အလံတိုင္

အလံတိုင္

စက္မႈလယ္ယာ ေမႊေႏွာက္လို႔
ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ယာစြန္႔
နယ္သစ္ပယ္သစ္ အလုပ္အကိုင္သစ္ရွာရတယ္
ငါဟာ“အုတ္ကီး”လား။
အေျခမဲ့ အေနမဲ့မို႔ ေရာက္ရာအိပ္ ေတြ႔ရာစား
ေျခေထာက္ႀကိဳ ေျခေထာက္ၾကား
မ်က္ေတာင္ညိဳ မ်က္ေထာက္ဆိုးေတြၾကား
ကိုယ့္အတတ္နဲ႔ကိုယ္ ခရီးလွည့္လည္သြားရတယ္
ငါဟာ“ဂ်စ္ပစီ”လား။
ဒီေန႔လည္း မေသခ်ာ
နက္ျဖန္အတြက္လည္း မေသခ်ာ
၀င္ေငြရစရာ အလုပ္အကိုင္မရွိ
လူဆိုတဲ့ အမွတ္လကၡဏာကလြဲ
ႏိုင္ငံသားလို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္
သက္ေသခံကတ္ျပားလည္းမပါ
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္ စုေန
လက္ရွိခဏကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ေျဖရွင္းရတယ္
ငါဟာ “ပီဆာႏိုး”လား။
ကၽြန္ဘ၀ကေတာ့ လြတ္ေျမာက္ၿပီ
ေနစရာအိမ္မရွိ စားစရာမရွိ
စစ္တပ္ကို အိမ္လုပ္
ဘ၀တူခ်င္း ျပန္စစ္ခင္းရတယ္
ငါဟာ“နီဂရိုး”လား။
အလိုမတူလို႔
ဘ၀ကေန စြန္႔ခြာတဲ့အခါ
“ဗန္ဂိုး”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“မာယာေကာ့ဖ္စကီး”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“ဟဲမင္းေ၀း”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“ဂ်က္လန္ဒန္”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“ကာ၀ါဘာတာ့”မွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိတယ္
“ကတ္ကိုဘိန္း”မွာ ေသနတ္ႏွစ္လက္ရွိတယ္

ၿမိဳ႕႔မၿငိမ္းသာ ဖိနပ္တစ္ရံသာ ခ်န္ထားခဲ့
ဒါေပမဲ့
အခ်စ္ဟာ အခ်စ္ပဲ စစ္ဟာ စစ္ပဲ
ႏိုင္ငံေရးဟာ ႏိုင္ငံေရးပဲ
ေတာ္လွန္ေရးဟာ ေတာ္လွန္ေရးပဲ
အႏုပညာဟာ အႏုပညာပဲ။

“ၿမိဳမၿငိမ္း”လို “ဗင္းဆင့္”လို
“ဟဲမင္းေ၀း”လို“မာယာေကာ့ဖ္စကီး”လို
“ဂ်က္လန္ဒန္”လို “ကာ၀ါဘာတာ့”လို
“ကတ္ကိုဘိန္း”လို
ငါ့ကိုယ္ငါ သတ္မေသႏိုင္ဘူး။

“သန္႔ရွင္းေသာ လက္တစ္စံုေပၚ
ဘာအမႈန္မွ မၿငိတြယ္ပါေစနဲ႔”

သမၼတႀကီးလုပ္ၿပီး ရွစ္ႏွစ္အၾကာ
သန္ရွင္းတဲ့ လက္တစ္စံု
အိမ္ျပန္သယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္တဲ့
“ေသာမတ္ဂ်က္ဖာဆင္”ေရ
ခင္ဗ်ားကို ေလးစားတယ္။

“ငါတို႔ဟာ
မနက္ျဖန္မွာ သူရဲေကာင္းေတြ ျဖစ္ရင္ျဖစ္
မျဖစ္ရင္ အာဇာနည္ေတြ ျဖစ္ကုန္လိမ့္မယ္”တဲ့။
ႏိုင္းျမစ္၀ွမ္းကို ဆန္တက္ခဲ့
“နယ္လ္ဆင္”ကို သတိရတယ္
“ေဂ်ာ့”လို
“လင္နီ”ကို ငါမသတ္ရက္ဘူး
“ဟာစရီပါး”လို
လူျမင္းတစ္ေကာင္ ငါအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး
ပဥၥမံတစ္ေယာက္လို
ငါ့ကိုယ္ငါ ေရာင္းမစားႏိုင္ဘူး
ေဘးဒုကၡနဲ႔ ႀကံဳတဲ့အခါ
ကိုယ့္ရင္ေသြးကိုယ္ပိုက္
“အဲလစ္ဇာ”လို
ေရခဲေမ်ာတံုးေတြေပၚ ျဖတ္ေျပးမယ္။

