ့မယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ပိုင္သ</span><br />ခ်ယ္ရီ၊စက္တင္ဘာ၊၂၀၀၂၊စာ-၅<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1282280780001580047?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-82453966116549142632010-05-28T20:23:00.002-07:002010-05-28T20:24:11.867-07:00ေသေနတဲ့ကဗ်ာ<br /><br />လြမ္းတယ္...<br />သက္တံရဲ႕ အဲဒီ့ဘက္အျခမ္းကေလးကို လြမ္းတယ္<br />မျပယ့္တျပယ္နဲ႔ လူနံ႔သင္းရတာကိုလည္း မုန္းတယ္...။<br /><br />စိတ္ထဲမွာ မီးစုန္းေတြ အခါခါပြက္ခဲ့<br />က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္တြင္းကို ကိုယ္တူးခဲ့တယ္။<br /><br />ဘယ္တုန္းကမွ မဖူးပြင့္ခဲ့သလို<br />ႏွစ္ေတြဟာ ပြတ္ကာသီကာ ၾကာခဲ့ၿပီ။<br /><br />ေ၀းရမွာကို စပယ္တစ္ပြင့္စာေလာက္ ႀကိဳသိပါရဲ႕။<br />ဒါေပမယ့္...<br />ပူအိုက္စြတ္စိုတဲ့ အဲဒီ့လမ္းကေလးမွာ<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတူတူမိုးခိုခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />အရႈံးကို ဘယ္လို သဲကႏၱရေတြနဲ႔ ျခယ္မႈန္းရမွာလဲ၊ေျပာပါ။<br /><br />၀န္ခံပါတယ္။<br />ေဆာင္းျမအမႈန္ေတြကို ေတြတိုင္း တလဲ့လဲ့ေျပးေကာက္<br />“တစ္ခြက္ထဲပါ”လို႔ ေျပာဆိုခြင့္ေတာင္းၿပီး<br />ကၽြန္ေတာ္က ပင္လယ္အေဟာင္းကို ခပ္ေသာက္ခ်င္ေနတုန္းပဲ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />တာရာမင္းေ၀</span><br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၂၊စာ-၇<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8245396611654914263?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-60710227741081535932010-05-28T20:23:00.001-07:002010-07-12T21:38:47.366-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">မက္လင္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ</span><br /><br />ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ဇနီးသည္ရဲ႕ ေသတၱာကို<br />ဒီမနက္မွာ တစ္ဖန္<br />ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br />မက္လင္ပင္ႀကီးမ်ား ေပါက္ေရာက္ေနတာ ေတြ႔ရ။<br /><br />ငါေလ<br />မက္လင္ပင္ႀကီးေတြေအာက္မွာ<br />တစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္သြား<br />စာအုပ္တစ္အုပ္ေလာက္ ေရးဖို႔ စဥ္းစားမိ<br />အဲဒီစာအုပ္ဟာ“အကယ္၍”ဆိုတဲ့ စကားလံုးမပါတဲ့<br />စာအုပ္ေပါ့ကြာ။<br /><br />ငါေလ မက္လင္ပင္ႀကီးေတြေအာက္မွာ<br />နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ခဲ့<br />၀ါက်တစ္ေၾကာင္းမွလည္း မရခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ခ်စ္ဇနီးေရ<br />မက္လင္ပင္ႀကီးေတြေအာက္မွာ<br />အၿမဲပဲေအးစိမ့္ေနတာဟာ<br />တစ္စံုတစ္ေယာက္ ငိုေၾကြးခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြ<br />စြတ္စိုယိုစိမ့္ေနခဲ့လို႔ပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေနမ်ိဳး</span><br />၃.၂.၂၀၀၀တြင္ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ<br />ခ်စ္ဇနီး မ၀င္းေမကြယ္လြန္ျခင္း(၂)ႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရ<br />မေဟသီ၊ၾသဂတ္၊၂၀၀၂၊စာ-၁၃<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6071022774108153593?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-28618081680246208422010-05-28T20:22:00.000-07:002010-07-12T21:39:53.695-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကုန္စိမ္းဘူတာ</span><br /><br />အသံမျမင္ရဘဲ လီဗာ လြတ္ပုတ္ေနတဲ့ ဘူတာ<br />တက္သုတ္ရိုက္ၿပီး ထမ္းၾက ပိုးၾက ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက<br />ေ၀ေ၀ဆာေအာင္ ပြင့္ေနတဲ့ ေဒသသီးႏွံ ကုန္စည္ဗရပြ<br />ျခင္းေတာင္းနဲ႔ တစ္မ်ိဳး က်န္ေက်ာင္းအိတ္နဲ႔တစ္မ်ိဳး<br />ခရီးသည္ကို စိတ္ဆိုးတာလည္း ဒီဘူတာပါပဲ<br /><br />ပါဆယ္(ရထား) သံၾကားမွ ကိုယ္စိတ္ႏွလံုးရႊင္ၾကည္ႏိုင္သူမ်ား<br />ေငြရဖို႔ ေငြကိုရင္းသူ ေငြရဖို႔ လူကိုရင္းသူ<br />ရံုးလုလင္၊ခရီးသည္၊ကုန္သည္ပြဲစား၊သီးႏွံေရာင္းသူ၊ေန႔ျပန္သမား<br />အရက္သမား၊အရူး၊ရနံ႔အေရာင္ထူထူျပစ္ျပစ္<br />တိုးတိုးေ၀ွ႕ေ၀ွ႕ႀကိတ္ႀကိတ္<br />တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နင္းတက္ေနရာတစ္ခုအတြက္ မနက္ခင္းေတြပ်က္ခဲ့ၿပီ<br />ဒါကိုပဲ ၀မ္းစာဆိုၿပီး လက္ပိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ဘူတာ<br /><br />ၿမိဳ႔ျပႀကီးကို ေရႊဖရံုနဲ႔ျမွဴဆြယ္၊ပန္းေဂၚဖီနဲ႔ ျမွဴဆြယ္<br />နံနံပင္နဲ႔ျမွဴဆြယ္၊ေျပာင္းဖူး၊သခြားသီး၊ဗူးသီး<br />ေျမႀကီးက ထြက္သမွ် အသီးအရြက္အေရာင္စံုနဲ႔ ျမွဴဆြယ္<br />တစ္ပဲေျခာက္ျပားေတြ ေရႊျဖစ္ၿပီး ေလာဘေတြ ေထာင္းေထာင္းထေအာင္ သီးေနလည္း<br />ဘူတာေလးက ရိုးသားတုန္းပဲေလ<br />ဘူတာေလးဟာ ရထားေတြဆံုၿပီးတဲ့ အခါ<br />ဖုတ္ဖက္ခါရင္း သိကၡာတစ္တိုကို အားပါးတရဖြာလို႔<br />သူ႔အေရွ႔ဆီကို ေငးရီေနေတာ့တယ္ ေန႔စဥ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တီက်ဴး</span><br />ခ်ယ္ရီ၊ၾသဂတ္၊၂၀၀၂၊စာ-၁၅<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-2861808168024620842?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-67934123679157329542010-05-28T20:21:00.000-07:002010-07-12T21:41:00.487-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေသြးျခည္ဥ</span><br /><br />ပန္းခ်ီကားကို ျပင္ဆြဲဖို႔<br />သန္မာေသာ လက္မ်ားက<br />နာက်င္ခံစားေနပံုရတယ္။<br /><br />စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ပူေလာင္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားရတဲ့<br />ဘ၀ခရီးဟာ<br />ကူးစက္ေရာဂါတစ္မ်ိဳးပဲ<br />အလြမ္းကို လက္စေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔<br />ေငြေၾကးက မလံုေလာက္ဘူး။<br /><br />ခင္ဗ်ားလက္<br />ကၽြန္ေတာ္ဆြဲမိတယ္<br />ကၽြန္ေတာ့္လက္<br />ခင္ဗ်ားဆြဲမိတယ္<br />ရုပ္ရွင္က ကေလးႀကိဳက္ေတြ မရိုက္ေတာ့ဘူး<br />ရာသီမေရြး ေဆးထိုးမခံနဲ႔ေတာ့<br />ဆံပင္ အနီေရာင္ဆိုးတာလည္း<br />ေခတ္တစ္ေခတ္<br />အသံသာေသာ လေရာင္ဘ၀ထဲ ျဖာအက်<br />ခါးၾကားက သဲႀကိဳးမရွိတဲ့ ဖိနပ္ စမ္းမိတယ္။<br /><br />ပူဆာစတမ္းဆို<br />ေမေမ့ဆီမွာ<br />ပူဆာစရာက အမ်ားသား<br />သစ္ပင္ေတြေပါလ်က္<br />အသက္ရွဴက်ပ္တယ္။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ေၾကကြဲစရာရွိရင္<br />ကၽြန္ေတာ္က အဦးဆံုးေၾကကြဲမိမွာပါ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရိုးသက္</span><br />ခ်ယ္ရီ၊ၾသဂတ္၊၂၀၀၂၊စာ-၁၄<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6793412367915732954?