စိတ္လြင့္သူ

စိတ္လြင့္သူ

လရိပ္မွာ စိတ္ကိုခ်ိတ္
တိတ္တိတ္ကေလး မွ်ားခဲ့။
ပထမ...
သစ္ခြပန္း တစ္ေဖြးသားနဲ႔
ေနခ်င္စဖြယ္
အေမ့ရဲ႕ ပ်ဥ္ေထာင္ အိမ္ကေလးကို သတိရ
ဒုတိယ...
၀ါးဘိုးက်ည္ေတာက္ စုဘူးထဲက
ပြင့္က်ေလလြင့္သြားတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ကို သတိရ
တတိယ...
ပန္းႏုေရာင္ သစ္သီးခင္းျဖစ္ဖို႔
အခ်စ္နဲ႔အတူ မ်ိဳးေစ့ခ်ခဲ့ဖူးတဲ့
ခံုတန္းလ်ားျဖဴျဖဴကို သတိရ။
ၿပီးေတာ့
စိတ္ကူးေတြ
တစ္လိမ့္ခ်င္း...တစ္လိမ့္ခ်င္း
ရနံ႔ေတြ
တစ္စက္ခ်င္း...တစ္စက္ခ်င္း
အေငြ႔ေတြ
တစ္ရိပ္ခ်င္း...တစ္ရိပ္ခ်င္း။
ရိုးရိုးေလး လြင့္ေနမိတာပါ
ညေမႊးပန္း ရႊဲရႊဲဆမ္းထားတဲ့ ည
ႏွလံုးသားမွာ
အလြမ္းရႊဲရႊဲ မဆမ္းမိေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း
အိပ္စက္ျခင္း တံခါး ဖြင့္မရေတာ့။ ။

မင္းေနေသြး
ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊မတ္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၁

အနက္ေရာင္၀ါက်မ်ား

အနက္ေရာင္၀ါက်မ်ား

ေဆာင္းလရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရက္ေတြ
မင္းအိပ္စက္ခဲ့
မီးလွ်ံထဲမွာ

မီးလွ်ံထဲမွာ
မင္းအိပ္စက္ခဲ့
ေဆာင္းလရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရက္ေတြ။ ။

ေနမ်ိဳး
(၃-၂-၂၀၀၀ေန႔က ကြယ္လြန္သြားေသာ ခ်စ္ဇနီးသို႔ သတိတရ)
ကလ်ာ၊မတ္၊၂၀၀၁၊

ေန႔တစ္ေန႔ေပၚက ေန႔တစ္ေန႔

ေန႔တစ္ေန႔ေပၚက ေန႔တစ္ေန႔

အဲဒီ့ သံသယ အၾကည့္စူးစူးေတြေအာက္မွာပဲ
လူလားေျမာက္ခဲ့
ဘာဆိုဘာမွ ေမာ့မၾကည့္ရဲဘူး
ငံု႔ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ခလုတ္တိုက္တယ္
အိပ္မက္ေတြ ႀကီးမားၿပီး လမ္းေတြက က်ဥ္းတယ္
ေလာကဓံက မာေက်ာၿပီး ဘ၀က ေပ်ာ့ညံ့လြန္းတယ္။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာကိုပဲ ခဏခဏ ျပန္သစ္ၾက
ၿပီး ဒီမ်က္ႏွာေတြအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားၾက
စားၿပီးသား ပန္းကန္ေတြ ျပန္ေဆးၾက
ၿပီး ျပန္ထည့္စားၾက
အက်ႌလံုခ်ည္ေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေလွ်ာ္ဖြပ္ၾက
ၿပီး၊ျပန္၀တ္ၾက
တစ္ေန႔တစ္ေန႔
ဘယ္လို အသက္ရွဴရမလဲ
ၿမိဳ႔ႀကီး ျပႀကီးေတြကလည္း ကာဗြန္ေစာ္နံတယ္
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ ေငြေၾကးေရာစပ္ေတာ့ ပိုၿပီး
ညီွေစာ္နံတယ္
မနက္ျဖန္ေတြကလည္း သံသရာေစာ္နံတယ္။
အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳ
အိပ္မက္ေတြ ဖရိုဖရဲ လြင့္စင္တုန္း
မနက္ျဖန္ဟာ
ေန႔သစ္ဆိုၿပီး အေယာင္ေဆာင္
မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ ေရာက္လာျပန္ၿပီ
ဒီလိုနဲ႔
ေန႔တစ္ေန႔ေပၚ ေန႔တစ္ေန႔က ခုန္အုပ္သြားခဲ့။ ။

မြန္းအိမ္
မေဟသီ၊ေဖေဖာ္၀ါရီ၊၂၀၀၁၊စာ-၁၄

ဒ႑ာရီ-၁၃

ဒ႑ာရီ-၁၃

ေျမနဲ႔လုပ္တဲ့ ေကာင္းကင္တစ္ခုလို
လင္းညိဳျပဖို႔ရာ...
ေက်ာက္ဆစ္စကားလံုးေတြ...
တစ္ခုတစ္ေလမွေတာင္ မက်န္ဘူး။

ဖုန္းဆိုးရင္ တလင္းတစ္ခုလံုး
ျမဴခိုးေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းေတာက္ေလာင္...
အေမွာင္ရူးရူးေတြကသာ...
သစၥာရွိစြာ ေတာက္ပေနခဲ့။

၀ကၤပါကိုမုန္းရင္း...
လိပ္စာေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေလးမွာ...
ဇန္န၀ါရီေလေတြက ထန္လို႔...
(ခုန္ခ်လိုက္လို႔ကလည္း...)