“ေဖာ့ရက္စ္ဂန္႔”လို
ငါ့ေျခေထာက္ေတြ
သန္မာသည္ထက္ သန္မာေအာင္
ငါေလ့က်င့္မယ္။

“ကြန္မန္ခ်ီ”တစ္ေယာက္လို
ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ယာအတြက္
ကိုယ့္အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္အတြက္...
ကိုယ့္မ်ိဳးႏြယ္အတြက္...
ေနာက္ဆံုးေျမ တစ္လက္မက်န္သည္အထိ
ငါခံတိုက္မယ္။
အခ်စ္ေရ
ကိုယ့္အလံနဲ႔ကိုယ္ အႏၱရာယ္သင့္ေနခဲ့
ငါဟာ အလံတိုင္ေလးပါ။


လူအိမ္
ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊ေမ၊၂၀၀၃၊စာ-၁၅

ၿဗိစၦာဖြား

ၿဗိစၦာဖြား

ပင္ကိုယ္ဗီဇအားျဖင့္
တစ္ေကာင္တည္း ဒါေပမယ့္ ကင္းၿမီးေကာက္
ကိုယ္က မတ္တတ္ရပ္ေနလ်က္
အားလံုးအလယ္မွာ ေဇာက္ထိုးျဖစ္ေနတတ္
ေဒါင္က်က် ျပားက်က် ေျခမ်ားပံုကိုက
အထူးထင္ရွားသည့္အမွတ္အသား
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မထီတရီအၿပံဳးနဲ႔ လက္မေထာင္ျပဦးမည္
ခုႏွစ္ရက္သားသမီးမ်ားၾကား လံုးလားေထြးလားမလုပ္လို
အႀကိမ္ႀကိမ္စိန္ေခၚ ရန္စမႈမွာ
ေသြးဆုတ္ျပာႏွမ္းသြားေအာင္ အိမ္ေပၚအထိလိုက္လာတတ္
ေကြးညြတ္စမတ္က် ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာအၿမီးဖ်ားမွာ
ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္မ်ား ကားခနဲက်သြားႏိုင္
ရွင္းျပဖို႔ လွ်ာမရွိသလို နားေထာင္ဖို႔ ဦးမွင္မရွိ
အမႈိက္ပံုႀကိဳၾကားျဖစ္ျဖစ္ အပူပိုင္းေဒသမ်ားျဖစ္ျဖစ္
တစ္ဇြတ္ထိုး၀င္သြားတတ္သူ
လာမယ့္ႏွစ္ေတြမွာ
ေရနစ္၊ဓာတ္လိုက္၊အညံ့ႀကံဳ၊ေၾကာင္သူေတာ္အခုတ္ခံရ၊
ႀကီးနိုင္ငယ္ညွင္းကိစၥမ်ား လြန္ဆန္ဖို႔မလြယ္ပါ
ခ်စ္သူ၏ သစၥာမဲ့ျခင္းေၾကာင့္ လက္မအခ်ိဳးခံရကိန္းရွိသလို
ျပႆနာကို ပိုမိုညွပ္ယူတတ္ျခင္းေၾကာင့္
ကိုယ့္အဆိပ္နဲ႔ကိုယ္ အဆိပ္ျဖစ္ၿပီး
အဆိပ္က်ေရာဂါျဖစ္ဖြယ္ႀကံဳမည္
ဤရာသီဖြားအဖို႔ ဒ႑ာရီအလိုအရ
မ်ိဳးတူစုမ်ားအတြက္ ရတနာမ်ား လ်ိဳ႕၀ွက္ထားတတ္ၿပီး
သိုက္တံခါး၀သို႔ စိတ္ပါလက္ပါ ေရာက္လာႏိုင္သူအား
ကဗ်ာေရႊေသာ့ႀကီးျဖင့္ ေစာင့္ေနသည့္
ကင္းၿမီးေကာက္လူငယ္တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေပသတည္း။ ။

ေမာင္ယုပိုင္
ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊ေအာက္တိုဘာ၊၂၀၀၃၊စာ-၉

ဖရိုဖရဲ

ဖရိုဖရဲ

စိတ္ကို တပ္ဆင္လိုက္တဲ့အခါ ၀က္အူေတြ နပ္ေတြ တစ္စစီ
ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ခိုင္းမယ္လုပ္ျပန္ေတာ့ အပုပ္ေကာင္ ရုပ္ေဆာင္ရံုမွ်
ခက္ၿပီ
ဖိနပ္ကို ေခါင္းေဆာင္းၿပီးခရီးစမယ္အလုပ္
ေျခလွမ္းေတြက ဘယ္ကိုလွမ္းရမလဲ မသိျပန္ေတာ့။ ။