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-9496025763322255522010-05-28T20:20:00.000-07:002010-05-28T20:21:29.250-07:00အဆင္ေျပသလိုၾကည့္ေျပာ<br /><br />နယ္သစ္ပယ္သစ္မွာ မိတ္ေဆြသစ္နဲ႔ အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />လူအုပ္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တိုးတိုက္မိတဲ့အခါ<br />အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />အိမ္ျပန္ေနာက္က်လို႔ မိဘက ေမးရင္ အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />အဆင္ေျပသလိုသာ ၾကည့္ေျပာလိုက္<br />“ဘာမ်ားအလိုရွိပါသလဲရွႈင္”တဲ့<br />မီနီမားကတ္အေရာင္းသမေလးက ေမးတယ္<br />အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />လူႀကီးမင္းရဲ႕ ဂုဏ္သေရရွိစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ <br />ဘ၀အေပၚ သံုးသပ္ခ်က္ေတြအတြက္<br />အင္တာဗ်ဴးသမားေလးတစ္ေယာက္ကို အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ရင္ခြင္ထဲက ေကာင္မေလး စိတ္ေကာက္ေနတဲ့အခါ<br />အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />နားေထာင္၊အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />သတ္မွတ္ရက္အတြင္း မၿပီးစီးတဲ့ အလုပ္ေတြအေၾကာင္း<br />ႏွဖူးေျပာင္ေျပာင္အလုပ္ရွင္ကို အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့ ကတိက၀တ္ေတြ လြဲေခ်ာ္သြားခဲ့ရင္<br />စီးကရက္ဗူးကို ထိုးေပးရင္း အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ေသေသခ်ာခ်ာတည္ကန္လိုက္ေပမယ့္ <br />ဘားတန္းေပၚ ေက်ာ္တက္သြားတဲ့ ပင္နယ္တီေဘာလံုးအတြက္<br />နည္းျပဆရာကို အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ၾကည့္ေျပာ၊အဆင္ေျပသလို<br />ဘယ္ကိစၥမဆို ေခါင္းမမာရဘူး အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ဒီလိုပဲ ဘယ္ကိစၥမဆို မေပ်ာ့ညံ့ရဘူး<br />အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />အက်ဥ္းအက်ပ္တစ္ခုထဲ<br />မေတာ္တဆေရာက္တဲ့အခါ အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခုဆီ<br />အမွတ္မထင္ စိုက္၀င္မိရင္ အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ၾကားလား၊အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />အခုေန တစ္ေယာက္ေယာက္က<br />လူႀကီးမင္းဘာလုပ္ေနသလဲေမးလာရင္ အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ဒီကဗ်ာရဲ႕ အဓိပၸါယ္အေၾကာင္း<br />ထပ္ေမးလာရင္လည္း အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ဘယ္အေၾကာင္းအရာပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ဘယ္ဘာသာစကားနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ဘယ္အရပ္ေဒသမွာပဲျဖစ္ျဖစ္<br />အၿမဲတမ္း အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ<br />ထပ္ေျပာမယ္<br />အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေျပာ။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />ဖက္ရွင္၊ႏို၀င္ဘာ၊၂၀၀၈၊စာ-၁၆<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-949602576332225552?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-81506683607866109832010-05-28T20:19:00.000-07:002010-05-28T20:20:46.652-07:00အဖ်ားေသြး<br /><br />အခန္းထဲလည္း မ၀င္ခ်င္ဘူး<br />အခန္းအျပင္လည္း မထြက္ခ်င္ဘူး<br />အရာရာဟာ ေနာက္က်ိျခင္းေတြနဲ႔ အသားက်လို႔<br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ကုန္ေနတဲ့ သြားတိုက္ေဆးညွစ္သလို<br />ဇြတ္ညွစ္ခ်ၾကည့္ေနရတယ္<br />လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ေခြးေျခခံုေလးေတြကိုယ္တိုင္<br />ၿငီးေငြ႔လြန္းလို႔ ကိုက္ခဲေနၾက<br />တစ္ကိုယ္စာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက<br />ေလထဲ လြင့္ေမ်ာဆဲ ဗာဒံရြက္ေတြလား<br />လူ႔အျဖစ္ရဲ႕ ရွင္သန္လိုျခင္းမွာ<br />ပင္နယ္တီ အႀကိမ္ႀကိမ္ေပးေနရတယ္<br />ျပစ္ဒဏ္ေဘာ ခဏခဏထိတယ္<br />ေလ့က်င့္ခန္းအတိုင္း<br />အားပါးတရ ရွဴရိႈက္မိလိုက္ေတာ့<br />ရင္ဘတ္ထဲ ေညွာ္နံ႔ေတြသာ ေထာင္းလေမာင္းထတိုး၀င္<br />ဘ၀အဓိပၸါယ္ဆိုတာ ကတၱရာလမ္းေပၚ ျပားကပ္ေနတဲ့ ေျမြေရခြံ<br />ေသာက္ေနက် ႏြားႏို႔တစ္ခြက္အတြက္<br />ထင္သေလာက္မလင္းတဲ့ မနက္ခင္းေတြပဲ အထပ္ထပ္ရလာ<br />အခ်စ္ဟာ ေငြေၾကးနဲ႔ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်တာ သိခဲ့ၿပီ<br />ေခ်ာက္ကမ္းပါးကို ပန္းအိုးလွလွအျဖစ္<br />မရည္ရြယ္ဘဲ အထင္အျမင္မွား တပ္မက္မိ<br />အေရးႀကံဳရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္<br />လံုေလာက္ေအာင္ မကယ္တင္ႏိုင္ဘူး<br />အေျခအေနအရ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ရတယ္<br />ကံတရားအရ လက္ျပလမ္းခြဲလိုက္ရတယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />ရတီ၊ၾသဂတ္၊၂၀၀၈၊စာ-၁၂<br />(ဒီကဗ်ာကို ရတီမွာ ေဖာ္ျပခံရေတာ့ “ပင္နယ္တီ အႀကိမ္ႀကိမ္ေပးေနရတယ္”ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းဟာ ပါမလာခဲ့ ပါဘူး။ဒါ့အျပင္ “ကံတရားအရ လက္ျပလမ္းခြဲလိုက္ရတယ္။”ဆိုတဲ့ စာသားကို “ကံတရားက လက္ျပလမ္းခြဲ လိုက္ရတယ္။”လို႔ လြဲမွားေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါတယ္။အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အျပည့္အစံု ေရးထား ပါတယ္။ အရသာ မပ်က္ေတာ့ဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8150668360786610983?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-65869878103283010622010-05-28T20:18:00.001-07:002010-05-28T20:19:33.624-07:00သားေကာင္<br /><br />မေပ်ာ္မရႊင္ျဖစ္ေနရင္ေတာင္<br />ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြဘက္ ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ဘူး။<br />စိတ္လိုလက္ရမရွိတဲ့ ညေနခင္းေတြနဲ႔သာ<br />တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းထရ။<br />ငါ့ေလာက္ ဘယ္ျမစ္မွ ကိုးရိုးကားရား မစီးဆင္းဘူး။<br />ေရာက္ေလရာမွာ ျဖစ္တည္မႈက <br />မေတာ္မတည့္ႏိုင္တယ္။<br />ေလာကေပၚ ဆိုးဆိုးရြားရြား လိမၼာျပဖို႔ရာ<br />ေတာအုပ္ရဲ႕ လမ္းေတြဟာ<br />ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေကြ႔ေကာက္ျပေနေတာ့<br />အခက္သား။<br />တစ္ေန႔တာ ၀င္သက္ထြက္သက္မ်ား မဆံုးႏိုင္ေသးခင္<br />အနာဂတ္ကို စိတ္ကူးေလးနဲ႔မွ<br />မတို႔ထိရဲဘူး။<br />ဒုကၡဟြန္းသံေတြ ၾကားရတိုင္း<br />ထိတ္လန္႔တၾကား ခုန္ေရွာင္ေနရတဲ့ အေကာင္<br />ကံၾကမၼာအဖြဲ႕အႏြဲ႕ဟာ<br />ကဗ်ာမဆန္လည္း<br />ရွိေစေတာ့။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />စရဏ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၈၊စာ၁၀<br />(ဒီကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး စာေပေလာကမွာ မၾကာခဏျဖစ္တတ္တာေလး ကၽြန္ေတာ္ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။<br />ဒီကဗ်ာဟာ People Magazineမွာ ခုႏွစ္မသိ၊လမသိ၊ ေဖာ္ျပခံလိုက္ရမွန္းေတာင္ မသိခဲ့တဲ့ည ကဗ်ာပါ။ ဒီလိုပါ။ ဒီကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ္က လူႀကံဳနဲ႔ ေပးမိတာပါ။လ အေတာ္ၾကာလို႔ မပါမွ အဲဒီ့လူႀကံဳကို ေမးေတာ့ ကဗ်ာေပ်ာက္သြားတယ္လို႔ ဆိုတာေၾကာင့္ ဒီကိစၥကို ကၽြန္ေတာ္ေမ့လိုက္ပါတယ္ ေနာက္ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာမွ ဒီကဗ်ာကို စရဏမွာ ေဖာ္ျပေတာ့ ကဗ်ာေရးေဖာ္ေရးဖက္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ျမတ္မိုးအိမ္က မဂၢဇင္း ႏွစ္အုပ္မွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လုပ္စားရလားဆိုၿပီး ကြမ္းယာထုပ္တဲ့ စကၠဴမွာ ကဗ်ာကိုေတြ႔ရွိ သိမ္းထားေပးရာကေန (ဒီကဗ်ာကို People Magazineမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္က တစ္ႀကိမ္ပို႔ၿပီး ေမ့ပစ္ထားတာကို သတိရမိ သြားတယ္)အဲဒီ့ကဗ်ာPeople Magazineမွာ ေဖာ္ျပခံလိုက္ရမွန္းသိခဲ့တာပါ။ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့စကၠဴပိုင္းေလး ကလြဲရင္ ကဗ်ာပါရွိတဲ့ ခုႏွစ္၊လကို မသိခဲ့ပါ အဲဒါေၾကာင့္ စာမူခနဲ႔ စာအုပ္လက္ေဆာင္ဆိုတာလည္း ဘယ္ဆီမွန္းမသိခဲ့ပါ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6586987810328301062?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-19189025269281792152010-05-28T20:17:00.001-07:002010-05-28T20:17:37.142-07:00တစ္ကိုယ္ေတာ္<br /><br />တေယာတစ္လက္ေလာက္ေတာင္မွ<br />ငါဟာ ေကာင္းကင္ဘံုအတြက္ အသံမပီ<br />ေၾကးနီေရာင္မနက္ခင္းရာဇ၀င္ေတြထဲ<br />ငါ့လက္မွာ<br />အေမာေဖာက္တတ္တဲ့<br />ခ်ယ္ရီသားတုတ္ေကာက္ႀကီးကိုင္လို႔<br />သကၠရာဇ္သစ္ရြက္ေတြက <br />နံပါတ္စဥ္အတိုင္း ေၾကြက်<br />ငါ့ကိုယ္ငါ ဒဏ္ရာအဖာအေထးတို႔ျဖင့္<br />ကဆုန္စိုင္းခဲ့တယ္။<br /><br />ရင္နဲ႔ေတာင္းေသာ ဆုလဘ္တို႔<br />အလိပ္လိုက္ ေဆးသားကြာ<br />အိပ္မက္ေတာင္ပံေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္နာဖ်ား<br />ငါ့အဖို႔<br />စိတ္တူကိုယ္တူဆိုလို႔<br />ေကာင္းခ်ီးေပးျခင္းမခံရတဲ့ အႏုပညာသာ<br />ငါ့အဖို႔ ကိုးကြယ္ရာ။ ။<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />ရုပ္ရွင္အျမဳေတ၊ေဖေဖာ္၀ါရီ၊၂၀၀၈၊စာ-၈၃<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1918902526928179215?