ၾကာျမင့္စြာ
အခက္ခ်ိဳးရင္း...အရိပ္ေနခဲ့သူမ်ား
အေရွ႕မ်ဥ္းေျဖာင့္အတိုင္း သြားႏိုင္ပါေစ...
ေနခဲ့ရသူပဲကြယ္...
အကြဲကြဲအေၾကေၾက...ေျဖသိမ့္တတ္ပါတယ္။

မေနာ္ဟရီ
ဟန္သစ္၊ဒီဇင္ဘာ၊Y2K၊စာ-၂၀

ကမၻာႀကီးက မလံုးဘူး

ကမၻာႀကီးက မလံုးဘူး

ကမၻာေပၚမွာ ေနထိုင္တဲ့ လူေတြက
ကမၻာႀကီးလံုးတာကို ယံုၾကသတဲ့
ငါကေတာ့ မယံုဘူး...အိသက္ခ်ိဳ။

စထြက္ခဲ့တဲ့ ေနရာကို
ျပန္ေရာက္တတ္တာေလးတစ္ခုနဲ႔
ကမၻာႀကီးက လံုးသတဲ့လား။

“ကမၻာျပားအသင္း”ကို မ၀င္ခဲ့ေပမယ့္
ကမၻာႀကီးလံုးတယ္ဆိုတာ
ငါမယံုဘူး အိသက္ခ်ိဳ။

ဒီဘ၀မွာတင္
ခ်က္ခ်င္း၀ဋ္လည္တတ္တာေလးတစ္ခုနဲ႔
ကမၻာႀကီးက လံုးသတဲ့လား။

မယံုဘူး
ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ခြဲခြာခဲ့ရသူေတြမ်ားၿပီ
နာမည္ေတြ တန္းစီေရးရင္
က်မ္းေလးမွာ စိုးတယ္ အိသက္ခ်ိဳ။

ဒီေန႔မနက္ ေနထြက္ၿပီး
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္
ေနျပန္ထြက္တတ္တာေလးတစ္ခုနဲ႔
ကမၻာႀကီးက လံုးသတဲ့လား။

ငါကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ မယံုဘူး
မင္းနဲ႔ငါ ျပန္ဆံုခြင့္မရတာရယ္
ဒီဘ၀ ဒီတစ္သက္
ဆံုဆည္းရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့တာရယ္
၀ဋ္ကလည္း လည္မယ္မထင္ေတာ့တာရယ္
စခ်စ္တဲ့ ေနရာေလးကို ျပန္မေရာက္ႏိုင္ေတာ့တာရယ္
ငယ္ဘ၀ေလးကို ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တာရယ္
ကမၻာႀကီးက(လံုး၀)မလံုးဘူး။

ခြဲခြာခဲ့ရတာေတြ မ်ားေတာ့
ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ႀကီးလည္း နာလွပါၿပီ
ေသခ်ာတာက
အခ်စ္ဆိုတာ
ကေလးေတြ အေပ်ာ္စီးကစားတဲ့
ျခားရဟတ္မဟုတ္ဘူး...အိသက္ခ်ိဳ။ ။


ျမင့္ဦးဦးျမင့္
မေဟသီ၊ဇန္န၀ါ၇ီ၊၂၀၀၁၊စာ-၁၂

လြမ္းစံပယ္သို႔

လြမ္းစံပယ္သို႔

ေမာင့္...စံပယ္
နံနက္ခင္း
ေလွတစ္စင္းႏွင့္ လာခဲ့သေလာ။

ေမာင့္...စံပယ္
ေနမြန္းတည့္
စံပယ္ၾကည့္နွင့္...ေမာင့္ကိုၾကည့္သေလာ။

ေမာင့္...စံပယ္
ညေနခ်မ္း
လြမ္းမ်က္ရည္ႏွင့္ ျပန္သေလာ။

စံပယ့္...ေမာင္
ေမာင့္...တစ္ေယာက္
ဒူးေထာက္လဲက် ေလာကျမည္ဟည္း
ေျမႀကီးတုန္ခိုက္ သတိလစ္သြားလိုက္
ေျမာသြားလိုက္ ေမ့သြားလိုက္
ေသရမည္ေလာ မေျပာတတ္ဘူး
(ေမာလိုက္တာ...)
စံပယ္ကေလး ေလွကေလးနဲ႔ ျပန္ခဲ့
ျပန္ခဲ့ေမာင့္ဆီ ျပန္ခဲ့ေမာင့္ထံ
ျပန္ခဲ့ေမာင့္ဘ၀ထဲ
ျပန္ခဲ့ ျပန္ခဲ့ ျပန္ခဲ့ေတာ့ စံပယ္ေရ။ ။

စိုးျမင့္သိန္း
မေဟသီ၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၀၁၊စာ-၈

ေၾကးသြန္းမိုး

ေၾကးသြန္းမိုး

ဒီဇာတ္လမ္းမွာ
လြမ္းဖြယ့္အခမ္းအနားကလည္း
မခမ္းမနား
စိတ္ခ်လက္ခ်
ထားရစ္သူႀကီးရဲ႕
မီးလွ်ံပန္းမ်ားနဲ႔
ကမ္းပါးေပၚ
မတိတ္တမ္း ရွာေနေတာ့ပံု
ျမစ္ေရထဲ
ခ်စ္သူရဲ႕ အရိုးျပာအိုးကေလး
စီးသြားရာ
က်လာတဲ့ အေလးအလံေတြေလ။ ။

ေအာင္ေ၀း
ႏြယ္နီ၊ဇန္န၀ါရီ၊၂၀၀၁၊စာ-၁၀