ေမာင္ၾကည္သာ(ေတာင္တြင္း)
စတိုင္သစ္၊မတ္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၁

စိတၱဇ

စိတၱဇ

ေျပာင္းျပန္ၾကည့္မိတယ္
ၾကယ္တံခြန္ကို မွန္ေျပာင္းတစ္လက္နဲ႔။
ၿပိဳမလာေသာ မိုး၊ျမင့္မတက္ႏိုင္တဲ့ ေျမ
ဆုပ္ထားတဲ့လက္ ျဖန္႔ခ်လိုက္ရင္
အငိုနဲ႔ ရိႈက္မယ့္ စံပယ္ေတြက ေခ်ာ့ရခက္တယ္။
၀ကၤပါေမွာ္လမ္း
ေဒါက္ဖိနပ္ခြာရာ ေျမပံုအညႊန္း
ေကာက္ရိုးတစ္မွ်င္ရဲ႕ညကို
သံလိုက္အိမ္ေျမွာင္နဲ႔ အိပ္မက္မက္မယ္။
ေကာင္မေလးေရ...
ငါရိႈက္ဖြာလိုက္တဲ့ အႏုပညာေဆးလိပ္ထဲက
မီးခိုးကေခ်သည္ကေလးေရ...
ေဟာဒီ...သံသရာမိုးအလင္း
မင္းဆိုေနမယ့္ ေတးသီခ်င္းကို
ငါ စည္း၀ါးလိုက္ေပးေနဦးမယ္ကြယ္...။ ။

သတိုးၾသရသ
မိုးဂ်ာနယ္၊အတြဲ(၉)အမွတ္(၁၉)၊စာ-၁၂

သရုပ္ေဆာင္မပါတဲ့ကဗ်ာ

သရုပ္ေဆာင္မပါတဲ့ကဗ်ာ

လူ႔ဘ၀နဲ႔လူနဲ႔ လူ႔စိတ္ကူးနဲ႔လူနဲ႔
လူ႔အိပ္မက္နဲ႔လူနဲ႔ လူ႔ခႏၶာနဲ႔လူနဲ႔
ျမစ္ေျခေထာက္နဲ႔လူနဲ႔ တိမ္ဗိုက္သားနဲ႔လူနဲ႔
၀ိညာဥ္က ရင္ကို လႈိက္စားသြားတဲ့လူနဲ႔ ရင့္မွည့္သြားတဲ့ စိတ္အားထက္သန္မႈနဲ႔လူနဲ႔
အင္ဒရူး၀ိုင္ယက္ရဲ႕လူနဲ႔ ေပၚဦးသက္ရဲ႕လူနဲ႔
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ျမင္တတ္တဲ့လူနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ျပန္မျမင္တတ္တဲ့လူနဲ႔
ခံစားမႈထဲကလူနဲ႔ တိုက္ရိုက္အမွ်င္ေတြ ဖီးသင္ထားတဲ့လူနဲ႔
အျဖဴအမည္းနဲ႔လူနဲ႔ ေဆးေရာင္စံုနဲ႔လူနဲ႔
ေခါင္းခါထြက္စရာ ေခါင္းမပါတဲ့လူနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးစရာ လက္မရွိတဲ့လူနဲ႔
အသံေတြအရည္ေဖ်ာ္ထားတဲ့လူနဲ႔ အရည္ေတြကို အသံလုပ္ထားတဲ့လူနဲ႔
စာအုပ္ထဲကလူနဲ႔ စာအုပ္အျပင္ကလူနဲ႔
ရတီအေလွ်ာခံေနတဲ့လူနဲ႔ ရတီအေလွ်ာမခံတဲ့လူနဲ႔
ေကာင္းကင္အထပ္လိုက္ကို အာရံုေဆာင္ထားတဲ့လူနဲ႔ အႏုပညာကို ကြန္ပ်ဴတာထဲ ထည့္ထားတဲ့လူနဲ႔
ေရာ့(ခ္)ပန္းခ်ီကားထဲကလူနဲ႔ ပန္႔ကဗ်ာထဲကလူနဲ႔
အလင္းကြယ္ေနတဲ့လူနဲ႔ အေမွာင္ကြယ္ေနတဲ့လူနဲ႔
ရနံ႔အပူကို နားစြင့္ေနတဲ့လူန႔ဲ အရုပ္ေတြကို ဖတ္ၾကားေနတဲ့လူနဲ႔
ခြင္ေနတဲ့ အသံနဲ႔လူနဲ႔ က်ယ္ေလာင္ေနတဲ့အေရာင္နဲ႔လူနဲ႔
ကဗ်ာေရးရင္း ဗ်ဥ္းသရျဖစ္သြားတဲ့လူနဲ႔ ၁၇၉မိုင္ကေန အၿမဲ နားအေနတဲ့လူနဲ႔
အမႈိက္ပံုအရက္ဆိုင္ေလးထဲက ထြက္လာတဲ့လူနဲ႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ျပန္လည္ဖန္ဆင္းေနတဲ့လူန႔ဲ
ဆီးႏွင္းခဲအက်ႌ၀တ္ထားတဲ့လူနဲ႔ ေနကို ထမင္းစားဖိတ္တဲ့လူနဲ႔
ဒါနဲ႔----လူဟာ
လူနဲ႔ လူနဲ႔ လူေနခဲ့တယ္။ ။