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-86059364215575415132010-05-28T20:16:00.002-07:002010-05-28T20:17:07.731-07:00ေန႔သစ္<br /><br />စကၠန္႔တစ္ခုခ်င္း<br />အသစ္ေသဆံုးမႈနဲ႔အတူ<br />ေန႔တစ္ေန႔ဟာ အစျပဳခဲ့တယ္။<br />စားၿပီးသား သစ္သီးအခြံေတြလား<br />ဖြင့္လက္စ က်ိန္စာအစုတ္အပဲ့ေတြလား<br />မရိတ္သိမ္းရေသးတဲ့ အိပ္ယာေပၚ<br />ခ်စ္ေမတၱာက ပုပ္သိုးေလာက္တက္လို႔။<br />ေနေရာင္ျခည္ျဖာက်ခါစ ဧည့္ခန္းထဲမွာ<br />ဂစ္တာႀကိဳးလို<br />အေတြးအေခၚေတြ ေလ်ာ့ရဲတြဲက်<br />အားလံုးနဲ႔လြဲေခ်ာ္ၿပီး<br />အိပ္စက္ခဲ့ရတဲ့ ညေတြမ်ားၿပီ<br />မနက္ခင္းမရွိတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔<br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈမရွိတဲ့ မနက္ခင္းနဲ႔<br />ငွက္ေတြ တက်ီက်ီျမည္တာ<br />အဓိပၸါယ္မဲ့တယ္။<br />ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္သသေနရတဲ့<br />ဒဏ္ရာေတြသာ တစ္ရက္ကူးသြားတယ္<br />ဖားတစ္ေကာင္ေလာက္မွ ကံတရားဟာ<br />ခပ္ျမင့္ျမင့္မခုန္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br />စိတ္မွာ ခ်ိတ္ေနတဲ့ ေလးလံျခင္းအတြက္<br />ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္မွာ အလိုလိုေၾကာက္တယ္<br />မနက္ျဖန္ရဲ႕ ဖြင့္ဆိုခ်က္က<br />သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ေရတံခြန္က်သံမဟုတ္ရင္<br />ဦးေခါင္းတစ္ျခမ္းပဲ့က်ေနတဲ့ စ်ာပန<br />အသစ္ပြင့္လာတဲ့ ပန္းေတြကို<br />ဘယ္လိုမ်က္ႏွာနဲ႔ ေစာင့္စားႀကိဳဆိုရမလဲ<br />လက္ဖ်ံရိုးတစ္ေလွ်ာက္ ယံုၾကည္ခ်က္မ်ား အေငြ႕ထပ်ံ<br />အဆိုးျမင္၀ါဒက မနက္စာကို ပ်င္းရိစြာ စားေသာက္လို႔<br />ဒုကၡသစၥာဟာ အရြယ္ေရာက္ျမန္တယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />စရဏ၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၀၉၊စာ-၁၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8605936421557541513?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-65417428686107960082010-05-28T20:16:00.001-07:002010-05-28T20:16:38.931-07:00သကၠရာဇ္တစ္ခု<br /><br />တစ္ေနရာကို ေရာက္သြားတယ္<br />တစ္ခုခုကို ေတြးေတာတယ္<br />မနက္ျဖန္မ်ားနဲ႔ ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္လာမယ့္ မိုးေလ၀သ<br />မုဆိုးတစ္ေယာက္လို<br />သားေကာင္ေနာက္လိုက္လာတဲ့ ေငြေရးေၾကးေရး<br />ျမစ္ကမ္းပါးသြားထိုင္ေငးျပန္ေတာ့<br />ဘာမွမရွိဘူး ျမစ္ေတာင္မရွိဘူး<br />ေၾကင္တစ္ေကာင္ေၾကာင့္<br />တစ္စံုတစ္ခုက်ကြဲသံၾကားရတယ္<br />ၾကြက္က ေၾကာင္အတြက္<br />သစ္ေတာစိမ္းစိမ္းေတြက ေအာက္ဆီဂ်င္အတြက္<br />အရိုးပုတီးဟာ လူရိုင္းအတြက္<br />ဒါဆို<br />ေလွကားထစ္ေတြက ေကာင္းကင္ဘံုအတြက္လား<br />ေကာင္းကင္ဆီ ေယာင္ယမ္းေမာ့လိုက္တဲ့အခါ<br />ဘာမွမေတြ႔ဘူး ေကာင္းကင္ေတာင္မေတြ႕ဘူး<br />လူအုပ္ႀကီးဆီ<br />နံနက္ခင္းတစ္ခုျပတ္က်<br />ရုပ္ျမင္သံၾကားက တစ္ေန႔တာအစီအစဥ္ထဲ<br />ေခၽြတာေရးေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ျဖတ္ပ်ံသြား<br />အာဟာရဓာတ္မလံုေလာက္တဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔<br />ဂ်င္းေဘာင္းဘီထဲ လက္ႏိႈက္ၾကည့္ေတာ့<br />ဘာမွမစမ္းမိဘူး ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတာင္မစမ္းမိဘူး<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၿမိဳသိပ္လိုက္ရမွာလား ခ်စ္ျခင္းေတြ<br />အေရခြံႀကီးေအာက္မွာ ဆတ္ဆတ္တုန္လို႔<br />ဆုတံဆိပ္အပ္ႏွင္းခံရဖို႔ဆိုရင္ <br />တစ္ရာသီလံုး အေကာင္းဆံုးလြဲေခ်ာ္မႈေတြပဲရွိတယ္<br />ေရခ်ိဳးေနရင္း သရုပ္မွန္အတိုင္း<br />ဒါဟာ ဘ၀ပါလို႔ ေအာ္ဟစ္ရေအာင္ကလည္း<br />ဘာမွမက်န္ဘူး ဘ၀ေတာင္မက်န္ဘူး။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />ရတီ၊ေမ၊၂၀၀၉၊စာ-၄၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6541742868610796008?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-76171964723527306982010-05-28T20:13:00.000-07:002010-05-28T20:16:08.137-07:00စက္ဘီးကို လက္ႏွစ္ဖက္လႊတ္စီးတဲ့ အရြယ္ လြန္ခဲ့ၿပီ<br /><br />လက္လႊတ္ဆံုးရံႈးခဲ့ျခင္းမ်ားအတြက္<br />သတိၿမဲတဲ့ ေတးသီခ်င္းကိုပဲ ဆိုေတာ့တယ္<br />ႀကီးေကာင္၀င္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကာလေတြမွာ <br />ငါ့စိတၱဇကို စြဲေလာင္တာ မေရရာမႈ<br />ငယ္ငယ္ကလို စက္ဘီးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔<br />လႊတ္စီးတဲ့ အရြယ္ လြန္ခဲ့ၿပီ<br />ျဖတ္ထားတဲ့ စီးကရက္ ျပန္ေသာက္တယ္<br />ျပန္ဆက္မိတဲ့ ရည္းစားကို ျဖတ္ပစ္တယ္<br />ငါ့ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ မင္းသက္ျပင္းကို ခ်လို႔မရဘူး<br />ပံုေသနည္းအရ<br />ဘ၀ကို ဘယ္သူလြယ္လြယ္ျဖတ္သန္းသလဲ<br />ျခတစ္ေကာင္လို နာရီလက္တံဟာ <br />ငါ့ျဖစ္တည္မႈကို တေရြ႕ေရြ႕ကိုက္၀ါး<br />တည့္တည့္တိုးေနတာက ခပ္ံ့ညံ့၀တၳဳထဲက<br />အထားအသိုမွားတဲ့ ၀ါက်ေတြပဲ<br />လူေတြနဲ႕ နည္းနည္းနီးနီးေနၿပီးရင္<br />လူေတြနဲ႔ ၾကာၾကာေ၀းေ၀းေနခ်င္တယ္<br />မ်က္လွည့္ဆိုတာ အေဟာအေျပာေကာင္းဖိုထက္<br />ႀကိမ္လံုးက ေျမြျဖစ္သြားဖို႔ လိုရင္းမဟုတ္လား<br />ေလလို႔ လြင့္လို႔ ေမာမွ အိမ္ဆိုတာကို သတိမရနဲ႔<br />သန္တုန္း ျမန္တုန္း ေတာင္ပံေတြနားဖို႔ ႀကိဳရွာထား<br />စိတ္အနည္ထေနရင္ ရိုးရာဓေလ့ေတြနဲ႔အတူ<br />တစ္ရက္ေပ်ာ္ေအာင္ အရက္ေသာက္လိုက္။<br />မင္းႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ငါ့သက္ျပင္းကို ခ်မရတာ<br />ေစာေစာကတည္းက သိတယ္<br />ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ<br />ရတနာေျမပံုေကာက္ေတြ႔ရေလာက္ေအာင္<br />ဇာတ္ညႊန္းဟာ ပစ္စလတ္ခတ္မဆန္ဘူး<br />တစ္ခုခုေျပာခဲ့ပါလို႔ အေမးရွိလာရင္<br />စက္ဘီးကို လက္ႏွစ္ဖက္လႊတ္စီးတဲ့အရြယ္<br />လြန္ခဲ့ၿပီလို႔ ေျဖလိုက္မယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />ပန္းအလကၤာ၊ႏို၀င္ဘာ၊၂၀၀၉၊စာ-၂၁<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7617196472352730698?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-24301406685397550152010-05-28T20:11:00.000-07:002010-06-01T22:28:41.075-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါဒီမွာ</span><br /><br />ေဟ့ ငါဒီမွာ ရွိတယ္<br />ငါဒီမွာ ကဗ်ာေရးတယ္<br />ငါဒီမွာ ၀တၳဳေရးတယ္<br />ငါဒီမွာ ေတြးတယ္<br />ငါဒီမွာ ၿငိမ္လိုက္ လႈပ္လိုက္ သီခ်င္းဆိုလိုက္<br />ငါဒီမွာ ဘာသာျပန္၀တၳဳဖတ္လိုက္ မဂၢဇင္းကဗ်ာဖတ္လိုက္<br />ငါဒီမွာ ယားတဲ့ေနရာကုတ္လိုက္ ျပကၡဒိန္ၾကည့္လိုက္<br />ငါဒီမွာ ဘုရားသခင္ကို ေမ့ေလ်ာ့လိုက္ အိပ္စက္ဖို႔ေမ့ေလ်ာ့လိုက္<br />ငါဒီမွာ နားလည္ရခက္တဲ့ ပန္းခ်ီေတြဆြဲ ငါဒီမွာ အမ်ားနည္းတူ ေသြးသားေျဖေဖ်ာက္<br />ငါဒီမွာ ကေဖးဆိုင္ထိုင္ ငါဒီမွာ သစ္ရြက္ေၾကြတာေငး ငါဒီမွာ အိပ္ကပ္ထဲစမ္း<br />ငါဒီမွာ ေလကေလးတခၽြန္ခၽြန္ ငါဒီမွာ သူမ်ားအတင္းေျပာ ငါဒီမွာ မၿပံဳးခ်င္ဘဲၿပံဳး<br />ငါဒီမွာ ျမင္ျမင္သမွ်ကိုပစ္မွား ငါဒီမွာ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြ နားေထာင္<br />ငါဒီမွာ အဆိုးျမင္စိတ္ တဖြားဖြားေပၚ ငါဒီမွာ ဆံပင္ရွည္ေတြ သပ္တင္<br />ငါဒီမွာ ၀ါသနာမပါဘဲ ဟုတ္ကဲ့ပါလို႔ေျပာ ငါဒီမွာ ဆရာႀကီးစတိုင္နဲ႔ ေခါင္းညိမ့္<br />ငါဒီမွာ တံုးေအာက္က ဖား ငါဒီမွာ ေရေႏြးခြက္ကိုက်င္းၿပီး သြန္ပစ္<br />ငါဒီမွာ မဖြယ္မရာေတြေျပာဆို ငါဒီမွာ မ်က္ႏွာပိုးမေသ ငါဒီမွာ အသားထဲက ေလာက္ထြက္<br />ငါဒီမွာ ငါ့ေလာက္ယဥ္ေက်းသူမရွိ ငါဒီမွာ နံရံကို လက္သီးနဲ႔ ပစ္ထိုး ငါဒီမွာ ကြန္ပ်ဴတာရိုက္<br />ငါဒီမွာ ကားခနဲက်ဆံုး ငါဒီမွာ ဦးထုပ္ကိုေျပာင္းျပန္ေဆာင္း တီရွပ္ကို ေျပာင္းျပန္၀တ္<br />ငါဒီမွာ တစ္ေယာက္တည္း တစ္၀ိုင္းသပ္သပ္ထိုင္ ငါဒီမွာ လူပံုအလယ္ မိုးက်ေရႊကိုယ္<br />ငါဒီမွာ သလိပ္ကိုျခစ္ၿပီးေထြးထုတ္ ငါဒီမွာ လူတကာကို အေရာ၀င္<br />ငါဒီမွာ ေဘာလံုးကို တစ္ဖက္ဂိုးထဲသြင္း ငါဒီမွာ သူမ်ားေကၽြးတာ အ၀စား<br />ငါဒီမွာ အင္တာနက္ထဲ၀င္ ငါဒီမွာ တယ္လီဖုန္းကိုခ် ငါဒီမွာ လမ္းၾကားအေပါ့သြား<br />ငါဒီမွာ သူမရဲ႕ ပုခံုးကို ဖြဖြရြရြဖက္ ငါဒီမွာ ခပ္ျပင္းျပင္း ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္<br />ငါဒီမွာ လက္ကိုင္ပု၀ါနဲ႔ ေခၽြးသုတ္ ငါဒီမွာ ေရပန္းကိုဖြင့္ ငါဒီမွာ လူအုပ္ထဲ ေပ်ာက္သြား<br />ငါဒီမွာ မေက်မနပ္ဆဲဆို ငါဒီမွာ ခါးပတ္ကိုခၽြတ္ ငါဒီမွာ ေခါင္းအံုးနဲ႔ပစ္ေပါက္<br />ငါဒီမွာ ကမၻာ႔ေျမပံုၾကည့္ ငါဒီမွာ ကိုယ့္ဂိုးကိုယ္သြင္း ငါဒီမွာ ဘာကိုမွန္းမသိလြမ္း<br />ငါဒီမွာ မိုးရြာထဲလမ္းေလွ်ာက္ ငါဒီမွာ စေတာ္ဘယ္ရီအနံ႔ကို ေရြး၀ယ္<br />ငါဒီမွာ လမ္းေပၚကခဲလံုး ေျခေထာက္နဲ႔ကန္ ငါဒီမွာ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ရစ္ၾကည့္<br />ငါဒီမွာ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထ ငါဒီမွာ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း<br />ငါဒီမွာ နတ္ပူးသလိုတုန္ယင္ ၀င္သက္ထြက္သက္ေတြျမန္ဆန္ ေပ်ာ္ရႊင္လာ<br />ငါဒီမွာ မီးရႈံ႕ဖ်က္ဆီး ဇစ္ဆြဲပိတ္ အေမာေျဖ အကုသိုလ္မ်ား<br />ငါဒီမွာ ေခါင္းခါ လက္သီးဆုပ္ အံႀကိတ္ ဒူးေထာက္<br />ငါဒီမွာ ငါးမွ်ား သစ္ပင္စိုက္ အိပ္မက္မက္<br />ငါဒီမွာ နာရီၾကည့္ ပစ္ခ် အဆံုးသတ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />ႏြယ္နီ၊ႏို၀င္ဘာ၊၂၀၀၉၊စာ-၂၇၉<br />(ဒီကဗ်ာကို ႏြယ္နီမွာ ေဖာ္ျပခံရေတာ့ “ငါဒီမွာ ကားခနဲက်ဆံုး ငါဒီမွာ ဦးထုပ္ကိုေျပာင္းျပန္ေဆာင္း တီရွပ္ကို ေျပာင္းျပန္၀တ္“နဲ႕“ငါဒီမွာ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထ ငါဒီမွာ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း“နဲ႕“ငါဒီမွာ မီးရႈံ႕ဖ်က္ဆီး ဇစ္ဆြဲပိတ္ အေမာေျဖ အကုသိုလ္မ်ား”စတဲ့ စာေၾကာင္းေတြဟာ ျမန္မာစာေပစိစစ္က ျဖဳတ္ပယ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ပါမလာခဲ့ပါဘူး။အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အျပည့္အစံုေရးထား ပါတယ္။အရသာမပ်က္ေတာ့ဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-2430140668539755015?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-73845109043325573672010-05-28T20:09:00.000-07:002010-06-01T22:27:48.870-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရွင္သန္ေနတယ္</span><br /><br /><br />ၿခံထဲမွာ စကားေျပာတတ္တဲ့သစ္ပင္ေတြစိုက္ထားတယ္<br />ေရစင္ေပၚက တက္ၾကည့္ရင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက စိုက္ခင္းေတြကိုျမင္ရတယ္<br />အုပ္စုဖဲြ႕ခရီးႏွင္ေနတဲ့ တိမ္ေတြကိုလည္းျမင္ရရဲ႕<br />ဒီရက္ပိုင္း ေရးဖြဲ႕ျဖစ္သမွ်မွာ ငါ ဆုိတဲ့ စကားလုံးမပါတာေကာင္းတယ္<br />ကိုယ္စိုက္ထားတဲ့ သစ္သီး ကိုယ္စားသုံးခြင့္ရတာက ပိုေကာင္းတယ္<br />လာမယ့္ေႏြဦးမွာ ခရီးရွည္တစ္ခုထြက္ဖုိ႕ျပင္ဆင္ရမယ္<br />ဒါဟာ စိတ္ကူးစိတ္သန္းအသစ္ေတြရရွိလာဖို႕အေၾကာင္းဖန္ျခင္းပဲ<br />ခရီးထြက္တဲ့အခါ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္႕က်ယ္တဲ့ျမက္ခင္းျပင္ထဲ တစ္ေနကုန္ေအာင္ လွဲေနမယ္<br />ဦးေခါင္းထက္မွာေကာင္းကင္ျပာျပာဟာ လြင့္ေနတဲ့ တိမ္စိုင္ေတြနဲ႔ ကမၻာလည္ေနတာကို ခံစားမယ္<br />ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕က ဘီယာဆုိင္တစ္ဆုိင္ကိုလည္း ဆင္နားရြက္တံခါးေလးတြန္းဖြင့္ၿပီး ခဏ၀င္နားမယ္<br />သေဘာၤထိပ္ဦးမွာ ထုိင္ရင္း အေပ်ာ္တမ္းငါးမွ်ားတံေလးကိုင္လို႕ ပင္လယ္ဆီလည္းသြားရဦးမယ္<br />ေပါင္တံရွည္မေလးေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြျဖစ္ ဇာတ္လမ္းေတြ ဘာေတြေတာင္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ဦးမေပါ့<br />မစားေသာက္ဖူးတဲ့ ညစာေတြနဲ႔ မရင္းႏွီးခဲ့ဖူးတဲ့ ရုိးရာဓေလ့ေတြကိုေတာ့ ဒုိင္ယာရီထဲ ေရးမွတ္ခဲ့ရမယ္<br />လူုဆိုတာ သဘ၀တရားကို အကုန္အစင္နားမလည္ႏုိင္ေပမယ့္<br />နားလည္ဖုိ႕ေတာ့ ႀကိဳးစားသင့္တယ္မဟုတ္လား<br />ကိုယ္က အႏုပညာသမားဆုိေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုပဲ<br />နားလည္တတ္ေအာင္ ရင့္က်င္ခဲ့ပါတယ္<br />“ဟယ္လုိ စာပို႕သမား” “ ေရာ့ ဒါ ခင္ဗ်ားအတြက္ အေ၀းက စာေတြ”<br />စာအိတ္ေတြကိုေဖာက္လုိက္ေတာ့ ခုိျဖဴေလးေတြပ်ံထြက္သြားၿပီး<br />စကားေျပာတတ္တဲ့ သစ္ပင္ေတြေပၚသြားနားတယ္<br />ဒါေၾကာင့္ပဲ ေပးပို႕သူလိပ္စာတပ္မထားတဲ့ စာအိတ္ေတြဟာ<br />အေ၀းက မိတ္ေဆြတစ္ခ်ဳိ႕ဆီကမွန္း အလိုလိုသိလိုက္ရေပါ့<br />သိပ္မၾကာခင္က ျပန္ဆယ္ထားတဲ့ ေရတြင္းကေလးထဲ ငံု႔ၾကည့္ေတာ့<br />ၾကည္လင္ေနတဲ့ သံေ၀ဂတစ္ခုကို ျမင္တယ္<br />ႀကိဳးတန္းရွည္မွာ လွမ္းထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ရွပ္အက်ၤ ီဟာ<br />ေလတုိက္တုိင္း တဖ်ပ္ဖ်ပ္လြင့္ခါလုိ႕<br />တစ္ခါမွ မမည္းညစ္ခဲ့ဖူးသလိုပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ေလ<br />သစ္တစ္ပင္ရဲ႕ေျခရင္းမွာ စာအုပ္ေတြထုိင္ဖတ္ရင္း<br />သစ္ပင္ေတြအတုိင္း ကိုယ့္ဒဏ္ရာကိုယ္ေမ့တတ္လာတယ္<br />ရွည္ေနတဲ့ မုဆိတ္က်င္စြယ္ေတြရိတ္ၿပီးရင္ေတာ့<br />ၿမိဳ႕ကေလးဆီ သစ္ေစ့အသစ္ေတြ သြား၀ယ္မယ္<br />စကားလုံးေတြမပါဘဲ မိတ္ေဆြေတြဆီစာျပန္မယ္<br />စကားေျပာတတ္တဲ့ သစ္ပင္တစ္ပင္က ဒီၤလိုေျပာဖူးရဲ႕<br />“တစ္ခါတစ္ရံမွာ ခံစားခ်က္ဆုိတာ စကားလုံးေတြမဟုတ္ၾကဘူး<br />တိတ္တိတ္ကေလး ဆက္သြယ္ထားတဲ့<br />ယိုင္နဲ႔နဲ႔ႀကိဳးတံတားေလးတစ္ခုေလာက္ပါပဲ” တဲ့<br />မိုးေတြ တအုန္းအုန္းရြာတဲ့အခါ<br />ခရီးကေန ကိုယ္ျပန္ေရာက္မယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span></span><br />အိုင္ဒီယာ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၉၊စာ-၁၄<br />(ဒီကဗ်ာကို အိုင္ဒီယာမွာ ေဖာ္ျပခံရေတာ့ “မိုးေတြ တအုန္းအုန္းရြာတဲ့အခါ”ဆိုတဲ့စာေၾကာင္းဟာ ပါမလာခဲ့ပါဘူး။<br />အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အျပည့္အစံုေရးထားပါတယ္။အရသာမပ်က္ေတာ့ဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7384510904332557367?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-19932526468701337832010-05-28T20:07:00.000-07:002010-06-01T22:27:07.157-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">လွ်ာနဲ႔သြား</span><br /><br />လုပ္ပါဦး ဆရာႀကီးရယ္ ကိုေရခဲရယ္ေလ ကၽြန္မကို အိမ္ေပၚက ဇြတ္ႏွင္ခ်ေနတယ္<br />ေသာက္တာကေတာ့ ညေနတိုင္း ေသာက္တာပါပဲ ဒီေန႔က်မွ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္မသိဘူး<br />ဟို အိပ္ေနတဲ့ အႀကီးေကာင္ကိုလည္း ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္ႏႈိးၿပီး ႏွသ္ခ်တယ္ ကၽြန္မက ကိတ္စ<br />မရွိေပမယ့္ ကေလးေတြရွိေသးတယ္ေလ ကေလးေတြက သူနဲ႔ရတာ မဟုတ္သလိုပဲ ဆရာႀကီး<br />ရယ္ ကၽြန္မကိုလည္း ထိုးမယ္ ႀကိတ္မယ္ တကဲကဲ ဟင့္အင္း သူဘယ္ေလာက္ေသာက္ေသာက္<br />ကၽြန္မ ဘာမွမေျပာဘူး သူရွာတာ သူေသာက္တာပဲရွင္ ဘာေျပာရမွာလဲ ကၽြန္မနားလည္ပါတယ္<br />လခလား မွန္မွန္အပ္ပါတယ္ ညေနပ ဆရာႀကီး သူနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ ဆိုင္ကေန ေသာက္လာၿပီး<br />ေနၿပီရွင့္ အင္း ဟုတ္တယ္ အဲ့ခ်ိန္တုန္းက ေကာင္းေသးတယ္ ဆရာႀကီးထြက္သြားေတာ့<br />ဆိုင္ကေန ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္နဲ႔ ဆြဲလာတာကို ဆက္ေသာက္တယ္ေလ အေၾကာင္းျပခ်က္လား<br />စံုေနတာပါပဲရွင္ ကၽြန္မအေပၚ မရမကအျပစ္ရွာၿပီး ႏွင္ခ်တာ ဟဲ့ ဟိုအငယ္ေကာင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္း<br />ကိုေရခဲကို ဆရာႀကီးလိုက္ထိန္းေပးပါဦးရွင္ ကၽြန္မ ခုဘယ္သြားေနရမွန္းေတာင္ မသိဘူး<br />ဟိုေလ ဒီေန႔ ရွင္လခထုတ္ခဲ့လညးဆိုတာေလးေတာ့ ကၽြန္မေမးမိလိုက္တယ္ ဟုတ္ကဲ့ပါရွင့္<br />သူအပ္တာ မလံုေလာက္မွန္းသိေပမယ့္ ကၽြန္မဘယ္တုန္းကမွ နည္းတယ္မ်ားတယ္မေျပာ<br />ခဲ့ပါဘူး ဆရာကေတာ္ရယ္ တေလာက အေမ့အိမ္ ခဏျပန္ေနတာၾကာသြားတာကိုလည္း<br />အျပစ္လုပ္တယ္ ဒီအငယ္ေကာင္ေလးက မနက္ျဖန္က်ရင္ စာေမးပြဲေျဖရဦးမွာ အေမ့<br />အိမ္ျပန္တယ္ဆိုတာကလည္း ကၽြန္မမွာ အေၾကာင္းရွိလို႔ပါ ကိုေရခဲကို လိုက္ေျပာေပးပါဦး<br />ဆရာႀကီးရယ္ ဆရာႀကီးတပည့္က ဆရာႀကီးကိုမွ ေၾကာက္တာ။ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />နာမ္မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1993252646870133783?