တိုးေႏွာင္မိုး
ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊မတ္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၁

အရိပ္ေလာင္တဲ့ေန႕

အရိပ္ေလာင္တဲ့ေန႕

ျဗဳန္းဆို
မိုးက
ေျခာက္ကပ္ကပ္ႀကီး ရြာခ်လိုက္ေတာ့
ေလဆန္ပ်ံ ကၽြန္ေတာ့္ေတာင္ပံေတြ
ရႊဲရႊဲစို ေတာက္ေလာင္ခဲ့ေပါ့ ေမေမရယ္။
သားမွာ
သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားရက္နဲ႔
ဘာျဖစ္လို႔
စည္စည္ကားကား အထီးက်န္ေနရတာလဲ
သားမွာ
ေသခ်ာတဲ့ စကၠန္႔ေတြ ရွိရက္နဲ႔
ဘာျဖစ္လို႔
ေလးလံထိုင္းမိႈင္းေနရတာလဲ
သားမွာ
အနာဂတ္ထမင္း၀ိုင္းေလးရွိရက္နဲ႔
ဘာျဖစ္လို႔
စားသူကင္းမဲ့ ေအးစက္စက္ႏိုင္ေနတာလဲ။
ေမေမရယ္
ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြက
ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနၾကေပါ့
ေမေမ ေနာက္ဆံုးေျပာခဲ့တဲ့
အၿပံဳးကေလးမွာပဲ
သားမွာ
၀င္လာတဲ့မ်က္ရည္နဲ႔
ထြက္သြားတဲ့ မ်က္ရည္
မွ်တေအာင္ မသံုးစြဲတတ္ေတာ့ဘူးေမေမရယ္
သားမွာ။ ။

ေအာင္ဆု
ေသာင္းေျပာင္းေထြလာရယ္စရာ၊မတ္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၀

စိတ္လြင့္သူ

စိတ္လြင့္သူ

လရိပ္မွာ စိတ္ကိုခ်ိတ္
တိတ္တိတ္ကေလး မွ်ားခဲ့။
ပထမ...
သစ္ခြပန္း တစ္ေဖြးသားနဲ႔
ေနခ်င္စဖြယ္
အေမ့ရဲ႕ ပ်ဥ္ေထာင္ အိမ္ကေလးကို သတိရ
ဒုတိယ...
၀ါးဘိုးက်ည္ေတာက္ စုဘူးထဲက
ပြင့္က်ေလလြင့္သြားတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ကို သတိရ
တတိယ...
ပန္းႏုေရာင္ သစ္သီးခင္းျဖစ္ဖို႔
အခ်စ္နဲ႔အတူ မ်ိဳးေစ့ခ်ခဲ့ဖူးတဲ့
ခံုတန္းလ်ားျဖဴျဖဴကို သတိရ။
ၿပီးေတာ့
စိတ္ကူးေတြ
တစ္လိမ့္ခ်င္း...တစ္လိမ့္ခ်င္း
ရနံ႔ေတြ
တစ္စက္ခ်င္း...တစ္စက္ခ်င္း
အေငြ႔ေတြ
တစ္ရိပ္ခ်င္း...တစ္ရိပ္ခ်င္း။
ရိုးရိုးေလး လြင့္ေနမိတာပါ
ညေမႊးပန္း ရႊဲရႊဲဆမ္းထားတဲ့ ည
ႏွလံုးသားမွာ
အလြမ္းရႊဲရႊဲ မဆမ္းမိေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း
အိပ္စက္ျခင္း တံခါး ဖြင့္မရေတာ့။ ။

မင္းေနေသြး
ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊မတ္၊၂၀၀၁၊စာ-၁၁