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-80368424822764551032010-05-28T20:06:00.000-07:002010-06-01T22:26:17.616-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေၾကာင္ေပ်ာက္လို႔</span><br /><br />တစ္ညလံုး တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚခဲ့တယ္<br />တစ္မနက္လံုးလည္း သြားတတ္တဲ့ ေနရာအႏွံ႕ရွာခဲ့တယ္<br />အိမ္နီးခ်င္းေတြ ေမးေတာ့လည္း သတိမထားမိၾကဘူးေျဖတယ္<br />ရက္ပိုင္းအရြယ္ေၾကာင္ေပါက္ကေလးေတြက မိခင္ကိုေမွ်ာ္ေနတာ<br />အ၀ါတစ္ေကာင္ အျဖဴတစ္ေကာင္ အနက္နဲ႔ မီးခိုးစပ္ထားတာက<br />တစ္ေကာင္ အားလံုးေပါင္းသံုးေကာင္ ဒီေတာင္ကို ဘယ္လိုေက်ာ္မလဲ<br />မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး ရပ္ကြက္ထဲက အျခားေၾကာင္ေမြးတတ္သူေတြဆီ<br />ေရာက္ေတာ့ မၾကာခဏေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ေၾကာင္မ်ားအေၾကာင္း သိရ<br />ေၾကာင္သန္းေခါင္စာရင္းလုပ္ၿပီး ေၾကာင္ေပ်ာက္ေၾကျငာပဲ သတင္းစာ<br />ထဲ ထည့္လိုက္ရေတာ့မလိုလို ႏို႔ငတ္ေနတဲ့ ေၾကာင္ေပါက္စကေလးေတြ<br />ၾကည့္ရတာကိုက ဇာတ္နာေနတာ ေၾကာင္သားစားတဲ့လူဆိုတာ တျခား<br />လူေတြလိုပါပဲဆိုလိုတာကေၾကာင္ခိုးတဲ့သူမွာဂ်ိဳမပါဘူး အၿမီးမပါဘူး<br />ေက်ာကုန္းမွာ ဘို႔မပါဘူး အျခားလူေတြထက္ပိုၿပီး ထူးျခားထင္ရွားတဲ့<br />အမွတ္အသားမပါဘူး ဘာျဖစ္လို႔ သားေမြးၿပီးကာစ ေၾကာင္မႀကီးကိုမွ<br />ေရြးယူသြားရတာလဲ အရပ္ကတို႔ရယ္ ဒီ့အရင္ ေၾကာင္ေပ်ာက္ဖူးသူေတြ<br />ရဲ႕ လ်ိဳ႕၀ွက္စစ္တမ္းအရဆို ဒီရပ္ကြက္မွာ ေၾကာင္သတ္စားတဲ့လူအေရ<br />အတြက္ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာ ေၾကာင္သားဟာ အဲဒီေလာက္ခ်ိဳသလား<br />သမီးရယ္ အခ်ိန္မွီ အိမ္အျမန္ျပန္လာပါ ေၾကာင္ေပ်ာက္လို႔ အလုပ္ေတာင္<br />ဒီေန႔မသြားျဖစ္ဘူး ေၾကာင္ေပါက္ေလးေတြၾကည့္ၿပီး ထမင္းစားမ၀င္ဘူး<br />လူေတြ လူေတြ ဘာျဖစ္လို႔ ေစ်းသြားၿပီး စားစရာမ၀ယ္ၾကပါလိမ့္<br />ဘာျဖစ္လို႔ ေၾကာင္သားခိုးစားၾကတာပါလိမ့္။ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />နာမ္၂၀၁၀မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-8036842482276455103?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-33399828707833030632010-05-28T19:53:00.001-07:002010-06-01T22:25:21.335-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟိုေကာင္ႀကီး</span><br /><br />မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ၾကားမွာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြ ကြဲျပားတယ္<br />မင္းက ငါ့ထက္စာရင္ တြန္႔ဆုတ္လြန္းတယ္ စဥ္းစားလြန္းတယ္<br />ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အမွားနည္းတယ္ ငါက အရာရာထိပ္တိုက္ေတြ႔လိုက္ရမွ<br />ေပ်ာ္ရႊင္တတ္တဲ့ေကာင္ ဘ၀ကို စစ္တုရင္ေရြ႕သလို မင္းအရမ္းသတိထား ကစားတယ္<br />ငါ့အတြက္က ဘ၀ဆိုတာ အံစာတံုးကို ျမန္ျမန္ပစ္ႀကဲ မိုႏိုပိုလီကစားနည္းပဲ မင္းနဲ႔ငါ စကား<br />ႏိုင္လုၿပီဆိုရင္ ထထထြက္သြားတတ္တဲ့ ဟိုေကာင္ႀကီးက်ေတာ့ ပံုစံတစ္မ်ိဳး မင္းနဲ႔ငါ သေဘာ<br />ထားကြဲလြဲတဲ့အခါ ဟိုေကာင္ႀကီးရဲ႕ အဆံုးအျဖတ္ဟာအေရးႀကီးတယ္ ငါက ဘာမဆို အမွား<br />မ်ားတယ္ တဒိုင္းဒိုင္းကန္သြင္းတတ္တယ္ မင္းလို အစာေၾကေအာင္မေစာင့္တတ္ဘူး အခ်ိန္<br />အဆမရွိဘူး တစ္ခါတစ္ေလ ဟိုေကာင္ႀကီးလည္း ငါ့လိုအခ်ိန္အဆမရွိျပန္ဘူး မင္းအေတြး<br />အေခၚေတြက ေလးလံနက္နဲတယ္ ငါလိုက္လို႔မမွီဘူး မင္းပံုစံက ၾကည့္လိုက္တိုင္း ေဂါ့ဖားသား<br />ထဲက အယ္လ္ပါစီႏိုပဲ တစ္ခုခုကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေစာင့္လို႔ ဒါမ်ိဳးအိုက္တင္ ဟိုေကာင္ႀကီး<br />လည္း လုပ္တတ္တယ္ မင္း ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြေျပာတဲ့အခါ ငါနားမလည္ေပမယ့္<br />ဟိုေကာင္ႀကီးက နားလည္တယ္<br />ဒီလိုပဲ ငါကစားတဲ့ ေဘာလံုးပြဲေတြ မင္းမလိုက္လည္း ဟိုေကာင္ႀကီးက လိုက္တာပဲ<br />ဒါေပမယ့္ မင္းနဲ႔ ငါရဲ႕ တစ္ဖက္ဖက္မွာ အၿမဲတမ္းေတာ့ ဟိုေကာင္ႀကီးမရပ္ဘူး ငါ့ဖက္ပါလိုက္<br />မင္းဖက္ေရာက္လိုက္နဲ႔ ေက်ာင္းတုန္းက မင္း၀ါသနာဟာ ဥယ်ဥ္မွဴး ငါစိတ္ပါတာက<br />ေဘာလံုးသမား ဟိုေကာင္ႀကီးကိုေတာ့ ဒီကိစၥေမးလို႔မရဘူး အသံတိတ္တယ္<br />ခုေတာ့ မင္းအလုပ္က စာေရးဆရာ ငါ့အလုပ္က ကားပြဲစား<br />ဟိုေကာင္ႀကီးကေတာ့ သူေဌးသမီးနဲ႔ ညားသြားတယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏိုးျမတ္</span><br />ပိေတာက္ပြင့္သစ္၊ေအာက္တိုဘာ၊၂၀၀၉၊စာ-၈၈<br />(ဒီကဗ်ာကို ပိေတာက္ပြင့္သစ္မွာ ေဖာ္ျပခံရေတာ့ “မင္းအရမ္းသတိထား ကစားတယ္”ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းက စာစီရိုက္မွားေနၿပီး“မင္းအရၽြ္းသတိထားကစားတယ္”ျဖစ္သြားၿပီး“မင္းနဲ႔ငါ သေဘာထားကြဲလြဲတဲ့အခါ ဟိုေကာင္ႀကီးရဲ႕ အဆံုးအျဖတ္ဟာအေရးႀကီးတယ္ ငါက ဘာမဆို အမွားမ်ားတယ္ ”ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းကေတာ့ လံုးလံုးပါရွိမလာေတာ့ဘဲ “မင္းနဲ႔ငါ ဘာမဆို အမွားမ်ားတယ္”လို႔ လြဲမွားသြားခဲ့ပါတယ္။(ဒီအတြက္ ဆရာ ေမာင္စိမ္းနီကို ေျပာျပရာမွာေတာ့ ဆရာေမာင္စိမ္းနီက လိုလိုလားလား အျပဳသေဘာ လက္ခံေပးလို႔ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္)အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အျပည့္အစံုေရးထားပါတယ္။ အရသာမပ်က္ေတာ့ဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3339982870783303063?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-11897882742876808862010-05-28T19:51:00.000-07:002010-06-01T22:24:22.341-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">စီစီဖတ္</span><br /><br />စီစီဖတ္ဟာ ေက်ာက္တုံးႀကီးကို ေတာင္ေပၚတြန္းတင္လိုက္ ျပန္လွိမ့္ခ်လိုက္တဲ့<br />ငါက ဒီအသက္အရြယ္ထိ အိပ္လိုက္ စားလုိက္ ေရးခ်င္တာေလး ထေရးလုိက္<br />ေရးသမွ်အမႈိက္ျဖစ္သြားလုိက္ ငိုယိုလိုက္ ေပါက္ကဲြလုိက္ မူးရူးလိုက္ ရန္ျဖစ္လိုက္<br />စီစီဖတ္ရဲ႕ တာ၀န္က ေက်ာက္တုံးႀကီးကို ေတာင္ေပၚတြန္းတင္ဖုိ႕ ၿပီးရင္ ျပန္လိွမ့္ခ်ဖို႕တဲ့<br />ငါ့မွာ ဘာတာ၀န္မွမရွိ ပိုက္ဆံမရွိ ခ်စ္သူရည္းစားမရွိ အႏုပညာမရွိ ဘဲြ႕လက္မွတ္မရွိ<br />စီစီဖတ္ဟာ အခုထိ ေက်ာက္တုံးႀကီးကိုတြန္းတင္တယ္ ျပန္လွိမ့္ ခ်တယ္ အေဖက<br />ငါ့ကို တစ္ခုခုျဖစ္ေစခ်င္တယ္ အေပါင္းအသင္းေတြက ငါ့အခ်ဳိးကို ျပင္ေစခ်င္တယ္<br />ခ်စ္ခဲ့သူက ငါ့ေနာက္ေက်ာ ဓားနဲ႔ထုိုးတယ္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငါဟာ အရူး နားလည္ရ<br />ခက္တဲ့လူ တစ္ခါတစ္ခါအရက္ေၾကာင္ ေၾကာင္ၿပီး ဘ၀ပ်က္ေနတဲ့ ဘ၀င္ စီစီဖတ္က<br />သူ႕ေက်ာက္တုံးႀကီးအေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထားသလဲ အျပစ္ဒဏ္သပ္သပ္ပဲလား<br />လက္လႊတ္ဆုံးရႈံးခဲ့ရတာေတြအတြက္ ငါလည္းေၾကကဲြခဲ့ဖူးပါတယ္ အမ်ားသူငါထက္<br />စိတ္ကူးယဥ္ဖူးေပမယ့္ အမ်ားသူငါထက္ လက္ေတြ႕ပိုရႈံးနိမ့္ခဲ့ရတယ္ စီစီဖတ္ဟာ<br />အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူ႕ေက်ာက္တုံးႀကီးကို ခင္တြယ္လာမွာပဲလုိ႕ ငါေတြးမိတယ္<br />ေန႕တုိင္းေန႕တုိင္း လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ေတြးေနတဲ့ ငါ့အနာဂတ္ကို အေဖက<br />မေကာင္းတဲ့အနာဂတ္လို႕ေတြးတယ္ ငါ့ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အနာဂတ္ဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြ<br />ဆီမွာ အိမ္ျပန္ဖုိ႕ကားခ လက္ျဖန္႕ေတာင္း အရြယ္လြန္တပ္မက္စိတ္နဲ႔ မိန္းမျမင္တုိင္း<br />ပစ္မွား ဘယ္ေတာ့မွ မရွိခဲ့တဲ့ ငါ့အႏုပညာေခတ္ကိုထူေထာင္ လူၾကားထဲ ေအာ္ႀကီးဟစ္<br />က်ယ္ျငင္းခုံ စီစီဖတ္ဟာ ေက်ာက္တုံးကို တြန္းတင္လိုက္ ျပန္လွိမ့္ခ်လိုက္ပဲလုပ္ေနတယ္<br />ငါလုပ္ခဲ့တာေတြက စီစီဖတ္ထက္ ပိုမ်ားတယ္ လွီးထုတ္ပစ္ရမယ့္အပိုကိစၥေတြအျပည့္<br />ေတာင္ေအာက္ကေန ေတာင္ေပၚတက္တဲ့အခါ စီစီဖတ္တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုစိတ္နဲ႔<br />ေက်ာက္တုံးကို တြန္းတင္သလဲ ရႈပ္ေထြးစြာနဲ႔ သိပ္စိတ္ညစ္ေနမလား ခုကစ ငါလည္း<br />စီစီဖတ္လုပ္ခ်င္တယ္ အပိုကိစၥေတြလွီးထုတ္မယ္ စီစီဖတ္စိတ္မညစ္ဘူး စီစီဖတ္ေပ်ာ္ရႊင္<br />ေနမယ္လို႕ ယုံတယ္ ေက်ာက္တုံးႀကီးကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ေတာင္ေပၚတြန္းတင္<br />ၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ေအာက္ျပန္လွိမ့္ခ် ဒါစီစီဖတ္ရဲ႕ အလုပ္ ငါအခ်ိန္ရတုိင္း<br />ေတြးေခၚမယ္ ၿပီးရင္ အဲဒီ့အေတြးေတြကို စာေရးမယ္ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္<br />ဆက္တုိက္ဆက္တုိက္ စီစီဖတ္ရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ သူ႕ေက်ာက္တုံးကို ေနာက္<br />တစ္ေခါက္ျပန္တြန္းတင္ဖုိ႕ ၿပီးရင္ ျပန္လွိမ့္ခ်ဖုိ႕ဆုိရင္ ငါ့အနာဂတ္က<br />အဆက္မျပတ္ေတြးမိတာေတြ ျပန္ခ်ေရးဖို႕ပဲ<br />စီစီဖတ္ေပ်ာ္ရႊင္သေလာက္ေတာ့ ငါလည္းေပ်ာ္ရႊင္ရမွာေပါ့<br />ဒါငါ့အလုပ္ပဲေလ။ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">လြန္းဆက္ႏုိးျမတ္</span><br />အိုင္ဒီယာ၊ေအာက္တိုဘာ၊၂၀၀၉၊စာ-၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1189788274287680886?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-76729218737112589072010-05-27T20:40:00.000-07:002010-07-12T21:44:24.282-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">“ခင္ဗ်ားတို႔ေရွ႕ကို ေရာက္လာတဲ့ ေန႔စြဲတစ္ခုနဲ႕ နာရီကို ၾကည့္ပါ”<br />ဖြဲ႔စည္းျခင္း(၂)</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္က စာမသင္ခ်င္ဘူး ေဆးထိုးအပ္ေၾကာက္တယ္<br />သူ႔အလိုလို တတ္ၿပီးသား လမ္းကို ေလွ်ာက္ခ်င္တယ္<br />ကၽြန္ေတာ့္သားကို မိန္းမက ရိုက္တယ္ ကၽြန္ေတာ္က ရိုက္တယ္<br />ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆဲတယ္<br />(မခ်စ္လို႔ မဟုတ္မွန္း လူေတြက သိၾကတယ္)<br />မွန္ဗြီရိုကို ကက္ဆက္တိတ္ေခြေတြကို<br />ကၽြန္ေတာ္က အၾကည့္နဲ႔ ခြဲခဲ့တယ္<br />သနပ္ခါးေက်ာက္ျပင္က မိန္းမသားရွိတယ္ဆိုတဲ့ သေကၤတေပါ့<br />ကၽြန္ေတာ္က<br />ေျပာေတာ့တစ္မ်ိဳး လုပ္ေတာ့တစ္မ်ိဳးလား(ရုပ္ဆိုးတယ္)<br />သည္းေျခဆိုတာ အရွင္လတ္လတ္ ၾကက္နဲ႔ငါးေတြမွာပဲ ေတြ႔ဖူးတယ္<br />အရူးေဆးေတြမွန္း သိရက္နဲ႔ ေန႔စဥ္သံုးစြဲတယ္<br />အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ပံုတူကို ေရးေပးတဲ့ မိတ္ေဆြပန္းခ်ီဆရာနဲ႔<br />ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြကို သူက ပန္းခ်ီလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး<br />သူ႔ပန္းခ်ီကားေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့တယ္<br />မႏၱေလးကို ကၽြန္ေတာ္က ခြဲခဲ့တယ္(ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ လြမ္းေနတယ္)<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမုန္းမ်ားေနလို႔ မိန္းမယူတယ္<br />လမ္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႕လူလို႔ အလုခံရတဲ့အထိ<br />အတိတ္ကို ေမ့လို႔ရတဲ့အထိ ေပ်ာ္ရႊင္တယ္<br />ဆံပင္ရွည္ကို ျဖတ္ပစ္လိုက္တဲ့ ၂၄.၄.၉၇ေန႔စြဲနဲ႕<br />ရန္ကုန္ကို မနက္(၈း၃၁)မိနစ္မွာ<br />စတင္ေျခခ်ခဲ့တဲ့ေန႔စြဲ ၅.၅.၉၇ကို စာအုပ္ပံုအေဟာင္းထဲ<br />လက္က်ိဳးဖူးတဲ့ ဓာတ္မွန္ေကာ္ျပားနဲ႔အတူ ျပန္ရတယ္<br />ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္တာ မရွိဘူး သရုပ္မမွန္တာ မရွိဘူး<br />ကၽြန္ေတာ္မေပ်ာ္ရႊင္တဲ့အတြက္ သူတစ္ပါးကိုလည္း<br />စကၠဴစြန္ေလးေတြ လႊတ္ေနတာ မၾကည့္ခ်င္ဘူး<br />လူဟာ သၾကားလံုးတစ္လံုးမဟုတ္မွန္း ပုရြက္ဆိတ္ေတြက သိတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမသိဘူး။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဟိန္းျမတ္ေဇာ္</span><br />ခ်ယ္ရီ၊ၾသဂတ္၊၂၀၀၂၊စာ-၁၀<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7672921873711258907?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-36205723565485776512010-05-20T23:11:00.002-07:002010-07-12T21:45:50.265-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">တေစၦလြမ္းတဲ့အိမ္</span><br /><br />အေတာင္စံုၿပီလား<br />အၿမဲစိမ္းဂီတေတြနဲ႔ ငါ့ရဲ႕“လြင္ျပင္၀ါ”ကေလးေရ...<br />အလြမ္းေတြနဲ႔ မာေက်ာမတ္ေစာက္ေနတဲ့ ကမ္းပါးေပၚမွာ<br />တပ္မက္သူမဲ့ အကၡရာမ်ား လြန္းထိုးပ်ံသန္း<br />ေျခေထာက္ရဲ႕ ဇက္ႀကိဳးကို ႏိုင္နင္းပါလ်က္နဲ႕<br />လမ္းမွားခဲ့ၾကရတယ္။<br /><br />သန္႔သက္ေအာင္ ခါခ်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြ<br />ခရီးသြားေတာင္တန္းျပာေတြနဲ႔ ေရာယွက္<br />အဆိပ္ခြက္တစ္ခြက္ကေတာ့ ဖိတ္စင္သြားခဲ့ရၿပီ<br />ညီခြင့္မရခဲ့ၾကပါဘူး...<br />ဆူးရစ္သရဖူတစ္ခု၊ကားတိုင္တစ္ခု၊ပုန္းရည္တစ္ခြက္နဲ႕<br />ထြက္ေပါက္မဲ့ ၀ါက်ေတြကသာ...<br />ေဆြးေျမ႕ရင့္အိုလို႔...။<br /><br />ေနသားက်ခြင့္ေတြကေတာ့...အလိုမတူပဲ တေဖြးေဖြးရြာက်လာခဲ့ၿပီ<br />အမိုးအကာမဲ့ ခိုက္ခိုက္တုန္အားတင္းရင္း<br />နံနက္ခင္းျပတင္းေပါက္ေတြကို တစ္ေပါက္ၿပီးတစ္ေပါက္<br />အရူးတစ္ေယာက္လို လိုက္ဖြင့္ေနခဲ့မိတယ္<br />ဘယ္လိုမွ တည္ေဆာက္ရာမရတဲ့ အတူတူေတာ့...<br />ျမက္ခင္းေတြ စိမ္းေနပါေစေလ...<br />တစ္ခုပဲ...မွတ္ထားေပးပါ...<br />တေစၦေတြလည္း လြမ္းတတ္ၾကပါေသးတယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မေနာ္ဟရီ</span><br />ခ်ယ္ရီ၊ၾသဂတ္၊၂၀၀၂၊စာ-၈<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3620572356548577651?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-9264605304872896322010-05-20T23:11:00.001-07:002010-07-12T21:47:01.784-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">နည္းနည္းသိ အမွန္တရား</span><br /><br />နည္းနည္းပဲ သိတယ္လို႔ ဆိုကေရးတီးလည္း ေျပာဖူးတယ္။<br />၂၁-ရာစု ေတြးေခၚပညာရွင္ေတြလည္း ေျပာဖူးတယ္။<br />သိစရာေတြအားလံုးကို သိုေလွာင္ထားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာကေတာင္<br />သိစရာေတြ အမ်ားႀကီး သိုေလွာင္ဖို႔ က်န္ေသးသတဲ့။<br /><br />နည္းနည္းပဲ သိတယ္ဆိုတာ အမွန္တရားျဖစ္တယ္။<br />နည္းနည္းပဲ သိတယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈဟာ<br />ငါ့အတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ အေကာင္းဆံုးပဲ။<br /><br />ငါ့ရုပ္ရည္၊ငါ့စိတ္၊ငါ့ခံစားမႈ၊ငါ့အိပ္မက္<br />ငါျဖစ္တည္ေနတာ...<br />ငါ့အေၾကာင္း ငါသိတယ္ဆိုတာ ဘယ္အထိသိႏိုင္မွာလဲ<br />ငါ့ျပင္ပက အရွိတရားေတြကိုလည္း ငါနည္းနည္းပဲ သိတယ္။<br />အရာ၀တၳဳတစ္ခု၊ပန္းတစ္ပြင့္၊အသက္ဇီ၀၊စၾက၀ဠာ<br />အားလံုးဟာ ရိုးမသြားဘူး၊ၿငီးေငြ႕စရာ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။<br />အားလံုးကို နည္းနည္းပဲသိလို႔ ငါ့ဘ၀ ဆက္တိုက္ရွင္သန္လာခဲ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထြန္းေ၀ျမင့္</span><br />ခ်ယ္ရီ၊ၾသဂတ္၊၂၀၀၂၊စာ-၆<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-926460530487289632?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-19465061875196179712010-05-20T23:10:00.000-07:002010-05-20T23:11:01.315-07:00ရန္သူ<br /><br />အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ငါ့ကို<br />စံုလံုးကန္းေအာင္ လုပ္ခဲ့တာ အဲဒီအေရာင္မဲ့<br />အေရာင္ေတြ ငါ့စိတ္ကူးေတြ ပ်က္ျပားေအာင္ အဲဒီ<br />အေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ခဲ့တာေပါ့<br />အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ငါ့ရဲ႕ ေန႔ေတြကို ခိုး၀ွက္ယူ<br />တကယ္ပါ အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ<br />သိပ္ဒုကၡေပးလြန္းတဲ့ အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ<br />ငါ့အႏုပညာေတြကို အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ တစ္စခ်င္းခ်ိဳးဖဲ့<br />အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ငါ့အိပ္မက္ေတြကို ငါ့အနာဂတ္ေတြကို<br />စုပ္မ်ိဳစားေသာက္ အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ငါ့ရဲ႕<br />ၾကယ္တံခြန္ေတြကို ဖ်က္ဆီးပစ္ အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ<br />ငါ့ရဲ႕ မိုးေကာင္ကင္နဲ႔ ပင္လယ္ျပင္ေတြကို အဲဒီအေရာင္မဲ့<br />အေရာင္ေတြ အႀကီးအက်ယ္ ေမွာက္မွားေအာင္ အဲဒီအေရာင္မဲ့<br />အေရာင္ေတြ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လုပ္ႀကံၿပီး အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ<br />ငါ့ကို ငါ့ကမၻာႀကီးနဲ႔ မုန္းတီးေအာင္ ျပတ္စဲေအာင္ အဲဒီ<br />အေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ငါ့ကို ေထာင္ေခ်ာက္ထဲထည့္<br />အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ငါ့ကို အၿပီးတိုင္ မသတ္ျဖတ္<br />မသုတ္သင္ေသးပဲ အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ငါ့ကို ရူးသြပ္ေအာင္<br />လုပ္ခဲ့တဲ့ အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ငါ့အာရံုခံစားမႈေတြကို<br />ကန္႔သတ္ သိမ္းပိုက္ ေျခမြ အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ<br />ငါ့ကို ပါးပါးေလး ေမြးျမဴလို႔ ငါ့ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အဲဒီ<br />အေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ ဇီ၀ိန္ေျခြေနေတာ့ရဲ႕ အဲဒီအေရာင္မဲ့<br />အေရာင္ေတြ ငါမျမင္ႏိုင္တဲ့ အဲဒီအေရာင္မဲ့အေရာင္ေတြ။ ။<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">မင္းထက္ေမာင္</span><br />ဒီလႈိင္း၊ေဖေဖာ္၀ါရီ၊၁၉၉၆၊စာ-၆၃<br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ဇြန္၊၂၀၀၂<br />(ျပန္လည္ေဖာ္ျပျခင္း-ေက်ာက္ထက္အကၡာရာမ်ား)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1946506187519617971?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-62998870116916583102010-05-20T23:08:00.002-07:002010-05-20T23:09:51.808-07:00ဗဟို<br /><br />ဘယ္သူ႔ကို ဘာကုိ ဘယ္အရာကို စိတ္အ၀င္စားဆံုးလဲ<br />ေနာက္ဆံုးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ<br />စိတ္အ၀င္စားဆံုး ျဖစ္သြားကာ<br />ငါမရွိဘူးဆိုတာ သိလ်က္နဲ႕ ငါကိ္ု ဗဟိုျပဳရသလားတဲ့<br />ျပတင္းတံခါးကို ဖြင့္ၿပီး အျပင္ေလာကကို ကသိုဏ္းရႈ<br />ေလကို ရွဴတယ္၊ျပန္ထုတ္တယ္၊ရွဴတယ္၊ထုတ္တယ္။<br />ေဖာင္းတယ္၊ပိန္တယ္၊ယားတယ္၊နာတယ္၊ေအာင့္တယ္၊<br />ပူတယ္။<br />အရုပ္ေတြ၊အေရာင္ေတြ၊အဆင္းေတြ၊အသံေတြ...<br />အနံ႔အရသာေတြကို သုညအျဖစ္ ကသိုဏ္းရႈ<br />ငါနဲ႔၊သူတို႔နဲ႔၊အဲဒါေတြနဲ႔၊သင္နဲ႔၊ေလာကႀကီးနဲ႔<br />ငါက ဗဟိုလား...ကမၻာက ဗဟိုလား...<br />သုညက ဗဟိုလား...<br />သိမႈက ဗဟိုလား...ရွိမႈက ဗဟိုလား...<br />ဗဟိုခ်က္ဆိုတာ ရွိလို႔လား။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ထြန္းေ၀ျမင့္</span><br />မေဟသီ၊ေအပရယ္၊၂၀၀၂၊စာ-၁၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6299887011691658310?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-45546271778066287932010-05-20T23:08:00.001-07:002010-05-20T23:08:32.035-07:00နယူတန္လက္သစ္<br /><br />ေနာက္ထပ္နယူတန္ဟာ ငါျဖစ္တယ္။<br />ငါ့ေရွ႔မွာ ပန္းသီးမေၾကြ<br />သပြတ္သီးေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေပါ့။<br />သပြတ္အူထဲ ငါေရာက္သြား<br />နယူတန္ထက္ ပိုၿပီးစိတ္လႈပ္ရွားခဲ့တယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ထြန္းေ၀ျမင့္</span><br />မေဟသီ၊ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၁၊စာ-၉<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-4554627177806628793?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-68583890397536451482010-05-20T23:06:00.000-07:002010-07-12T21:47:57.255-07:00<span style="color: rgb(51, 102, 255);">ကမီးကေလာ္ဒဲလ္အတြက္ေတး</span><br /><br />ရႊံ႕ေစးမဟုတ္ဘူး<br />အဲဒါထက္ သိမ္ေမြ႕တဲ့ေထာင့္တစ္ခုကေန<br />ျပဴထြက္လာတဲ့အနမ္း<br />ခုေတာ့<br />ေရခဲထဲမွာ ေလာင္ကၽြမ္းလို႔။<br /><br />ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေန႔မ်ားရဲ႕ နံရံထဲ<br />မီးစာဟာ သန္းေခါင္ယံကို စုပ္မ်ိဳလို႔<br />ရုပ္တုက အသက္၀င္ေနတဲ့ အရိပ္မွာေတာ့<br />မ်က္၀န္းျပာဟာ မ်က္ရည္ကို မျမင္ရဘူး။<br /><br />ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္ေနတဲ့ ေရတံခြန္ေအာက္<br />ႏွလံုးသားဟာ ေက်ာက္တံုးလို အနာတရနဲ႔<br />ဆြံ႔အ၊<br /><br />ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေမွ်ာ္စင္ထက္ ေလးလံျမင့္မားၿပီး<br />ၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းေတြထက္ ရွည္လ်ားခဲ့တဲ့<br />သုညရဲ႕ ဆူးျပြန္း၀ကၤပါဆီ<br />ဘုရားသခင္ဟာလည္း မႈန္၀ါးလို႔။<br /><br />ေပါင္မုန္႔ဖုတ္နည္းစာအုပ္လို<br />ဖတ္ၿပီး ပိတ္လိုက္ရမယ့္ လြယ္လြယ္ဘ၀မဟုတ္ဘူး<br />ဒါေပမယ့္<br />ၾကယ္ကို ေျမႀကီးထဲ ထိုးထည့္လိုက္ၾကတယ္<br />မရဘူး<br />အဆံုးမွာေတာ့<br />ၾကယ္ဆိုတာ မိုးေကာင္းကင္ရဲ႕ အေရးအရာလို႔<br />ငါတို႔ သိခဲ့ၾကရေပါ့။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စံၿငိမ္းဦး</span><br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ကမီးကေလာ္ဒဲလ္(Camille Claudel)ကို ၁၈၆၄ မွာ ေမြးတာ။ပန္းပုဆရာရိုဒင္ရဲ႕<br /> ၁၅ ႏွစ္ၾကာတြခဲ့တဲ့ ရည္းစား။ၿပီး စြန္ပစ္ခံ၊အရူးေထာင္မွာ ၂၅ ႏွစ္နီးပါး အရူးအျဖစ္<br /> ဘ၀ကို ကုန္ဆံုးရ၊ ျပင္သစ္ပန္းပုပညာရွင္။ <br /><br />ျမားနတ္ေမာင္၊ဒီဇင္ဘာ၊၂၀၀၁၊စာ-၁၄<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6858389039753645148?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-19821245647203064002010-05-20T23:03:00.000-07:002010-07-12T21:49:02.755-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">မ်ဥ္းေျဖာင့္မ်ား</span><br /><br />ေမေမက<br />လတစ္စင္းရဲ႕ အတြင္းအဇၥၽြတၱကို သင္ေပးတယ္<br />သားက<br />ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္ မီးျပန္ညိွတဲ့ေကာင္<br />ေမေမက<br />ေလျပည္ေတြရဲ႕ အသြားအလာကို သင္ေပးတယ္<br />သားက<br />ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲကို မုန္တိုင္းေတြ သြတ္ သြတ္သြင္းတဲ့ေကာင္<br />ေမေမက<br />အျပစ္ကင္းတဲ့ လမ္းကေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာတယ္<br />သားက<br />ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ ပိုးထိုးေက်ာက္ေတြေပၚ ေလွ်ာက္ခိုင္းတဲ့ေကာင္<br />အဲသလို အိမ္ေ၀းသားဆိုးေလးရဲ႕ အျပစ္<br />ေျခာက္လသား အေရထူဖ၀ါးက<br />တလင္းျပင္ထဲ ေလတယ္<br />အခ်ိန္တန္ေတာ့<br />ေမေမ့အိမ္ကေလးရဲ႕အတြင္းသားအႏွစ္ကို လြမ္းတတ္ရဲ႕။<br />ေမေမ<br />သားစားက်က္မရွိတဲ့ ကြင္းျပင္ထဲ ေရာက္တဲ့အခါ<br />ေနာင္တရ ခရာသံေတြ<br />ရိႈက္ႀကီးတငင္ ဖြင့္ထုတ္ပစ္လိုက္တိုင္း<br />အေ၀းတိမ္အုပ္ထဲက<br />အနက္ေရာင္ ပန္းႏွစ္ပြင့္ ပန္တဲ့ေကာင္မေလးက<br />သားကို လက္ယပ္ေခၚတယ္။<br />ေမေမ<br />ေမေမကေရာဟင္။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မင္းတင္ေက်ာ္(ဒိုက္ဦး)</span><br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ႏို၀င္ဘာ၊၂၀၀၁၊စာ-၇<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1982124564720306400?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-65984810050826273122010-05-20T23:02:00.001-07:002010-05-20T23:02:34.259-07:00လြမ္းေတး<br /><br />ငါဟာ အၿမဲတမ္း တစ္ခုခု လိုေနတဲ့သူပါ။<br /><br />ၿပိဳင္ျမင္းတစ္ေကာင္မွာ ေျခေထာက္တစ္ဖက္လိုေနသလိုမ်ိဳး<br />ဖဲထုပ္တစ္ထုပ္မွာ စပိတ္ကြင္းတစ္ခ်ပ္လိုေနသလိုမ်ိဳး<br />ၿပီးေတာ့<br />ရဲတိုက္ႀကီးတစ္ခုမွာ<br />ျပတင္းေပါက္တစ္ခုလိုေနသလိုမ်ိဳးေပါ့ကြာ။<br /><br />ငါဟာ အၿမဲတမ္း တစ္ခုခု လိုေနတဲ့သူပါ။<br /><br />တစ္စံုတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္<br />လူဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔လိုအပ္တယ္<br />ဟုတ္ရဲ႕လား<br />ေရတံခြန္ေအာက္မွာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ရွိတယ္<br />ဟုတ္ရဲ႕လား<br />သင္ခန္းစာေတြ ေျဖဆိုဖို႕ မလိုေတာ့ဘူး<br />ဟုတ္ရဲ႕လား<br />ပင္လယ္က မာလိန္မွဴးကို လွည့္စားခဲ့<br />ေခၚသံေတြက ဘာသာစကား(၁၆)မ်ိဳးနဲ႔ ေအာ္ျမည္လို႔<br />တို႔တစ္ေတြ ေ၀းကြာခဲ့ၾကေပါ့။<br /><br />လက္တစ္ဖက္က လက္တစ္ဖက္ကို စြန္႔ခြာခဲ့ရခ်ိန္<br />ဗ်ပ္ေစာင္းတစ္လက္မွာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းလိုေနေပမယ့္<br />သီခ်င္းသံက ျမည္ေနဆဲ။<br /><br />မင္းမရွိေတာ့လည္း<br />ငါ့ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္ျပန္ရံုသာ။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေနမ်ိဳး</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-6598481005082627312?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-71988974308823126322010-05-20T23:01:00.001-07:002010-07-12T21:50:05.179-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျပဳစားခဲ့တဲ့လူ</span><br /><br />မေန႔ကမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငံု႔ကိုင္းၾကည့္မိရဲ႕<br />ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ထြက္သက္၀င္သက္ကေလးေတာင္ အရပ္ အေတာ္ျမင့္ခဲ့ၿပီ။<br /><br />လမ္းထိပ္က ေသြးေႏြးသတၱ၀ါေတြအတိုင္းပါပဲ<br />ေလာကဓံ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ေတြၾကားမွာ<br />ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးနဲ႔ “လူ”အျဖစ္ ပြင့္ခဲ့ရတာပါ။<br /><br />တကယ္ဆို ကဗ်ာဟာ<br />အခ်စ္ဦးမသိေအာင္ ေရးရတဲ့ အရာပါ<br />ကံ့ေကာ္နဲ႕ အဖူးေရာအပြင့္ေရာ လြဲခဲ့ရသလိုမ်ိဳး ဘာညာဘာညာ<br />အဲဒီလို မာယာအမႈကိုလည္း ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ျပဳခဲ့ဖူးၿပီ။<br /><br />တစ္ရံတစ္ခါ ေလပူအေ၀့ေတြမွာေတာ့<br />လမ္းေလွ်ာက္သူတို႔ရဲ႕ ဘာသာဘာ၀ တုန္ခါယိမ္းေသြ႕ဖူးတယ္။<br />အဲဒါကလြဲရင္ သူလိုကိုယ္လိုေလာက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ မေကြ႕ေကာက္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိုးထိန္းတို႔ ခုလိုမ်ိဳး စကားစိမ္းဆိုၾက<br />ေအာ္ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္မပါဘဲနဲ႕လည္း ဧရာ၀တီဟာ စီးၿမဲစီးေနလိမ့္မယ္<br />အဲဒါကို ေျပာဖို႔က်န္ခဲ့တယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တာရာမင္းေ၀</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7198897430882312632?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-13733788060386486822010-05-20T22:57:00.000-07:002010-05-20T23:01:11.049-07:00ေအာက္ေမ့လို႔<br />ျပန္ေငးရတဲ့ေန႔ေတြ<br /><br />လူက မညြတ္လည္း စိတ္က ညြတ္ၿပီးသား<br />ေျခဖ၀ါးက တင္းဆန္လည္း<br />ဆံုၿမဲေနရာမွာ ကိုယ့္မိုးတိမ္ေတြက ညိွဳ႕<br />ကိုယ္ရြာခ်တဲ့ မိုးေတြ ဘယ္သူမွ မျမင္ပါဘူး။<br />“မဆံုရတာၾကာၿပီ” ငတ္ငတ္မြတ္မြတ္<br />ေျပာမိၾကပါတယ္။<br />လက္ဖက္ရည္ေသာက္လည္း မေရာက္<br />လမ္းေလွ်ာက္လည္း မဆံု<br />ေၾသာ္...ကိုယ့္ဗံုကိုယ္ က်က္ေနရတာနဲ႔ပဲ<br />ညေနေတးသံေတြ ေဆြးခဲ့။ ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">စည္သူၿငိမ္း</span><br />မေဟသီ၊ဇူလိုင္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၄<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-1373378806038648682?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-77493677282283635212010-05-12T21:57:00.000-07:002010-07-12T21:51:03.570-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">သားဆိုး</span><br /><br />ကိုယ္ေလွ်ာက္ရာ ဂ်ံဳနဲ႔ စပါးခင္းေတြက်န္ခဲ့<br />ကိုယ့္ဂ်င္းေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ<br />ခေရေတြဖြဲဖြဲလႈပ္ခဲ့တယ္<br />လမင္းကိုရၿပီးေတာင္ ၾကယ္ေတြကို ပစ္မွားခ်င္တဲ့<br />ရြက္က်ပင္ေပါက္ စိတ္ခြန္အားမ်ားနဲ႔<br />သစ္ေတာကို တရိရိ ကိုက္ျဖတ္ေနတဲ့ ေခြးအ<br />ကမ္းေျခ တနဂၤေႏြ ေန႔တစ္ေန႔နဲ႔<br />ကိုယ့္ဘ၀ မဂၤလာဦး ညတစ္ညကိုယူ<br />အေ၀းေတာင္ကုန္းေပၚက<br />လေရာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ေက်ာက္တုံးမ်ား<br />ဘေဘၤာပ်က္တစ္ခုထဲက<br />ႏွင္းဆီအရိုးစုမ်ားရဲ႕ တြန္႔ေခါက္တြန္ၾကဴးသံ<br />အိပ္မက္ေပး ေ၀၀ါးခဲ့ေသာ<br />ႏွင္းကိုက္ခံ မနက္ခင္းမ်ားရဲ႕ ေျခဖ၀ါး ဓားထိသံ<br />ကမၻာရဲ႕<br />ႏွစ္နဲ႔ခ်ီပြင့္ခဲ့ေသာ ဒုကၡ ၁၂ x ၁၂လီတို႔<br />အားလံုး<br />ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသား ျပာမႈံခ်<br />ေဆးဖက္၀င္ခဲ့ၿပီး<br />အိမ္ကေလးရွိတဲ့<br />အေမ့ဆီျပန္ခဲ့တယ္<br />လမ္းမွာ<br />သစ္ရြက္နဲ႔ငွက္ အသစ္အဆန္းမ်ား<br />သူတို႔ကို<br />၀မ္းနည္း၀မ္းသာလက္ျပ<br />ခ်ိဳင့္ခြက္ထူ အသားအရည္မြဲလွတဲ့<br />လမ္းကေလးအတိုင္း<br />ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကိုင္းကိုင္းႀကီးယိုင္လို႔<br />ျပန္ခဲ့ရာ<br />အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို မမွတ္မိဘူး။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခရမ္းျပာထက္လူ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-7749367728228363521?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8416448764478859827.post-35833097483209245242010-05-12T21:56:00.000-07:002010-07-12T21:51:51.051-07:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၿမိဳ႕ေခါင္ေခါင္</span><br /><br />ဗြီစီဒီ၊ကာရာအိုေက ရမယ္<br />အရက္မ်ိဳးစံုရမယ္<br />လမ္းေဘးအုတ္ခံုထိုင္တဲ့ သီခ်င္းဆန္ဆန္ေအာ္ဟစ္မႈေတြ ရမယ္<br />အေ၀းမေျပးႏိုင္လို႔ ေခါက္တုံ႕ေခါက္ျပန္ ျပန္ျပန္လာတဲ့<br />အေ၀းေျပးကားနံ႔ရမယ္ဆိုၿပီး<br />ေစ်းေခၚရင္း ေစ်းေခၚရင္း ညည့္နက္နက္လာတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးေပါ့<br />ညလံုးေပါက္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနရ<br />ဟိုတုန္းက ဆုတံဆိပ္ရခဲ့ဖူးသူေတြကို ေမ့ေနမယ္<br />မူးယစ္ေသာက္စားထားသေလာက္ အားကစားလိုက္စားဖို႔ ေမ့ေနမယ္<br />တစ္တစ္ရစ္ရစ္ ကဗ်ာျပင္းအားေတြကို ၀ွက္ထားမယ္<br />သူ႔အေၾကာင္း မေကာင္းေျပာမယ္အထင္ေရာက္ပံုနဲ႕ မရပါဘူး<br />ဟိုတစ္ေယာက္ဒီတစ္ေယာက္ တေျဖာက္ေျဖာက္မိုးရြာလိုက္သလို<br />ကဗ်ာေတြအလွ်ိဳအလွ်ိဳထြက္လာခဲ့<br />အတြင္းတိမ္စြဲတယ္ေျပာေျပာ သူ႔အလင္းအားကို သူေခၽြတာ<br />သူ႔လမ္းမေလးအတြက္ အနက္ေရာင္ေဆးေတြ သူေခၽြတာ<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္ေတာ့ သူဘာသိလို႔လဲ<br />သူ႔အေ၀းေရာက္သားေတြ သူ႔အိမ္ျပန္လာဖို႔မ်ား<br />သူဘယ္ႏွစ္ခါ ညိွဳ႕ေခၚဖူးလဲ<br />ဒီလိုနဲ႔သာ အသည္းကြဲၾကစတမ္းဆိုရင္<br />အဲဒီ့ၿမိဳ႕ငိုတာနဲ႔တင္<br />သူ႔ႏွမ္းပင္ေတြ ေရေမွ်ာ္ဖို႔မလိုဘူး။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သစၥာပိုင္စိုး</span><br />ရယ္စရာ၊ဇြန္၊၂၀၀၁၊စာ-၂၂<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8416448764478859827-3583309748320924524?l=lunnsetnoemyat.blogspot.com' alt='' /></div>Lunn Set Noe Myathttp://www.blogger.com/profile/04416789095464519359noreply@blogger.com0